Η μέρα ξεκίνησε με την ανακοίνωση κατεδάφισης του θερινού Απόλλωνα, συνεχίστηκε με Βουβούλα Σκούρα κι ολοκληρώθηκε με βιτσιόζικα μπιτς. Ποτέ βαρετά στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης!
Διαβάστε ακόμη: Ο,τι χρειάζεται να γνωρίζετε για το 28ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
Το Flix βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη (αποστολή: Λήδα Γαλανού, Βένα Γεωργακοπούλου, Ρόμπυ Εκσιέλ, Μανώλης Κρανάκης), παρακολουθεί ταινίες και παράλληλες δράσεις και σημειώνει τις ενδιαφέρουσες τοποθεσίες στον κινηματογραφικό χάρτη.
Ηταν το θέμα συζήτησης από το πρωί ως το βράδυ, αφενός επειδή βρισκόμαστε στη Θεσσαλονίκη, αφετέρου επειδή το κλείσιμο των κινηματογράφων που δεν προστατεύονται από τον νόμο αποτελεί τα τελευταία χρόνια ένα πικρό αγκάθι στη συνείδηση του κοινού. Ετσι, η ανακοίνωση του Απόλλωνα έκανε τον γύρο του Φεστιβάλ, της πόλης και του διαδικτύου:
Μετά από την εντυπωσιακά ενωτική κινητοποίηση, όπως μαθαίνουμε από την Parallaxi, η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης και το Παπάφειο Ορφανοτροφείο στο οποίο ανήκει το ακίνητο, αποφάσισαν να συνεχίσουν να μισθώνουν τον Απόλλωνα στην οικογένεια που διαχειρίζεται σήμερα τον κινηματογράφο κι έτσι αυτός θα συνεχίσει κανονικά τη λειτουργία του.
Οπως συχνά τα φέρνει η ζωή, η πιο ριψοκίνδυνη μέρα στη ζωή του Απόλλωνα συνέπεσε με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Βίλμα: Το Τελευταίο Αντίο» (δες παρακάτω), που σκηνοθέτησαν ο Κωστής Σταμούλης και ο Κώστας Μπακιρτζής (γιος του Αργύρη, που και εμφανίζεται στην ταινία), ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη λειτουργία και τον προγραμματισμό του Απόλλωνα. Το δικό τους ντοκιμαντέρ αποχαιρετά ένα άλλο, πάλαι ποτέ ένδοξο, σινεμά της πόλης, που έκλεισε τον Δεκέμβριο του 2024 ως ο τελευταίος παραδοσιακός ερωτικός κινηματογράφος της Ελλάδας. Οπότε η προβολή του «Βίλμα» μετατράπηκε σε ηχηρή υπεράσπιση κάθε παραδοσιακού, θερινού ή χειμερινού, κινηματογράφου που επί δεκαετίες φιλοξενεί και διαμορφώνει εμάς και τις παρέες μας και διεκδικεί τα καλά γηρατειά του.
Το ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου, «Ο Ηρακλής, ο Αχελώος και η Γιαγιά μου», ετοιμάζεται για την πρώτη προβολή για νευροδιαφορετικούς θεατές, με FilmpiX
Μπορεί το αγαπημένο μας ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου, μια από εκείνες τις ταινίες που όχι μόνο έμειναν στην ψυχή μας, αλλά και πυροδότησαν την αλλαγή και την ανανέωση του είδους του ντοκιμαντέρ στην Ελλάδα, να κοντεύει να... τριανταρίσει, όμως το Σάββατο, 7 Μαρτίου, στη 1.00 μ.μ., στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, θα βάλει τα καλά του για να υποδεχτεί ένα νέο, διαφορετικά προικισμένο κοινό.
