«Η τελετή απονομής απόψε θα είναι πολιτική. Αν έχετε πρόβλημα με αυτό, υπάρχει μία εναλλακτική, λίγο πιο κάτω, με οικοδεσπότη τον Kid Rock» Ο Κόναν Ο’ Μπράιαν θέτει τον τόνο της βραδιάς στον καλωσόρισμά του - απατώντας σε μία Αμερική που (αναλόγως που στέκεσαι) δεν θέλει πολιτικά σχόλια σε τελετές απονομής, ή αθλητικά γεγονότα. Κι εκείνος, στον μονόλογο του, ήταν καλύτερος με τα πικρά πολιτικά σχόλια, παρά με τα καθαρά αστεία που έπεφταν κάπως «κενά» στην αίθουσα. Σπόντες για την επέλαση του ΑΙ («Είμαι περήφανος που είμαι ο τελευταίος άνθρωπος οικοδεσπότης των Οσκαρ»), την κυριαρχία του Netflix («Ο Τεντ Σαράντος είναι μαζί μας απόψε - πρώτη του φορά σε αίθουσα, να αναρωτιέται γιατί διασκεδάζουμε όλοι μαζί και δεν ήμαστε μόνοι σπίτια μας!»), το σύστημα Υγείας («Στο “Άμνετ” μία γυναίκα γεννάει μόνη της στο δάσος. Κάτι που στην Αμερική ονομάζουμε “προσιτή υγειονομική φροντίδα”), το σκάνδαλο των δηλώσεων Σαλαμέ («Εχουμε ενισχύσει την ασφάλεια της αίθουσας απόψε, καθώς υπάρχουν υποψίες για επιθέσεις κι από τους εκπροσώπους της Οπερας και του μπαλέτου») και φυσικά τον πόλεμο («Πέρσι είχαμε τις φωτιές και ήμασταν χάλια - αλλά φέτος όλα πάνε περίφημα!»).
Ωραίο το cold open video που τον θέλει «θεία Γκλάντις» να τον κυνηγούν παιδάκια από την μία υποψήφια ταινία στην άλλη. «Εϊμι, ευχαριστώ για την περούκα».
Δεν ήταν το καλύτερο βράδυ του Τίμοθι Σαλαμέ Μπορεί να γέλασε στο αστείο του Κόναν Ο Μπράιαν (και γενικότερα κάθε φορά που έπεφτε ένα εις βάρους του αστείο). Μπορεί να χειροκρότησε στο άκουσμα του Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, αλλά ο λευκοντυμένος Σαλαμέ έμοιαζε με ακάλεστο παρευρισκόμενο. Σε μια βραδιά που είχε χτιστεί για να τον λούσει με φως. Αλλά ποτέ προ του τέλους μην ανοίγεις το στόμα σου.
TFW You Didn’t Agree to This Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο άξιζε ένα Οσκαρ για το πόσο ακομπλεξάριστα δέχθηκε την πλάκα ότι οι γκριμάτσες του γίνονται memes. Κι έτσι από χθες έχουμε ακόμα ένα.
Ο Κίραν Κάλκιν την είπε στον Σον Πεν ή στα ίδια τα Οσκαρ; Γνωστός για το απρόβλεπτο χιούμορ του, ο Κάλκιν διάβασε το όνομα του νικητή στην κατηγορία του Β’ Ανδρικού και με το σήμα-καταθέν κυνισμό του είπε «Ο Σον Πεν δεν είναι εδώ απόψε - γιατί δεν μπορούσε ή γιατί, στεγνά, δεν τον ένοιαζε- οπότε παραλαμβάνω εγώ το βραβείο του». Αουτς.
O Mάιλς Κέιτον και οι «Sinners» σε μία live performance που θα μείνει στην ιστορία Ακολουθώντας την παράδοση που θέλει τα υποψήφια τραγούδια να ερμηνεύονται live στην σκηνή των Οσκαρ, ο Μάιλς Κέιτον, ο Ραφαέλ Σαντίκ, η Μπρίτνι Χάουαρντ (των Alabama Shakes) η χορεύτρια, Μίστι Κόπλαντ, ο Shaboozey, ο Τζέιμι Μπελ από τα κάτω καθίσματα και αρκετοί ακόμα από την οικογένεια της ταινίας του Ράιαν Κούγκλερ ξεσήκωσαν την αίθουσα. Κι όχι άδικα. Η ιστορία της μαύρης μουσικής από το τότε στο σήμερα, με όλο τον καλλιτεχνικό της όγκο και όλη την πολιτική της διάσταση, χώρεσε μέσα σε λίγα λεπτά. Από τις καλύτερες στιγμές.
