Ο σκηνοθέτης Σιαμάκ Ετεμάντι γνωρισε τον Αρη Κατσούλη, έναν νέο τετραπληγικό φοιτητή ψυχολογίας, πριν επτά περίπου χρόνια, στη διάρκεια ενός μικρού κινηματογραφικού πρότζεκτ για την αναπηρία και τον αθλητισμό. Εκεί καθώς ταξίδευαν μαζί για τις ανάγκες των γυρισμάτων, του μίλησε για την πτυχιακή του εργασία: μια έρευνα γύρω από τα στερεότυπα που περιβάλλουν τη σεξουαλική ζωή των ατόμων με αναπηρία στην Ελλάδα.
Οπως αναφέρει ο ίδιος ο Σιαμάκ Ετεμάντι: «Πολύ γρήγορα έγινε σαφές ότι η έρευνά του ήταν βαθιά προσωπική: ένας τρόπος να αντιμετωπίσει τους δικούς του φόβους και τα δικά του ερωτήματα. Oσο τον άκουγα, συνειδητοποιούσα πόσο κοινές ήταν πολλές από αυτές τις αγωνίες. Η αναπηρία του λειτουργούσε σαν μεγεθυντικός φακός για ανασφάλειες που όλοι κουβαλάμε. Από αυτές τις συζητήσεις γεννήθηκε η ιδέα της ταινίας. Τι είναι αυτό με το οποίο ερωτευόμαστε; Eνα «τέλειο» σώμα; Eνα όμορφο μυαλό; Μια μυρωδιά, μια παρουσία, μια ανεπιτήδευτη ζωτικότητα; Τι είναι ο έρωτας και ποιος έχει πρόσβαση σε αυτόν; Είναι δικαίωμα ή δώρο; Στην ελληνική μυθολογία και κουλτούρα, ο έρωτας αντιμετωπίζεται διαχρονικά ως μια παραλυτική δύναμη, μια κατάσταση που εξισώνει τους πάντες, καταργώντας τις διαφορές και τοποθετώντας μας στην ίδια ευάλωτη θέση: αυτή του ερωτευμένου.»
Και κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι του «Από τι Είμαστε Φτιαγμένοι», που ξεκινάει με την αποφοίτηση του Αρη και τη συνάντησή του με ανθρώπους των οποίων η αναπηρία έχει διαμορφώσει την ερωτική τους ζωή. Ανάμεσά τους ο Δημήτρης Ζώρζος, ο πρώτος Έλληνας σεξουαλικός βοηθός για άτομα με αναπηρία, ο Γιώργος και η Ελλη, ένα inter-abled ζευγάρι με μια ιστορία αγάπης που εκτείνεται σε τρεις δεκαετίες και δύο ηπείρους και η Κατερίνα Βρανά, η διάσημη stand-up κωμικός, που έχει ενσωματώσει την αναπηρία της στον πυρήνα της κωμωδίας της.
Είναι μια ευχή και αυτό που ελπίζω: να μπορέσει το ντοκιμαντέρ να κινητοποιήσει και να αλλάξει κάτι στον κόσμο που ζούμε γύρω από το κομμάτι της σεξουαλικότητας, της σεξουαλικής ζωής, του έρωτα. Να μπορούμε να μιλάμε πιο εύκολα για αυτά τα ζητήματα, να μπορέσει να τονίσει και να υπογραμμίσει εμπόδια και ζητήματα που αντιμετωπίζουμε εμείς ως άτομα με διάφορες βλάβες. Σίγουρα όμως δεν έχω κάποια αυταπάτη ότι μετά από αυτό το ντοκιμαντέρ όλα τα προβλήματα της αναπηρικής κοινότητας και των ατόμων με βλάβες θα έχουν λυθεί.» - Αρης Κατσούλης
Με αφορμή την έξοδο του ντοκιμαντέρ στις αίθουσες στις 12 Φεβρουαρίου, o Σιαμάκ Ετεμάντι και ο Αρης Κατσούλης μιλούν στο Flix για τη διαδρομή που οδήγησε στο «Απο τι Ειμαστε Φτιαγμένοι». Μιλούν για την ορατότητα που δίνει ένα ντοκιμαντέρ σε θέματα που αλλιώς δεν θα έμπαιναν ποτέ στη δημόσια συζήτηση. Μιλούν για θέματα που ο κόσμος θεωρεί ταμπού. Μιλούν για το σεξ, όπως μιλάμε όλοι.
Τι είναι το «Από τι Ειμαστε Φτιαγμένοι»;
Σιαμάκ: Μια εξερεύνηση της επιθυμίας, του έρωτα και του ερωτικού σώματος μέσα από το πρίσμα της αναπηρίας.
Αρης: Είναι ένα ταξίδι προσωπικής και συλλογικής αναζήτησης γύρω από τον έρωτα, την συντροφικότητα, την οικειότητα, το σεξ. Βασικά ταυτοτικά μας στοιχεία που όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως έχουμε ανάγκη και να εκφράσουμε και να είμαστε. Είναι μια προσπάθεια να γίνουν ορατά κάποια ζητήματα γύρω από την βλάβη και την σεξουαλικότητα.
Με ποιο κριτήριο έγινε οι επιλογή των «πρωταγωνιστών» του ντοκιμαντέρ;
Σιαμάκ: Ο Αρης ήταν ο πρώτος άνθρωπος που γνώρισα, πριν ακόμη υπάρξει η ιδέα του ντοκιμαντέρ. Με γοήτευσε η ευγένεια της ψυχής του, ευγένεια με όλη τη σημασία της λέξης. Με εντυπωσίασε το ότι συχνά σκέφτεται πρώτα τις ανάγκες των άλλων. Παράλληλα, είναι ένας εξαιρετικά εργατικός και αξιόπιστος συνεργάτης. Καθώς προχωρούσε η έρευνά μας, συναντούσαμε πολλούς ανθρώπους. Από ένα σημείο και μετά, διαμορφώθηκε μια αόρατη αλλά ξεκάθαρη γραμμή ως προς αυτό που αναζητούσαμε. Νομίζω ότι βρίσκαμε ανθρώπους των οποίων οι ιστορίες ζωής απαντούσαν, η καθεμία με τον τρόπο της, σε διαφορετικές πτυχές του θέματος.
Αρης: Αυτή την ερώτηση μπορεί να την απαντήσει αρτιότερα ο σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ. Εγώ από πλευράς μου θα πω ότι κάθε χαρακτήρας στο ντοκιμαντέρ με βοήθησε να εξελιχθώ προσωπικά και επαγγελματικά. Ολοι όσοι συμμετέχουν ήταν άνθρωποι οι οποίοι ήθελαν και είχαν την ανάγκη να μιλήσουν και να μοιραστούν πράγματα γύρω από την σεξουλικότητα, τη βλάβη, τους αποκλεισμούς, τα εμπόδια, τα στερεότυπα, την οικειότητα, τον έρωτα. Σημαντικό να τονιστεί για μένα είναι ότι μας δόθηκε μια πλατφόρμα μέσα από την ταινία, λίγος χώρος, να μιλήσουμε γι αυτά τα ζητήματα. Γι' αυτά τα ζητήματα μιλάμε και πίσω από κλειστές πόρτες και είναι ζητήματα που απασχολούν ανθρώπους οι οποίοι δεν είχαν την τύχη ή το προνόμιο αν θέλετε καλύτερα να πάρουν μέρος σε ένα ντοκιμαντέρ τέτοιου βεληνεκούς, οπότε η αναζήτηση και το ταξίδι είναι προσωπικό για την καθεμία, τον καθένα και το καθένα από εμάς, αλλά είναι και και μια προσπάθεια να δώσουμε φωνή σε ανθρώπους που μέχρι σήμερα δεν έχουν ακουστεί.
Σκηνή από τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ στο Anana στην οδό Πραξιτέλους (φωτό: Ανδριάνα Θεοχάρη)
Μπορεί μια ταινία σαν αυτή να ευαισθητοποιήσει, να κινητοποιήσει, να αλλάξει κάτι στον κόσμο που ζούμε;
Σιαμάκ: Αν η ταινία καταφέρει να συγκινήσει τον θεατή, έχει ήδη κάνει τη δουλειά της. Oλα τα υπόλοιπα είναι ζήτημα συστηματικής δουλειάς από φορείς και οργανώσεις, ώστε να επιτευχθεί μια βαθιά κοινωνική, και βεβαίως θεσμική, αλλαγή στη χώρα μας.
Αρης: Είναι μια ευχή και αυτό που ελπίζω: να μπορέσει η ταινία να κινητοποιήσει και να αλλάξει κάτι στον κόσμο που ζούμε γύρω από το κομμάτι της σεξουαλικότητας, της σεξουαλικής ζωής, του έρωτα, να μπορούμε να μιλάμε πιο εύκολα για αυτά τα ζητήματα, να μπορέσει να τονίσει και να υπογραμμίσει εμπόδια και ζητήματα που αντιμετωπίζουμε εμείς ως άτομα με διάφορες βλάβες. Σίγουρα όμως δεν έχω κάποια αυταπάτη ότι μετά από αυτό το ντοκιμαντέρ όλα τα προβλήματα της αναπηρικής κοινότητας και των ατόμων με βλάβες θα έχουν λυθεί. Είναι μια προσπάθεια να αποτυπωθούν κάποια πράγματα και μακάρι να το καταφέρουμε.
