Η επιστροφή σε έναν κόσμο που έχει ήδη καταρρεύσει προϋποθέτει κάτι περισσότερο από μεγαλύτερη κλίμακα και πιο σκληρές συνθήκες. Προϋποθέτει λόγο ύπαρξης. Το «Greenland 2» επιχειρεί να συνεχίσει την ιστορία εκεί όπου το τέλος είχε ήδη γραφτεί, υποσχόμενο μια πιο ώριμη ματιά στο «μετά». Στην πράξη, όμως, η ταινία μοιάζει εγκλωβισμένη σε ένα κενό ανάμεσα στο (χλιαρό) θέαμα και στο (ακόμα πιο χλιαρό) συναίσθημα, χωρίς να καταφέρνει να γεφυρώσει τα δύο.
Τα επιζώντα μέλη της οικογένειας Γκάριτι πρέπει να αφήσουν την ασφάλεια του καταφυγίου τους στη Γροιλανδία και να ξεκινήσουν ένα επικίνδυνο ταξίδι για να βρουν ένα νέο σπίτι.
Η σκηνοθεσία του Ρικ Ρόμαν Βο (ο οποίος αναλαμβάνει ξανά την σκηνοθεσία μετά το πρώτο) διατηρεί τον έλεγχο σε επίπεδο ρυθμού και δράσης. Οι σκηνές επιβίωσης είναι στιβαρά στημένες και ο κόσμος παρουσιάζεται εχθρικός και αδυσώπητος, όπως οφείλει ένα μετα-αποκαλυπτικό φιλμ. Εκεί που αποτυγχάνει είναι στο βλέμμα.
Από τις πρώτες σκηνές γίνεται σαφές ότι το φιλμ επενδύει στη διαδρομή και όχι στους ανθρώπους που τη διανύουν. Το ταξίδι σε μια κατεστραμμένη Ευρώπη στήνεται με τεχνική επάρκεια και καθαρή γεωγραφία, αλλά παραμένει αφηγηματικά άψυχο. Παρακολουθούμε γεγονότα να συμβαίνουν, κινδύνους να εναλλάσσονται, απώλειες να καταγράφονται, χωρίς ποτέ να νιώθει ότι έχει πραγματικά λόγο να νοιαστεί. Η καταστροφή λειτουργεί απλά ως ντεκόρ με αποτέλεσμα οι εικόνες να εντυπωσιάζουν πρόσκαιρα αλλά να μην αφήνουν αποτύπωμα.
Το σενάριο ακολουθεί μια προβλέψιμη, γραμμική πορεία, βασισμένη σε γνώριμα μοτίβα του είδους. Κάθε δοκιμασία έρχεται όχι ως φυσική συνέπεια των χαρακτήρων, αλλά ως υποχρεωτικός σταθμός της πλοκής, ενώ πολλά εμπόδια ξεπερνιούνται με μια αχρείαστη ευκολία. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως είναι αλλού. Η ταινία δεν αφιερώνει τον απαραίτητο χρόνο για να χτίσει σχέσεις, χαρακτήρες ή συναισθηματική επένδυση. Οταν άνθρωποι χάνονται, δεν προκαλείται θλίψη ή σοκ. Η απώλεια περνά σχεδόν αδιάφορα, γιατί απλούστατα δεν έχει προηγηθεί ουσιαστική γνωριμία, δεν έχεις ζήσει μαζί τους, κι έτσι δεν έχεις δεθεί, δεν έχεις λόγο να πονέσεις (και γιατί άλλωστε;)
Στο τέλος, το «Greenland 2» αφήνει την αίσθηση μιας συνέχειας που συγχέει την ένταση με το ενδιαφέρον. Μια ταινία που τρέχει διαρκώς προς τα μπροστά, μια ιστορία επιβίωσης, χωρίς να επικεντρώνεται σε αυτή, χωρίς ποτέ να σταματά για να κοιτάξει τους ανθρώπους της, καταλήγει ένα μάταιο (από όλες τις απόψεις) ταξίδι.