Με χορηγό προσβασιμότητας την Alpha Bank, η ταινία θα προβληθεί με αυτό που λέγεται «επαυξημένη προσβασιμότητα»: θα ενσωματώσει υπηρεσίες ΑκουστικήςΠεριγραφής (AD) και Υποτίτλων για Κωφούς και Βαρήκοους (SDH) αλλά, επιπλέον, θα φροντίσει για την καλύτερη εμπειδία θέασης για νευροδιαφορετικούς ανθρώπους, χρησιμοποιώντας, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, κινηματογραφικά εικονογράμματα (FilmpiX). Στην πορεία της προβολής, δηλαδή, στην οθόνη θα εμφανίζονται γραφικά σύμβολα που αναπαριστούν πρόσωπα, αντικείμενα ή έννοιες, τα οποία απλοποιούν και παρουσιάζουν πιο άμεσα και λιτά όσα συμβαίνουν στην ταινία. Η πρακτική αυτή προσφέρει μια μοναδική γέφυρα για θεατές που επεξεργάζονται τις οπτικοχωρικές πληροφορίες καλύτερα από τα ακουστικά ή τα κειμενικάδεδομένα. Η προβολή θα είναι αισθητηριακά φιλική (sensory friendly), με χαμηλότερο ήχο και φως, με στόχο να μπορούν να την απολαύσουν άτομα που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού. Τόσο νευροδιαφορετικά άτομα, όσο και το υπόλοιπο κοινό, έχουν να κερδίσουν από τη θέαση όχι μόνο μιας υπέροχης ταινίας, αλλά και μιας νέας μορφής συμπεριληψιμότητας στο σινεμά.
Εκτός κειμένου
Συμβατά με την κεντρική θεματική του Αρχείου, ο φετινός Ακατάλογος είναι μια έκδοση εκτός αρχείου, πλην συλλεκτική – και συμπληρωματική της ειδικής έκδοσης που συνδέεται με το αφιέρωμα Ολη η μνήμη του κόσμου. Εξετάζοντας τι είναι αυτό που μένει αταξινόμητο, «αναρχειακό», έξω από τον κανόνα και μακριά από το βλέμμα των πολλών, η έκδοση συνομιλεί με τους βασικούς άξονες του προγράμματος της διοργάνωσης: την αρχειακή ποιητική της φιλμογραφίας του Μπιλ Μόρισον, την περίηγηση της Βουβούλας Σκούρα στη μεθόριο της λογοτεχνίας, των πόλεων και των προσώπων, την πλούσια παρακαταθήκη του Γιώργου Παπαλιού. To βιβλίο φιλοξενεί αρχειακό υλικό από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους και από την προσωπική συλλογή καρτ ποστάλ του Γιάννη Καρλόπουλου και κυκλοφορεί ανάμεσά μας - με αφετηρία τα πωλητήρια και το eshop του Φεστιβάλ.
Εκτός ελέγχου
Οχι στ' αλήθεια, κόσμια έγιναν τα πράγματα, ωστόσο η βραδιά της Παρασκευής ολοκληρώθηκε με την προβολή του «KitKatClub - Τα Φετίχ του Βερολίνου», παρουσία του σκηνοθέτη Φίλιπ Φούσενεγκερ. Η ταινία καταδύεται, φυσικά, στο περιβόητο φετιχιστικό βερολινέζικο κλαμπ και στους θαμώνες του, με τρόπο αυθεντικό και άμεσο, χωρίς να γαργαλιέται και χωρίς να κρίνει, με το ίδιο sex-positive attitude που έχει υιοθετήσει ο χώρος που, εδώ και 30 χρόνια, καθορίζει τις τάσεις της ευρωπαϊκής club σκηνής.
To 28o Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται από τις 5 μέχρι και τις 15 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του Φειστιβάλ Θεσσαλονίκης και στις σελίδες του στο Facebook και το Instagram. Μάθετε τα πάντα για το TiDF28 στην ειδική ενότητα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.
Το Flix βλέπει και γράφει για ταινίες από το πρόγραμμα του 28ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης
Μπάρμπαρα για Πάντα (Barbara Forever) της Μπράιντι Ο' Κόνορ | Ανοιχτοί Ορίζοντες
Tο ντοκιμαντέρ της Μπράιντι Ο’ Κόνορ σε βγάζει από την ειδάλλως κοπιαστική εργασία να απαριθμήσεις όλα όσα κάνουν την Μπάρμπαρα Χάμερ μια χωρίς προηγούμενο και σχεδόν χωρίς επόμενο εμβληματική φιγούρα της LGBTQ+ κοινότητας και ταυτόχρονα μια από τις σπουδαιότερες πρωτοπόρους της κινηματογραφικής avant-garde. Ο τρόπος με τον οποίο την γνωρίζεις μέσα από τα προσωπικά της αρχεία σε μια γραμμική αλλά κυρίως συναισθηματική αφήγηση, φέρνει κάτι από ένα σχεδόν αδιάκριτο διάβασμα ενός ξένου ημερολογίου, που ευτυχώς όμως η Μπάρμπαρα Χάμερ αποφάσiσε από πολύ νωρίς πως μπορεί να ανήκει σε όλους.
