Η νέα κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου της Εμιλι Μπροντέ «Ανεμοδαρμένα Υψη» από την Εμεραλντ Φένελ κατάφερε μέσα σε ένα εορταστικό κινηματογραφικό Σαββατοκύριακο να τραβήξει το ενδιαφέρον του κοινού και να μετατραπεί σε μια από τις πιο εμπορικά δυναμικές ρομαντικές κυκλοφορίες της χρονιάς, με εισπράξεις που άγγιξαν τα 83 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Με τη Μάργκο Ρόμπι και τον Τζέικομπ Ελόρντι στους ρόλους της Κάθι και του Χίθκλιφ, η ταινία επιχειρεί μια πιο συμπυκνωμένη και συναισθηματικά εστιασμένη ανάγνωση του εμβληματικού έργου της Μπροντέ, αφήνοντας ωστόσο αρκετούς αναγνώστες του βιβλίου να συζητούν τις δημιουργικές της αποκλίσεις. εξήγησε ότι αναγκάστηκε να πάρει «δύσκολες αποφάσεις».
Μιλώντας στο Entertainment Weekly, η Φένελ δεν αποφεύγει τη συζήτηση γύρω από τις επιλογές της. Αντιθέτως, αναγνωρίζει ότι η μεταφορά ενός τόσο πολυσύνθετου μυθιστορήματος σε διάρκεια κινηματογραφικής ταινίας προϋποθέτει αναγκαστικά περιορισμούς. Οπως επισημαίνει, αναγκάστηκε να πάρει «δύσκολες αποφάσεις» και πως μια μίνι σειρά θα της έδινε τον χρόνο να αναπτύξει πλήρως το σύνολο των χαρακτήρων και των αφηγηματικών επιπέδων, όμως το σινεμά απαιτεί πειθαρχία στη δομή και σαφή εστίαση στον δραματουργικό πυρήνα. Ετσι, η αφήγησή της επικεντρώνεται κυρίως στο πρώτο μισό του βιβλίου, εκεί όπου κορυφώνεται το παθιασμένο και αυτοκαταστροφικό ειδύλλιο των δύο ηρώων.
«Είναι αστείο, γιατί νομίζω ότι αυτά που θυμόμουν ήταν και αληθινά και όχι αληθινά», δήλωσε η Φένελ στο EW. «Υπήρχε ένα στοιχείο εκπλήρωσης επιθυμιών, και υπήρχαν ολόκληροι χαρακτήρες που κάπως είχα ξεχάσει ή συγχωνεύσει. Αν κοιτάξει κανείς όχι μόνο άλλες κινηματογραφικές διασκευές, αλλά και το τραγούδι της Κέιτ Μπους, τις λιθογραφίες του Μπαλτίς ή πολλές σύγχρονες εικονογραφήσεις, οι περισσότερες επικεντρώνονται στην Κάθι και τον Χίθκλιφ. Γιατί νομίζω πως εκεί ουσιαστικά ολοκληρώνεται το συναισθηματικό τόξο του βιβλίου. Και πιστεύω πως, ιδανικά, θα έκανα μια μίνι σειρά και θα αγκάλιαζα ολόκληρη την ιστορία σε δέκα ώρες — θα ήταν υπέροχο. Αλλά όταν φτιάχνεις μια ταινία και πρέπει να είσαι σχετικά σφιχτός χρονικά, οφείλεις να πάρεις τέτοιου είδους δύσκολες αποφάσεις».
Διαβάστε εδώ τη γνώμη του Flix για το «Ανεμοδαρμένα Υψη» της Εμεραλντ Φένελ
Από τις πιο συζητημένες αποφάσεις είναι η απουσία προσώπων όπως ο κύριος Λόκγουντ, αλλά και η εγκατάλειψη του στοιχείου του φαντάσματος της Κάθι, που στο πρωτότυπο λειτουργεί ως καθοριστικός άξονας της γοτθικής ατμόσφαιρας. Η Φένελ αντιμετωπίζει το έργο ως έναν κυκλικό στοχασμό πάνω στην έννοια της αγάπης, θεωρώντας ότι η συναισθηματική της διάσταση υπερβαίνει τη φυσική παρουσία. Για εκείνη, η αιωνιότητα του δεσμού ανάμεσα στην Κάθι και τον Χίθκλιφ δεν χρειάζεται απαραίτητα μια υπερφυσική απεικόνιση για να γίνει αισθητή, καθώς το ίδιο το πάθος τους λειτουργεί ως διαρκής επιστροφή και επανάληψη.
Η σκηνοθετική της προσέγγιση μοιάζει να συνομιλεί περισσότερο με την πολιτισμική μνήμη που έχει διαμορφωθεί γύρω από το έργο παρά με μια αυστηρά φιλολογική ανάγνωση. Οπως έχει συμβεί με τραγούδια, εικαστικές αναφορές και παλαιότερες διασκευές, το κέντρο βάρους μετατοπίζεται σχεδόν αποκλειστικά στη θυελλώδη σχέση των δύο πρωταγωνιστών, αφήνοντας σε δεύτερο πλάνο τη γενεαλογική και κοινωνική διάσταση της ιστορίας. Πρόκειται για μια επιλογή που αναμφίβολα απλοποιεί την πολυπλοκότητα του πρωτοτύπου, αλλά ταυτόχρονα ενισχύει τη συναισθηματική αμεσότητα της κινηματογραφικής εμπειρίας.
Σε κάθε περίπτωση, η νέα αυτή εκδοχή των «Ανεμοδαρμένα Υψη» επαναφέρει ένα διαχρονικό ερώτημα που συνοδεύει κάθε λογοτεχνική διασκευή: πόση πιστότητα οφείλει μια ταινία στο αρχικό κείμενο και πόση ελευθερία δικαιούται να διεκδικήσει ως αυτόνομο έργο τέχνης. Η Φένελ επιλέγει ξεκάθαρα τη δεύτερη οδό, κι όχι με τεράστια επιτυχία, όπως γράψαμε και στο Flix.