Στην πιο «όμορφη» σκηνή των τριών πρώτων επεισοδίων του «The Beauty», της νέας genre bending σειράς του Ράιαν Μέρφι (βασισμένη στην ομότιτλη σειρά κόμικ των Τζέρεμι Χον και Τζέισον Α. Χάρλεϊ), το τσιράκι ενός αλά Ελον Μασκ μεγαλοεπιχειρηματία που κυνηγάει όσους «έκλεψαν» τον ιό με το όνομα «The Beauty» προκειμένου να σταματήσει την εξάπλωσή του μέσω του σεξ, ακούει στο αυτοκίνητο το «Sailing» του Κρίστοφερ Κρος. Είναι φανερό ότι συγκινείται όχι μόνο από τους στίχους που τραγουδάει δυνατά, αλλά και από την ιστορία του ίδιου του Κρίστοφερ Κρος - «η φωνή μιας γενιάς», οπως θα τον αποκαλέσει - που παρά την υπέροχη φωνή του όταν τον είδαν στην εποχή του MTV αντιλήφθηκαν πως ήταν ένας συνηθισμένος, με αραιά μαλλιά, λίγο παχουλός άνδρας της διπλανής πόρτας.
H Μπέλα Χαντίντ στην εναρκτήρια σκηνή, στο πρώτο μεγάλο guest της σειράς
Αναθεματίζοντας την εποχή της «εικόνας», ο Αντονι Ράμος του θεατρικού «Hamilton» και του κινηματογραφικού «In the Heights», υποδύεται έναν άντρα που είναι πάνω από 60 ετών, όμως μοιάζει οριακά 30άρης, όχι πολύ όμορφος και με μια μεταλλική καλύπτρα στο μάτι που ίσως κρύβει την τραυματική προσωπική του ιστορία. Δεν θα τη μάθουμε μέσα στα πρώτα αυτά τρία επεισόδια, αλλά ίσως και δεν χρειάζεται αφού το κυνήγι για τη νεότητα και την ομορφιά δεν αφορά μόνο τα σωτήρια 90s (μιλώντας για MTV), αλλά ίσως ακόμη πιο υστερικά την απόλυτα μπερδεμένη εποχή μας: σε έναν κόσμο που η πολιτική ορθότητα καταδικάζει το «body shaming», ένα δωρεάν εμβόλιο (πιο γνωστό είναι το Ozempic) μεταμορφώνει ολόκληρες γενιές ανθρώπων στους αδύνατους εαυτούς τους όπως δεν τους ονειρεύτηκαν ποτέ.
Η ευθεία γραμμή που ενώνει το «The Beauty» με το «The Substance» της Κοραλίν Φαρζά είναι ή μια όψη ενός νομίσματος, που στην άλλη του πλευρά του κρύβει - ευτυχώς - μια άλλη διαδρομή: αυτή του «Nip/Tuck», της πρωτοπόρας σειράς του Ράιαν Μέρφι που ύπήρξε εξέχον πρώιμο δείγμα του του hype της τηλεοπτικής επανάστασης των 2000s, αλλά και μιας πιο σκοτεινής που φέρνει απολήξεις από τα χρόνια της πρώτης τρομακτικής εξάπλωσης του HIV. Σε κάθε περίπτωση ο στόχος είναι μια σάτιρα γύρω από το κυνήγι της ομορφιάς, με το σεξ να αποτελεί αυτοσκοπό και τον Ράιαν Μέρφι να διασκεδάζει για ακόμη μια φορά, «κολλημένος» εδώ και καιρό σε ένα περίεργο limbo κάπου ανάμεσα στην πρωτοτυπία, το trash και το περίσσιο fun.
Το "The Beauty" φέρει όλα τα προβλήματα της κεκτημένης ταχύτητας με την οποία ετοιμάζει σειρές ο Ράιαν Μέρφι. Υπάρχουν στιγμές που είναι διασκεδαστικές, καλογραμμένες και καλοπαιγμένες, με το βλέμμα στραμμένο σε ένα περίεργο υβρίδιο θρίλερ και σωματικού τρόμου που παρά το παρωχημένο της υφής και της θεματικής του μοιάζει να έχει νόημα στις μέρες μας. Ισόποσα, υπάρχουν στιγμές που είναι αχρείαστες, δωρέαν, κακογραμμένες και με το βλέμμα μόνο σε ένα πρόσκαιρο hype που είτε μεταφράζεται σε δευτερόλεπτα του Tik Tok για μη μυημένους ή σε μια αυτοαναφορική συζήτηση "εκλεκτών¨ που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στο meta-tv-universe του Ράιαν Μέρφι και αυτό είναι ήδη αρκετό για να παρακολουθήσουν εξαντλητικά κάθε του σειρά.»
Αστον Κούτσερ
Ιζαμπέλα Ροσελίνι
H ιστορία είναι απλή, όσο και εξωφρενικά γκροτέσκα μας έχει συνηθίσει ο Ράιαν Μέρφι - και όχι μόνο μέσω του «American Horror Story», για να αναφέρουμε την μακροβιότερη ανθολογία του και αυτήν μέσα στην οποία πειραματίστηκε με κάθε πιθανό κινηματογραφικό είδος. Δύο πράκτορες του FBI (τους υποδύονται η Ρεμπέκα Χολ και ο Εβαν Πίτερς σε ένα μάλλον πετυχημένο αταίριαστο ζευγάρι) καλούνται να εξιχνιάσουν μια περίεργη υπόθεση γυναικών, κυρίως μοντέλων, που εμφανίζουν δολοφονικές τάσεις, διψουν για μεγάλες ποσότητες νερού και στην κορύφωση της μανίας τους εκρήγνυνται, σκορπώντας παντού τα σπλάχνα τους. Χωρίς πολλές εξηγήσεις, καταλαβαίνουμε πως πρόκειται για έναν ιό με το όνομα «Τhe Beauty» που σε μεταμορφώνει - με μια διαδικασία που περιλαμβάνει και κουκούλι - μεταδίδεται ως σεξουαλικό νόσημα και στην αρχή των επεισοδίων έχει ξεφύγει από τον έλεγχο των ιδιοκτητών του.