Ετσι έζησε, έτσι δημιούργησε το ογκώδες έργο της και έτσι πέθανε η γυναίκα που «γεννήθηκε όταν έγινε λεσβία» και «ξαναγεννήθηκε» ως δημιουργός, φεμινίστρια και ως άνθρωπος όταν γύρισε την πρώτη της ταινία, το «Schizy» το 1968. Θα ξαναγεννιόταν ακόμη μία φορά το 2006, όταν διαγνώστηκε με καρκίνο των ωοθηκών, μια στιγμή που αποδείχθηκε καθοριστική όχι μόνο για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε πλέον τη ζωή, αλλά και για τη στάση της απέναντι στο δικαίωμα στον θάνατο.
Εκ των υστέρων και με μοναδικό σημείο αναφοράς την απόλυτα ακέραια στάση της, καλλιτεχνική και βιωματική σε μια πρωτοφανή σύνδεση που ξεπερνά την έννοια της πρωτοπορίας, το έργο της μπορεί να ιδωθεί σαν μια γιορτή της ζωής που - ευτυχώς - εμπεριέχει το θάνατο. Μια γιορτή ελεύθερη, ανεξάρτητη, αγωνιστική, ερωτική, σωματική, αισθησιακή, ανεπιτήδευτη, πειραματική όσο και η ίδια η ζωή της Μπάρμπαρα Χάμερ, στο περιθώριο μιας americana που στη δική της περίπτωση επιβιώνει μόνο ως θρύλος και αξιοζήλευτη εμπειρία μαζί.
Αν και αναπόσπαστο κομμάτι του έργου της, το βιογραφικό της - από τον πρώτο της γάμο με άντρα μέχρι τη συνειδητοποίησή της ότι είναι λεσβία, και από εκεί στις πρώτες ταινίες και τις σχέσεις της που υπήρξαν η κάθε μια η αφορμή για ένα νέο κεφάλαιο στη φιλμογραφία της - μοιάζει εδώ με έναν οδηγό επιβίωσης που διαπερνά εποχές, δεκαετίες και την ίδια την ιστορία του σύγχρονου σινεμά. Εναν οδηγό που τελικά παραδίδεται οριστικά στη μεγάλη, συλλογική ανάγνωση της LGBTQ+ Βίβλου που δεν θα γραφόταν ποτέ, αν γυναίκες σαν την Μπάρμπαρα Χάμερ δεν είχαν σταθεί γυμνές μπροστά στην κάμερα, διεκδικώντας χώρο, ταυτότητα και δικαίωμα ύπαρξης για μια ολόκληρη κοινότητα.
Η ταινία προβάλλεται σε επανάληψη την Κυριακή, 8/3, στο Μακεδονικόν στις 23.00
Διαβάστε εδώ ολόκληρο το αφιέρωμα του Flix στην Μπάρμπαρα Χάμερ.
Μανώλης Κρανάκης
Χωρίς Ελεος (No Mercy) της Ιζα Βίλινγκερ | Ανοιχτοί Ορίζοντες
Η σκηνοθέτης Ιζα Βίλινγκερ ανακάλυψε ότι υπάρχει γυναικείο σινεμά όταν ανακάλυψε το μεγάλο μυστικό του σοβιετικού σινεμά, την Κίρα Μουράτοβα, μια πρωτοπόρο γυναίκα δημιουργό που κατάφερε να αντιστρέψει το πατριαρχικό βλέμμα αιώνων, να απαγορευτεί στην ΕΣΣΔ και να βραβευτεί εκτός συνόρων, χωρίς να σταματήσει ποτέ μέχρι το θάνατο της να λατρεύει το γκροτέσκο και την ευαισθησία που ενώνονται ιδανικά όταν πίσω από την κάμερα βρίσκεται το γυναικείο βλέμμα.