Οι «Φιλενάδες» επί σκηνής σ’ ένα κακογραμμένο reunion Ηταν υπέροχο να τις βλέπεις όλες μαζί (Κρίστεν Γουίγκ, Μελίσα ΜακΑρθι, Μάγια Ρούντολφ, Ρόουζ Μπερν και Ελι Κέμπερ) στη σκηνή, καθώς η ταινία κλείνει 15 χρόνια ιστορίας στην κωμωδία. Ομως τα κείμενα και τα αστεία που γράφτηκαν για να συνοδεύσουν τις κατηγορίες που παρουσίασαν («τι είναι ο ήχος» - ελάτε, τώρα) δεν τις δικαίωσαν.
Παρομοίως, οι Captain America & Iron Man θα μπορούσαν να είχαν πάρει καλύτερη...εκδίκησή. Λίγο πριν επιστρέψουν στο σύμπαν της Marvel, οι Κρις Εβανς και Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ έδωσαν τα 2 βραβεία σεναρίων και μάς ξεσήκωσαν. Οχι όμως από τα αστεία τους, πχ με το thong του Τσάνινγκ Τέιτουμ. Κρυάδες.
Ακόμα πιο πολιτικός Τζίμι Κίμελ Ο Τραμπ θα πίστεψε ότι γλίτωσε, με τον Τζίμι να μην είναι πια ο οικοδεσπότης των Οσκαρ, αλλά ο παρουσιαστής που είδε το 2025 την ελευθερία του λόγου να κινδυνεύει, επέστρεψε στην οσκαρική σκηνή για να παρουσιάσει τις κατηγορίες Ντοκιμαντέρ (μικρού και μεγάλου μήκους) και έδωσε ρέστα. «Είναι γνωστό, πολλοί κάνουν ντοκιμαντέρ βάζοντας σε κίνδυνο και τη ζωή τους, καθώς υπάρχουν χώρες όπου δεν υπάρχει ελευθερία του λόγου, αντιθέτως καταδιώκεσαι. Δεν θα σας πω ποιες είναι. Ας το αφήσουμε στην Βόρεια Κορέα και το CBS». Επίσης καθώς άνοιξε το φάκελο για να ανακοινώσει τον νικητή, φρόντισε να προσθέσει «Ω πόσο θα θυμώσει που δεν κέρδισε η γυναίκα του το Οσκαρ», αναφερόμενος φυσικά στο «Melania». Οπως άλλωστε είπε: «η τέχνη του ντοκιμαντέρ είναι να αποκαλύπτει την αλήθεια, την αδικία, να εμπνέει αλληλεγγύη. Αλλά υπάρχουν και ντοκιμαντέρ που θεωρούν σημαντικό να καταγράφουν μία κυρία να δοκιμάζει γόβες στα δωμάτια του Λευκού Οίκου».
Εξυπνο το ταίριασμα της Αν Χάθαγουεϊ με την πραγματική «διάβολο» Αν Γουίντουρ Το δίδυμο βγήκε για να παρουσιάσει το Οσκαρ Ενδυματολογίας. Σκεφτόμαστε πόσο ακόμα πιο meta moment θα ήταν η Γουίντουρ με την Μέριλ Στριπ. «Αν, πώς βρίσκεις το φόρεμά μου απόψε» ρώτησε εμφανώς “ταραγμένη” η Χάθαγουεϊ στην editor της Vogue, που ενέπνευσε το iconic χαρακτήρα της «Μιράντα Πρίστλεϊ». Κι εκείνη την αγνόησε και φόρεσε με ύφος τα μαύρα γυαλιά της: «ας διαβάσουμε τους υποψήφιους της κατηγορίας….»
Ωραία ιδέα, χλιαρό αποτέλεσμα να είναι ο «Grogu» στα Οσκαρ Χαμογελάσαμε όταν τον χαιρέτησε από τη σκηνή η Σιγκούρνεϊ Γουίβερ (ναι, ναι καταλάβαμε ότι όλα αυτά διαφημίζουν τις ταινίες της Disney στην οποία ανήκει το abc, το οποίο προβάλει τα Οσκαρ), αλλά ήταν cringe moment να τον χαϊδεύει η Κέιτ Χάντσον, ώστε να την αποκαλέσει «bitch ανταγωνίστρια» η Γουίβερ. Παλιακό χιούμορ που καπέλωσε μια ωραία ιδέα.
