Ενδιαφέρον δείγμα του πρώιμου σινεμά του Ντράγιερ, πριν, ακόμα, από το «Πάθος της Ζαν Ντ' Αρκ», αλλά και μια από εκείνες τις ταινίες του που, σε έντονη αντίθεση με άλλες, σήμερα μοιάζουν, τουλάχιστον εν μέρει, ξεπερασμένες, παρά την επικαιρότητα του θέματός της.
Η ιστορία, ένα οικιακό δράμα γύρω από την εξουσία, την ταπείνωση και τη σταδιακή ηθική αφύπνιση, έχει έναν χαρακτήρα διαχρονικό: τη μελέτη των έμφυλων ρόλων στην οικογένεια. Η σύζυγος εξαντλείται από την καθημερινότητα της νοικοκυράς και οικοδέσποινας και η παλιά γκουβερνάντα του αυταρχικού συζύγου τον αναγκάζει τεχνιέντως ν' αναλάβει τα ίδια καθήκοντα για να... δει τη γλύκα.
Ο Ντράγιερ χειρίζεται τον χώρο με ακρίβεια, μετατρέποντας το σπίτι σε πεδίο ψυχολογικής σύγκρουσης. Τα στατικά πλάνα και ο προσεκτικός ρυθμός δημιουργούν μια αίσθηση θεατρικότητας, τα επαναλαμβανόμενα σεναριακά μοτίβα και η διδακτική χροιά της πλοκής φτιάχνουν μια ταινία που μοιάζει μονοδιάστατη στον σύγχρονο θεατή. Εκεί όπου άλλες ταινίες του Ντράγιερ αποκτούν μια σχεδόν μεταφυσική ένταση, εδώ η δραματουργία μοιάζει πιο προβλέψιμη.
Οι ερμηνείες είναι εκφραστικές, συχνά υπερβολικές, όπως απαιτούσε το βωβό σινεμά, ενώ η κοινωνική κριτική της ταινίας είναι σίγουρα αξιοσημείωτη για την εποχή της, οριακά επαναστατική, αλλά χωρίς την πολυπλοκότητα ή την ένταση που θα την έκαναν «λειτουργική» σήμερα.
Τελικά, το «Master of the House» λειτουργεί περισσότερο ως σημαντικό κινηματογραφικό τεκμήριο παρά ως διαχρονικά συναρπαστικό δράμα. Προσφέρει μια πολύτιμη ματιά στην εξέλιξη του ύφους του Ντράγιερ, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτει τα όρια μιας κινηματογραφικής γλώσσας που έχει ξεπεραστεί.