Hταν η ίδια που είχε υποστηρίξει πως «οι γυναίκες σκηνοθέτες κάνουν τις πιο σκληρές ταινίες» και αυτή είναι η αφετηρία του «No Mercy», ενός ντοκιμαντέρ που ανιχνεύει τις διαδρομές ανάμεσα σε μεγαθήρια του «γυναικείου σινεμά» και νεότερες δημιουργούς που τις διαδέχτηκαν, όλες γύρω από το ίδιο θέμα: τη «βία» στο σινεμά των γυναικών, το τραύμα, την εξουσία και όλα όσα συνοψίζονται μέσα στο επονομαζόμενο (και συχνά κακοποιημένο κι αυτό) «female gaze».
Από την Κατρίν Μπρεγιά και τη Μόνικα Τρόιτ, μέχρι τη Σελίν Σιαμά και τη Λίλι Αν Αμιρπούρ, η Βίλινγκερ δίνει χώρο και χρόνο στις «καλεσμένες» της. Κι αυτές με τη σειρά τους αφηγούνται τις αφετηρίες τους, τις φιλοδοξίες που είχαν όταν ξεκινούσαν να κάνουν σινεμά μέσα σε ένα ανδροκρατούμενο σύμπαν, τους λόγους για τους οποίους έδωσαν στις ηρωίδες τους «ανδρικά» χαρακτηριστικά και περιγράφουν, με γλαφυρό τρόπο όπως και στα έργα τους, τη βία που υπέστησαν κάθε φορά που ήθελαν να κάνουν μια καινούρια ταινία. Κυρίως, απέναντι στο κυρίαρχο ανδρικό βλέμμα που για δεκαετίες ισοπέδωσε την κυρίαρχη, μαζική άποψη όλων για το σινεμά.
Περισσότερο όμως από το θέμα της «σκληρότητας» του «γυναικείου σινεμά» και το πόσο σκληρές πρέπει να παραμένουν οι γυναίκες ακόμη και σήμερα για να κάνουν σινεμά, η Βίλινγκερ καταφέρνει με το ευθύ και (ορθά) προφανές, δοκιμιακό και επαναλαμβανόμενο σε σημεία οδοιπορικό της να δώσει δύο σημαντικότερες διαστάσεις μέσα από το ευρύτερο θέμα του «γυναίκες και σινεμά».
Η μία είναι η ιστορική, αφού το ντοκιμαντέρ διατρέχει μια όχι ακριβώς συνειδητή, αλλά σίγουρα αναλυτική ιστοριογραμμή του γυναικείου βλέμματος μέσα στον αιώνα του σινεμά, με έμφαση στην «σιωπή» στην οποία ζούσαν οι γυναίκες δημιουργοί, αφού πριν έπρεπε οι ίδιες να διαχειριστούν τη σιωπή του ίδιου του σινεμά πάνω στην γυναικεία ψυχοσύνθεση. Καταλαβαίνεις από τις αφηγήσεις τους τι αγώνας (και πόσο ταλέντο) χρειάστηκε για να σπάσει αυτή η διπλή σιωπή και το βλέμμα να αντιστραφεί, ώστε το φόκους να στραφεί πλέον σε αληθινές γυναίκες - χαρακτήρες μιας ωμής πραγματικότητας, όπως όλοι.
Η άλλη είναι η εκπαιδευτική. Κι όταν λέμε εκπαιδευτική, εννοούμε την αγνά σινεφίλ πλευρά ενός ντοκιμαντέρ που, εκτός από ένα πέρασμα στη μικρή (αλλά τόσο… μεγάλη σε έκταση) λίστα των γυναικών δημιουργών που άλλαξαν το σύγχρονο σινεμά, παρουσιάζει μια τελικά μεγάλη γκάμα δημιουργών και ταινιών που, μέσα από το βλέμμα της, αποκτούν νέες αναγνώσεις και αξίζουν να ανακαλυφθούν από τις νεότερες γενιές. Για όσους δεν έχουν δει ποτέ τις ταινίες της Κατρίν Μπρεγιά ή πιστεύουν πως η Σαντάλ Ακερμάν είναι απλά το «νούμερο 1 μιας λίστας με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών», για όσους θα αναζητήσουν «άγνωστες» δημιουργούς όπως τις Μουλί Σουρία, Μαρζίτ Τζένκι, Απολίν Τραορέ, Βαλί Εξπορτ και φυσικά το πληθωρικό έργο της Κίρα Μουράτοβα, αυτό το ντοκιμαντέρ εκπληρώνει με το παραπάνω τον αφυπνιστικό και διαλεκτικό πάνω στις φάσεις και τις αντιφάσεις του «γυναικείου σινεμά» σκοπό του.
