Αντίο στον Νίκο Καλογερόπουλο

«Δεν είμαι επαγγελματίας. Είμαι ερασιτέχνης. Εγώ έτσι βιώνω τα πράγματα. Και τη ζωή μου και την τέχνη μου και την κάθε μου μέρα. Δεν θέλω να χορτάσω τίποτα, ούτε εκείνο που αγαπάω περισσότερο απ’ όλα. Είμαι αβόλευτος ρε παιδί μου, και στον παράδεισο να με βάλεις, θέλω να φύγω, να πάω να βρωμίσω, να καώ και να ξαναγυρίσω.»

Στην παραπάνω ατάκα του Νίκου Καλογερόπουλου από τη συνέντευξή του στον Παρατηρητή της Θράκης το 2011 συνοψίζεται σχεδόν ολόκληρη η κοσμοθεωρία ενός δημιουργού που παρά την τεράστια επιτυχία που γνώρισε στο σινεμά, την τηλεόραση και το θέατρο παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του μια ασυμβίβαστη προσωπικότητα που επέλεξε να κάνει τα πράγματα με τον δικό του τρόπο.

Μάθε Παιδί μου Γράμματα

Γεννημένος στα Φιλιατρά, ο Νίκος Καλογερόπουλος σπούδασε στις σχολές θέατρου Κωστή Μιχαηλίδη, Βεάκη και Αθηνών, έγραψε το πρώτο του θεατρικό έργο με τίτλο «Ο Μπαμπούλας» το οποίο παίχτηκε το 1976 στο θέατρο ΚΑΒΑ και έκανε το ντεμπούτο του στην τηλεόραση στο σίριαλ του Βασίλη Γεωργιάδη «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται».

Παρόλο που στην τηλεόραση θα επέστρεφε συχνά και με εμβληματικούς ρόλους (όπως στη «Μεθυσμένη Πολιτεία» και στο «Στο Κάμπινγκ» το 1989 και με το θέατρο θα καταπιανόταν ακόμη και όταν θα είχε αποσυρθεί από τα πάντα (πιο γνωστά τα έργα του «Σατιρικό των Ελλήνων», «Οι κυνικοί Ξανάρχονται»), το όνομά του συνδέθηκε με τον κινηματογράφο. Η πρώτη του πρωταγωνιστική κινηματογραφική εμφάνιση στο «Μάθε Παιδί μου Γράμματα» του Θόδωρου Μαραγκού (είχε προηγηθεί ένας μικρός ρόλος στο «Θανάση Σφίξε κι Αλλο το Ζωνάρι») που του χάρισε και ειδικό βραβείο το 1981 στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τον έβαλε κατευθείαν στο μικροσκόπιο των σκηνοθετών της εποχής,

Ακολούθησαν οι συνεργασίες με τον Κώστα Φέρρη στο «Ρεμπέτικο» και τον Νίκο Περάκη στο «Αρπα-Colla» και το «Λούφα και Παραλλαγή». Για το δεύτερο - και τον εμβληματικό ρόλο του «Παπαδόπουλου» (που δεν είχε σχέση με τον άλλον...) - κέρδισε και το Α' Βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Βραβείο που θα ξανακέρδιζε το 2000 εξ ημισείας με τον Γιώργο Κιμούλη στο «Ενας κι Ενας» του Νίκου Ζαπατίνα το 2000.

Αρπα-Colla

Λούφα και Παραλλαγή

Από το τηλεοπτικό «Στο Κάμπινγκ»

Σε όλη τη δεκαετία του '90 αποσύρθηκε από τον κινηματογράφο και έγραψε θεατρικά έργα, ποιητικές συλλογές και κυκλοφόρησε και ένα δίσκο με τίτλο «Τα Δέοντα» σε μουσική και στίχους δικούς του. Θα επανερχόταν στο προσκήνιο με τη «Θηλυκή Εταιρία» και το «Ενας κι Ενας», αλλά κυρίως με το μεγάλο του προσωπικό πρότζεκτ που δεν ήταν άλλο από τους «Ιππείς της Πύλου».

Μια σάτιρα για την Ελλάδα της κρίσης - σε αριστοφανικό στιλ και με τον νεοέλληνα να πρωταγωνιστεί ως θύμα της κακής του τύχης, το φιλμ υπήρξε αγώνας ζωής (και οικονομικός και αντοχής) για τον Καλογερόπουλο ολοκληρώθηκε το 2011 και βγήκε στις αίθουσες την ίδια χρονιά.

Δείτε εδώ μια σκηνή από τους «Ιππείς της Πύλου»:

Μέχρι και το τέλος της ζωής του υπήρξε καταγγελτικός ως προς τον τρόπο με τον οποίο το ελληνικό κράτος αντιμετωπίζει την τέχνη, τη σιωπή των πνευματικών ανθρώπων και την ελεύθερη πτώση του ελληνικού θεάτρου. Θεωρούσε την τέχνη μόνο πολιτική και μόνη διέξοδο από τα δεινά της σύγχρονης αλαζονίας. Καταφύγιο του, το «Τρενοτεχνείο», ένας χώρος πολιτισμού που έφτιαξε στην Κυπαρρισία, εκεί όπου άφησε και την τελευταία του πνοή.

Δείτε εδώ μια σκηνή από το τηλεοπτικό «Στο Κάμπινγκ»: