Μια νεαρή κοπέλα προσπαθεί να βρει την ταυτότητα της. Ως καλλιτέχνης, ως κόρη, ως ερωμένη, ως μητέρα…
Σε ένα οδοιπορικό που διαδραματίζεται χωρίς σαφείς διαχωριστικές γραμμές κάπου ανάμεσα στη φαντασία, την πραγματικότητα, τη δημιουργία ενός έργου και την καταστροφή ενός άλλου, θα διασχίσει τις φοβίες, τις επιθυμίες και την οργή που της προκαλεί ο κόσμος γύρω της προκειμένου να βρει μια έξοδο κινδύνου.
Διαβάστε ακόμη τη συνέντευξη: Ο Πάνος Κατσιμπέρης «γέννησε» το «Regan» μέσα από αναμετρήσεις με το φόβο
Σε μια θαρραλέα σε κάθε περίπτωση φιλμική αλληγορία που εντυπωσιάζει συχνά τόσο με τη φόρμα, όσο και με το (σινεφίλ) παιχνίδι των κινηματογραφικών αναφορών του, το «Regan» (που έτσι παραπέμπει εμφανώς στην πιο διάσημη Ρέγκαν της ιστορίας του σινεμά, την Λίντα Μπλερ του «Εξορκιστή» του Γουίλιαμ Φρίντκιν αλλά αναγραμματισμένο διαβάζει «Anger»), κάνει φόκους μόνο στην πρωταγωνιστριά του, αφήνοντας όσους ανθρώπους την συναντούν φλου ή σε κυριολεκτικό δεύτερο πλάνο.
Ταυτόχρονα, η κάμερα την εγκλωβίζει μέσα σε ανοιχτούς και κλειστούς φακούς προκειμένου να υποδηλώσει τη μοναξιά της (εκφρασμένη με ιμπρεσιονιστική χαλαρότητα από την Ειρήνη Λαφαζάνη), αλλά κυρίως πως ό,τι βλέπουμε μπορεί να είναι απλά ένα όνειρο που με τη σειρά του μπαινοβγαίνει στον εφιάλτη.
Με αναπάντεχη σιγουριά που δεν καταπίνει τις αδυναμίες μιας φιλόδοξης κατασκευής αλλά δημιουργεί ένα συμπαγές φιλμικό σύμπαν στο οποίο μπορείς να χαθείς αλλά και να βρεις αναπάντεχες διαδρομές, ο Πάνος Κατσιμπέρης, στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, γράφει και σκηνοθετεί μια ανένταχτη ταινία από το πουθενά - ειδικά στο περιβάλλον του σύγχρονου ελληνικού σινεμά.
Μια ταινία που δεν φοβάται να αναμετρηθεί με τα ρίσκα που παίρνει (και αυτά που τελικά χάνει), είτε αυτά είναι ένα παραμορφωμένο μωρό που κλαίει συνεχώς αποτέλεσμα χειροποίητου εφέ (και σαφή παραπομπή στο «Eraserhead» του πανταχού παρόντα εδώ Ντέιβιντ Λιντς), είτε ένα κινηματογραφικό πείραμα που συνδιαλέγεται ηθελημένα η αθέλητα με τις έννοιες της θηλυκότητας, της δημιουργίας ή της ασφυκτιούσας στις σύγχρονες κοινωνίες «ελεύθερης έκφρασης». Ενα πείραμα που (ευτυχώς για την ώρα) δεν γίνεται μια ολοκληρωμένη πρόταση, αλλά ακόμα και μέσα στην επαναληπτικότητα του σε κρατάει διαρκώς «ξύπνιο» μέσα στο σύμπαν του.