Η ταινία είναι διαθέσιμη στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ
Μανώλης Κρανάκης
Βίλμα: Το Τελευταίο Αντίο των Κώστα Μπακιρτζή και Κωστή Σταμούλη | Ανοιχτοί Ορίζοντες
Κουρασμένα ξύλινα καθίσματα, αίθουσα, εξώστης και διάδρομοι πιτσιλισμένοι από νύχτα, βιασύνη και απόλαυση. Αυτή είναι η Βίλμα, που έκλεισε τον Δεκέμβριο του 2024, έχοντας απομείνει ο τελευταίος παραδοσιακός ερωτικός κινηματογράφος της Ελλάδας. Το ντοκιμαντέρ ζει μέσα στην πυκνή ατμόσφαιρα του σινεμά, αλλά και βολτάρει στις πόλεις, στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, στη σκάλα του Σταρ, στις έρημες το βράδυ λεωφόρους με τις φωτεινές μαρκίζες να ρίχνουν σκιές σε όσους δεν θέλουν να φανούν.
Τρυφερή η αναδρομή, με υπέροχες φιγούρες να μιλούν για τη Βίλμα και για τα «τσοντάδικα» που, για λίγο ή για πολύ, έγιναν σπίτι τους, όλη η διανόηση της Θεσσαλονίκης, από την ανάμνηση του Χριστιανόπουλου ως τον Γιάννη Παλαμιώτη, τον Θωμά Κοροβίνη, τον Γιώργο Τσιτιρίδη αλλά και, από την άλλη γειτονιά, τον Τάκη Σπετσιώτη, να μιλούν για τελετουργία, με χιούμορ και ένταση, για ενθυμήματα αλλά και για την κοινωνική σημασία της στέγασης που προσέφερε επί δεκαετίες ο ερωτικός κινηματογράφος στην υπό διαμόρφωση ελληνική κοινωνία.
Εχει, ωστόσο, αυτό το ντοκιμαντέρ μια δόση αυτοαναφορικότητας των σκηνοθετών που ξεπερνά το αντικείμενο: τα διατηρημένα «αποτυχημένα» πλάνα που θα κόβονταν, μια αφήγηση του Κώστα Μπακιρτζή που τείνει προς το ναρκισσιστικό και το καταπιεστικά επιβεβλημένο, ακόμα και το γεγονός ότι η ταινία φυλάει την προβολή της τσόντας στην οθόνη αλλά και την εμφάνιση του Αργύρη Μπακιρτζή για το τέλος. Κι έτσι δίνει την αίσθηση μιας ταινίας για εσωτερική κατανάλωση, καθόλου τόσο φιλόξενη κι ανοιχτόθυρη όσο τα ίδια τα σινεμά για τα οποία έγινε.
Η ταινία είναι διαθέσιμη στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ
Λήδα Γαλανού
Μπακαλιάρος κι Αγιος ο Θεός της Γκούρο Σάνιολα Μπγερκ | Διαγωνιστικό Newcomers
Υπάρχει κάτι το αδιαπραγμάτευτα ζεστό σε ένα ντοκιμαντέρ που διαδραματίζεται σε ένα από τα πιο κρύα μέρη στον κόσμο.
Ο λόγος για το Μπάτσφιορντ της Νορβηγίας, ένα χωριό που τον περισσότερο χρόνο είναι καλυμμένο με χιόνι και που ο δικός του Θεός - όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο πρωτότυπος τίτλος του ντοκιμαντέρ - δεν είναι άλλος από τον μπακαλιάρο, αφού, αν όχι όλοι, οι περισσότεροι κάτοικοί του απασχολούνται στην παραγωγή και εξαγωγή ιχθύων. Και αυτό θα ήταν αρκετό για ένα ντοκιμαντέρ που παίρνει το χρόνο του για να εξηγήσει τη διαδικασία και τις προκλήσεις της αλιείας και της επεξεργασίας των ψαριών πριν αυτά καταλήξουν στις αγορές του κόσμου, αν η πρωτοεμφανιζόμενη Γκούρο Σάνιολα Μπγερκ δεν επέστρεφε στον τόπο της για κάτι πολύ περισσότερο από αυτό.
