Ισως η πιο ευχάριστη κι απροσδόκητη έκπληξη του περσινού Φεστιβάλ Βερολίνου να μην ήταν άλλη από τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Φρέντερικ Χάμπαλεκ (μετά το φεστιβαλικό «Modell Olimpia» του 2020), στην οποία η έφηβη κόρη ενός εκ πρώτης όψεως τέλειου ζευγαριού αποκτά μυστηριωδώς τηλεπαθητικές ικανότητες και μπορεί να βλέπει και να ακούει όλα όσα κάνουν οι δύο γονείς της κατά τη διάρκεια της μέρας τους.
Το γεγονός ότι, κάτω από την τακτοποιημένη, αγαπημένη, πετυχημένη, λειτουργική πρόσοψη της οικογενειακής μονάδας τους, κρύβονται αληθινές ζωές με μυστικά, απογοητεύσεις, ψέματα και ανικανοποίητες επιθυμίες, οι οποίες θα έρθουν βίαια στο φως από το γεγονός πως η κόρη τους τα ξέρει πλέον όλα, δημιουργεί μια συνθήκη ικανή να δυναμιτίσει κάθε οικογενειακή βεβαιότητα.
Με ένα πανέξυπνο σενάριο που ισορροπεί θαυμάσια ανάμεσα στο χιούμορ και το δράμα, τον κυνισμό και την τρυφερότητα, ο Χάμπαλεκ ξεδιπλώνει μια «τι θα γινόταν αν» ιδέα σε μια διαπεραστική εξερεύνηση των οικογενειακών δεσμών, της απόστασης ανάμεσα στην εικόνα και τον αληθινό εαυτό μας και της δυναμικής των σχέσεων σε κάθε επίπεδο.
Πλούσιο σε ιδέες και θέτοντας - ίσως όχι πρωτόγνωρα, μα σίγουρα καίρια - ερωτήματα από την αρχή ως το τέλος, το «What Marielle Knows» είναι μια από εκείνες τις ταινίες που ενδιαφέρονται για το κοινό τους, δίχως να το χαϊδεύουν. Που δεν φοβάται να γίνει άβολη ή ενοχλητική, αλλά που πάντα κοιτάζει με κατανόηση και τρυφερότητα τους ήρωές της και την κατάστασή τους. Ακόμη κι όταν οι ίδιοι δείχνουν να μην την κατανοούν.