Οι πράκτορες του FBI θα ταξιδέψουν από το Παρίσι στη Βενετία και από εκεί στη Ρώμη και το Λονδίνο, καθώς οι «πρωταγωνιστές» της ιστορίας συστήνονται σιγά-σιγά στον θεατή: ένας μαύρος μοναχικός εργένης που θα μεταμορφωθεί σε μηχανή του σεξ και επίδοξο πληρωμένο δολοφόνο (ο θεατρικός Τζέρεμι Πόουπ σε πρώτο μεγάλο τηλεοπτικό ρόλο), ο μεγαλοεπιχειρηματίας που απολαμβάνει το μεγαλειώδες έργο του να πηγαίνει στραβά (ο Αστον Κούτσερ με διάθεση τηλεοπτικού comeback), η συζυγός του που σιχαίνεται να τον λατρεύει (η Ιζαμπέλα Ροσελίνι - στην πρώτη σκηνή της μάλλον άνευρα χρησιμοποιημένη) και το τσιράκι (ο Αντονι Ράμος της σκηνής με τον Κρίστοφερ Κρος) του που τουλάχιστον σε αυτά τα τρία πρώτα επεισόδια κλέβει όποια παράσταση μπορεί.
Εβαν Πίτερς, Ρεμπέκα Χολ
Δεν είναι και δύσκολο, αφού το «The Beauty» φέρει όλα τα προβλήματα της κεκτημένης ταχύτητας με την οποία ετοιμάζει σειρές ο Ράιαν Μέρφι. Υπάρχουν στιγμές που είναι διασκεδαστικές, καλογραμμένες και καλοπαιγμένες, με το βλέμμα στραμμένο σε ένα περίεργο υβρίδιο θρίλερ και σωματικού τρόμου που παρά το παρωχημένο της υφής και της θεματικής του μοιάζει να έχει νόημα στις μέρες μας. Ισόποσα, υπάρχουν στιγμές που είναι αχρείαστες, δωρέαν, κακογραμμένες και με το βλέμμα μόνο σε ένα πρόσκαιρο hype που είτε μεταφράζεται σε δευτερόλεπτα του Tik Tok για μη μυημένους ή σε μια αυτοαναφορική συζήτηση «εκλεκτών» που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στο meta-tv-universe του Ράιαν Μέρφι και αυτό είναι ήδη αρκετό για να παρακολουθήσουν εξαντλητικά κάθε του σειρά.
Εχοντας αφήσει προ πολλού πίσω μας τις εποχές του «Glee», του «American Crime Story» και μεμονωμένων mini-series (βλ. «Feud», «Halston», «Ratched») - σε ένα τόσο πυκνό έργο ωστόσο που δεν θα αφαιρέσει ποτέ από τον δημιουργό του τον τίτλο του ενός υπερπαραγωγικού genius - και έχοντας μπει εδώ και καιρό στο σύμπαν του «Grotesquerie» (το είδε άραγε ποτέ κανείς αυτό;) και με απόλυτο low το «All's Fair», το «The Beauty» είναι φτιαγμένο για να συζητηθεί, να ψιλο-καυλώσει (το καταφέρνει) και να προκαλέσει αίσθηση τύπου «πώς έχουμε γίνει έτσι». Δεν ενδιαφέρεται πολύ για χαρακτήρες, για μια εμβάθυνση στους μηχανισμούς του αστυνομικού θρίλερ, για σκηνές action που να έχουν νόημα, παραδομένο λες σε μια διάθεση να μείνει πιστό στο κόμικ στο οποίο βασίζεται και στην σάτιρα no matter what.
Σελίδα από το ομότιτλο κόμικ πάνω στο οποίο βασίστηκε η σειρά
Κι όμως η σάτιρα, το camp, η επιφάνεια των πραγμάτων είναι ακριβώς τα στοιχεία που Ράιαν Μέρφι έχει αποδείξει πως αρκεί λίγη σπουδή και φροντίδα «πάνω στο ίδιο θέμα» προκειμένου να μπορέσει να παραδώσει ένα πραγματικά συναρπαστικό και απενοχοποιημένα camp ανοσιούργημα πάνω στις πολλαπλές ερμηνείες της «ομορφιάς». Τώρα, και εν αναμονή των υπόλοιπων επεισοδίων, δείχνει πως βρίσκεται πιο κοντά σε αυτό που τον «ερεθίζει», αλλά όχι ακόμη στο σημείο εκείνο που θα μεταμόρφωνε το «The Beauty» σε κάτι περισσότερο από ένα χαομένο, άρρυθμο επίσης και το ίδιο μεταλλαγμένο με τους ηρωές του trend της στιγμής που - σαν να το νιώθεις - ότι κρύβει κάτι μελαγχολικό και εν δυνάμει σπουδαίο κάτω από τις παχιές στρώσεις της ίδιας του της εξόφθαλμης ματαιοδοξίας του. Θα μπορέσει να ελευθερωθεί στην επόμενη έκρηξη;
Tα τρία πρώτα επεισόδια του «The Beauty» στριμάρουν ήδη στο Disney+ με ελληνικούς υπότιτλους.