Υπέροχες και άτυχες στιγμές στο In Memoriam
Ο Μπίλι Κρίσταλ ήταν συγκινητικά απλός, λιτός και υπέροχος στο αφιέρωμα στον Ρομπ Ράινερ, κι ακόμα πιο heartbreaking η στιγμή που τραβήχτηκε η αυλαία και 16 ακόμα πρωταγωνιστές (από το «This is Final Tap» και το «Ζήτημα Τιμής», μέχρι το «Misery» και, φυσικά, το «Οταν ο Χάρι Γνώρισε τη Σάλι») του αδικοχαμένου σκηνοθέτη βγήκαν στη σκηνή με ενωμένα χέρια. Κοπήκαμε λίγο περισσότερο με τη δήλωση του «We had so much fun stormin' da castle» - από το «The Princess Bride». (Διαβάστε περισσότερα)
Εξίσου συγκινητική η Μπάρμπρα Στρέιζαντ που αποχαιρέτησε τον «Χαμπλ» της. «Ο Μπόμπ ήταν θαρραλέος μπροστά και πίσω από τις κάμερες, με δυνατή πολιτική ακτιβιστική φωνή. Τον αποκαλούσα έναν «καουμπόι της διανόησης». Μου λείπει πολύ. Με αποκαλούσε «Μπαμπς» που με τσάντιζε, αλλά ταυτόχρονα με έκανε να γελάω. Στο τελευταία σημείωμα που του έστειλα του είπα ότι τον αγαπάω» ολοκλήρωσε την εξομολόγηση της και τραγούδησε 2 στροφές από το «The Way we Were» για να μην μείνει στεγνό μάτι. Όσο δυνατές ήταν αυτές οι στιγμές όμως, πόσο άνιση η εμφάνιση της Ρέιτσελ ΜακΑνταμς για να τιμηθεί η σπουδαία Νταϊάν Κίτον (και η Κάθριν Ο Χάρα); Γιατί δεν υπήρξε κάποιος πιο ταιριαστός, πιο μεγάλος για να υποκλιθεί στην μεγάλη κυρία του σινεμά; Επίσης, ΟΚ μπορεί να καταλαβαίνουμε γιατί ηθοποιοί σαν τους Ερικ Ντέιν και Τζέιμς Βαν Ντερ Μπικ μπορεί να θεωρήθηκαν περισσότερο τηλεοπτικοί και να μην συμπεριλήφθηκαν στο βίντεο του In Memoriam, αλλά απαράδεκτο ότι ξεχάστηκε η Μπριζίτ Μπαρντό (!)
Tι πήγε λάθος με την τηλεοπτική μετάδοση; Από την μία αρκετές λάθος στιγμές - κουνημένα πλάνα με τρεμάμενες κάμερες on the go, αλλά και λάθος εικόνες σε λάθος χρονικές στιγμές. Από την άλλη, κι ο ήχος ήταν προβληματικός - κάτι που φάνηκε ιδιαίτερα στο πόσο δυνατά ήταν το πιάνο και κάλυπτε τη φωνή της Στρέιζαντ.
Οχι πια πόλεμοι και λευτεριά στην Παλαιστίνη. Ο Χαβιέ Μπαρδέμ δεν κώλωσε μπροστά σε μία αίθουσα καλλιτεχνών και μία κινηματογραφική βιομηχανία που δεν τολμά να μιλήσει για την Παλαιστίνη (με το φόβο ότι θα αποκαλεστούν αντισημιτιστές). Παρουσιάστηκε φορώντας 2 κονκάρδες: η μία με το σύνθημα «Οχι στον πόλεμο» και η άλλη υπέρ της Παλαιστίνης. «Φορούσα την ίδια κονκάρδα 23 χρόνια πριν στον παράνομο πόλεμο στο Ιράκ. Και σήμερα είμαστε στην ίδια κατάσταση. Τέλος στη γενοκτονία, τέλος στον πόλεμο». Διαβάστε περισσότερα εδώ
Τεγιάνα Τέιλορ, κάτσε κάτω. Υποστηρίζαμε μέχρι τέλους την επικράτηση του «Μία Μάχη Μετά την Αλλη», πανηγυρίσαμε όταν άνοιξε ο φάκελος, χειροκροτούσαμε κι εμείς όρθιοι τον Πολ Τόμας Άντερσον. Και ταυτόχρονα ξενερώσαμε με την (κατά τα άλλα συμπαθέστατη) Τεγιάνα Τέιλορ που σηκώθηκε μαζί του, σε μια αγκαλιά κεφαλοκλείδωμα, άρπαξε το Oσκαρ της παραγωγού του πρώτη, για να της το παραδώσει η ίδια, πολύ θεατρικά. Καταλαβαίνουμε τον ενθουσιασμό και τον αυθορμητισμό, αλλά λίγος σεβασμός στη μεγάλη στιγμή του σκηνοθέτη σου. Δεν είναι όλα ίδια.