Η Ιρις νιώθει μοναξιά. Σε ένα σπίτι όπου οι γονείς της λείπουν διαρκώς στη δουλειά και την επισκέπτονται μόνο ως ολογράμματα, περνάει τις μέρες της με τον Μίκι, το ρομπότ της οικογένειας και τον νεογέννητο αδερφό της. Μια μέρα θα το σκάσει από το σχολείο και θα πάει βόλτα στο δάσος. Εκεί θα δει ένα αγόρι να πέφτει από τον ουρανό κυριολεκτικά σαν ουράνιο τόξο. Θα τον πάρει στο σπίτι, θα τον περιθάλψει, θα μάθει ότι τον λένε Αρκο και θα τον βοηθήσει να επιστρέψει στους γονείς του.
Μόνο που ο Αρκο έρχεται από το μέλλον. Και για να επιστρέψει πετώντας πρέπει να βρει το διαμάντι που λείπει από τη στολή του. Μαζί με την Ιρις θα κάνουν τα πάντα για να το αναζητήσουν. Δεν είναι, όμως, σίγουρο ότι θα τα καταφέρουν γιατί υπάρχουν τρεις περίεργοι τύποι που τους κυνηγούν, ο Μίκι δεν μπορεί να τους βοηθήσει γιατί θα χαλάσει στην πρώτη του επαφή με τον Αρκο, οι γονείς της Ιρις δεν την πιστεύουν και θα φωνάξουν την αστυνομία για να αναλάβει τον περίεργο ξένο. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μια απειλητική φωτιά έρχεται να ισοπεδώσει τα πάντα.
Σε εκείνο το σημείο, και ενώ ήδη παρακολουθείς το αποτέλεσμα μιας αριστοτεχνικής σύνθεσης που ξεκινάει από τον «Μικρό Πρίγκιπα» φτάνει στον «E.T.» του Στίβεν Σπίλμπεργκ και με μια στάση στο «Wall-E» αποθεώνει το σύμπαν του Χαγιάο Μιγιαζάκι, σε εκείνο, λοιπόν, το σημείο, καθώς μπροστά στα μάτια σου εκτυλίσσεται μια από τις ωραιότερες σκηνές που έχουμε δει εδώ και χρόνια στο (και το live action) σινεμά, με τον κόσμο να καταστρέφεται και δυο παιδιά να προσπαθούν να το σκάσουν, το «Αρκο» αρχίζει να δίνει νόημα στο διαρκώς απροσδόκητο συναισθηματικό roller coaster πάνω στο οποίο έχει επιβιβαστεί ήδη από το πρώτο του λεπτό.
Μια ταινία για τη μνήμη είναι το «Αρκο». Για όλα αυτά που χάνονται από την α-συνέχεια που προκαλεί το κάθε φορά τέλος του κόσμου. Για αυτά που πρέπει να καταγραφούν και αυτά που δεν πρέπει να ξεχαστούν, γιατί ο κόσμος είναι ένας και ο καθένας από εμάς είναι απλά ένας επισκέπτης. Γεννιέται, ζει, μεγαλώνει, φτιάχνει οικογένειες και δημιουργεί, πεθαίνει και αφήνει το αποτύπωμα του για να το βρει ο επόμενος. Και ο επόμενος. Και ο επόμενος.
Ενας επόμενος είναι ο Αρκο που φτάνει στο παρελθόν εν έτει 2075 «κατά λάθος» για να πιστοποιήσει πως στο μέλλον ο κόσμος συνεχίζεται, το νερό έχει καλύψει τη Γη, αλλά οι άνθρωποι ζούνε πάνω σε σπιτόδεντρα και επικοινωνούν με τα πουλιά. Α και σημαντικό τα παιδιά δεν μπορούν να πετάξουν αν δεν γίνουν 12 ετών. Ενας επόμενος είναι ο Αρκο που δίνει νόημα στον προηγούμενο, αφού η Ιρις για πρώτη φορά στη ζωή της θα νιώσει ότι ανήκει κάπου. Και πως αυτό το κάπου είναι τόσο μεγάλο όσο όλος ο χρόνος του κόσμου.
Αδιανόητα σχεδιασμένο με ιδέες που χωρίς να «φαίνονται», τρυπάνε το «παραδοσιακό» animation Συναισθηματικά τολμηρό στην σκληρή απεικόνιση της μοναξιάς ενός παιδιού, με το σύμβολο της διαφορετικότητας - το ουράνιο τόξο - να κυριαρχεί ως πολύχρωμο μοτίβο. Με ένα από τα πιο σκεπτόμενα οικολογικά μηνύματα σε animation και ένα λυρισμό (που επιτείνεται από την υπέροχη, αλά Ριουίτσι Σακαμότο, μουσική του Αρνό Τουλόν) που ισοπεδώνει κάθε αναστολή, το «Aρκο» μοιάζει αυτόματα κλασικό.
Ο συνδυασμός μιας τόσο απέριττης ιστορίας φιλίας που μέσα της χωράει σχεδόν μια κοσμική παρηγοριά για το ανθρώπινο είδος και τον πολύπαθο πλανήτη, είναι πολύτιμος. Τόσο όσο και η ακριβή αίσθηση ότι η πραγματική ομορφιά αυτού του θεάματος βρίσκεται στον τρόπο που σε ταρακουνάει να αναζητήσεις τον «Αρκο» σου κοιτώντας ψηλά στον ουρανό. Και έτσι να νιώσεις αυτόματα λιγότερο μόνος.