Με βλέμμα που αντιμετωπίζει το χωριό σαν έναν ζωντανό οργανισμό που αποτελείται από ανθρώπους που γνωρίζουν καλά τι σημαίνει μοναξιά αλλά και συμπερίληψη, απομόνωση αλλά και ενσυναίσθηση, το «Μπακαλιάρος κι Αγιος ο Θεός» απεκδύεται γρήγορα την «εξωτική» υφή που έχει η σκανδιναβική φύση και ιδιοσυγκρασία για κάθε ανυποψίαστο θεατή και μεταμορφώνεται σε ένα αφοπλιστικό πορτρέτο μιας μικροκοινωνίας που βρίσκει ιδανικούς τρόπους να διαχειριστεί όλα αυτά που τόποι πιο προνομιούχοι από το Μπάτσφιορντ δεν καταφέρνουν ούτε να διανοηθούν.
Δεν είναι μόνο το αίσθημα ασφάλειας που επιτείνεται από το μέγεθος του τόπου, ούτε η αναπόφευκτη γνωριμία σχεδόν όλων των κατοίκων μεταξύ τους που μεταφέρει ανακουφιστικά την σχεδόν καταχρηστική ανάγκη της αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας του ενός προς τον άλλον. Είναι κυρίως ο τρόπος με τον οποίο άνθρωποι από διαφορετικές χώρες και κουλτούρες, Νορβηγοί, Φινλανδοί, Ρώσοι και Ταμίλ φορούν τη στολή του εργοστασίου των μπακαλιάρων για να γίνουν ίσοι σε δικαιώματα και υποχρεώσεις. «Το Μπάτσφιορντ δεν θα ήταν αυτό που είναι χωρίς τους μετανάστες» θα πει κάποια στιγμή ένας, τον βλέπεις, γέννημα-θρέμμα του χωριού, καθώς η Σάνιολα Μπγερκ απομονώνει (ή και σκηνοθετεί) εικόνες με τους Ταμίλ και τις πολύχρωμες φορεσιές τους να δίνουν έξτρα χρώμα στο λευκό χιονισμένο τοπίο.
Με μελαγχολικές νότες και χρωματική παλέτα που θυμίζουν (αναπόφευκτα) το σινεμά του Ακι Καουρισμάκι, τολμηρές σκηνές στη θάλασσα και το άγριο τοπίο που έρχεται σε σύγκρουση με την καθημερινή ζωή στο χωριό, μια τρυφερή ματιά πάνω στην τρίτη ηλικία και το αναπόφευκτο τίμημα της ζωής μακριά από τα αστικά κέντρα, αλλά και μια αίσθηση του χιούμορ που σαρκάζει την ίδια στιγμή που θαυμάζει το πόσο προσηλωμένοι στην ζωή τους (και τον μπακαλιάρο) είναι οι κάτοικοι του Μπάτσφιορντ, το «Μπακαλιάρος κι Αγιος ο Θεός» παρακολουθείται σαν μια μυθοπλασία για έναν τόπο που είναι αληθινός. Με μια ζεστασιά που απλώνεται περισσότερο και από τον μπακαλιάρο, σαν το πιο πολύτιμο «προϊόν» μια πραγματικά παγωμένης χώρας.
Η ταινία προβάλλεται σε επανάληψη το Σάββατο, 7/3, στην αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη στη 1.00 μ.μ. και στη συνέχεια στην online πλατφόρμα του Φεστιβάλ
Μανώλης Κρανάκης
To 28o Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης διεξάγεται από τις 5 μέχρι και τις 15 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του Φειστιβάλ Θεσσαλονίκης και στις σελίδες του στο Facebook και το Instagram. Μάθετε τα πάντα για το TiDF28 στην ειδική ενότητα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.