Οι μέχρι τώρα αντιδράσεις από τις προβολές της ταινίας, τι σας έχουν δείξει σχετικά με τον αντίκτυπό της στους θεατές;
Σιαμάκ: Μου δίνει μεγάλη χαρά το ότι ο αρκετός κόσμος βγαίνει πραγματικά συγκινημένος από την προβολή. Φίλοι κινηματογραφιστές, αλλά και συντελεστές της ταινίας, μου έχουν πει ότι η ταινία έμεινε μαζί τους για καιρό μετά το τέλος της.
Αρης: Εχουμε λάβει πολλά και διαφορετικά μηνύματα σχετικά με τις προβολές της ταινίας και το αποτύπωμα που έχει αφήσει. Και προσωπικά είμαι πολύ χαρούμενος γι' αυτό, γιατί μπορεί κάθε άτομο να βρει το χώρο να εκφράσει αυτό που αισθάνεται και αυτό που σκέφτεται την ώρα που παρακολουθεί την ταινία.
Ο Σιαμάκ Ετεμάντι στα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ (φωτό: Ανδριάνα Θεοχάρη)
Υπάρχει ένα σημείο στην ταινία όπου ένας από τους συμμετέχοντες μιλά για τον φόβο της έκθεσης και για το πώς, αν καταφέρουμε να τον ξεπεράσουμε, μπορούμε να προχωρήσουμε πολύ στη ζωή μας. Σε μια ταινία που προσπαθεί να μιλήσει για τον έρωτα, η πρόκληση της έκθεσης υπάρχει σε όλα τα επίπεδα: σωματικά, ψυχικά, καλλιτεχνικά.» - Σιαμάκ Ετεμάντι
Τι σε ενέπνευσε να ασχοληθείς με το θέμα του «Από τι Είμαστε Φτιαγμένοι» και πώς αντιμετώπισες το πέρασμα από τη μυθοπλασία στο ντοκιμαντέρ;
Σιαμάκ: Ηταν ένα ερώτημα, πρωτίστως προσωπικό. Ο έρωτας, η ερωτική διάθεση- με όλη τη σημασία της λέξης και όχι με στενά σεξουαλική έννοια- και αυτή η βαθιά επιθυμία που μας κινητοποιεί, είναι θέματα που διαπερνούν όλες τις ταινίες μου. Σε αυτή την περίπτωση, το πρίσμα της αναπηρίας λειτούργησε, κατά κάποιο τρόπο, σαν μεγεθυντικός φακός.
Το πέρασμα από τη μυθοπλασία στο ντοκιμαντέρ έγινε σταδιακά και οργανικά. Στην αρχή της γνωριμίας μου με τον Αρη, σκεφτόμουν να γράψω ένα σενάριο πάνω στο θέμα. Στην πορεία, όμως, συνειδητοποίησα ότι η πρόκληση τού να μπεις «στην αρένα» της πραγματικότητας και να επιχειρήσεις ένα ντοκιμαντέρ παρατήρησης είχε μια ξεχωριστή γοητεία. Ταυτόχρονα, ένιωσα ότι είχα πολλά να μάθω μέσα από αυτή τη διαδικασία, τόσο ως κινηματογραφιστής όσο και ως άνθρωπος.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση σε ένα θέμα σαν αυτό του «Από τι Είμαστε Φτιαγμένοι»; Βρέθηκες κι εσύ ο ίδιος σε αμηχανία ή μπροστά σε δύσκολες αποφάσεις για το τι να δείξεις και τι όχι;
Σιαμάκ: Υπάρχει ένα σημείο στην ταινία όπου ένας από τους συμμετέχοντες μιλά για τον φόβο της έκθεσης και για το πώς, αν καταφέρουμε να τον ξεπεράσουμε, μπορούμε να προχωρήσουμε πολύ στη ζωή μας. Σε μια ταινία που προσπαθεί να μιλήσει για τον έρωτα, η πρόκληση της έκθεσης υπάρχει σε όλα τα επίπεδα: σωματικά, ψυχικά, καλλιτεχνικά. Αυτό αφορούσε τόσο τη σχέση μου με τους συμμετέχοντες, τόσο την εμπιστοσύνη τους και την άνεσή τους με την παρουσία της κάμερας τόσο κοντά όσο και τον δικό μου εσωτερικό κόσμο: τον δικό μου φόβο της έκθεσης ως δημιουργός, αλλά και την αγωνία να αφηγηθώ τις ιστορίες τους με έναν ουσιαστικό τρόπο, διατηρώντας ταυτόχρονα τον σεβασμό και την προστασία που τους άξιζε.
Πώς έπεισες όσους συμμετέχουν να σε εμπιστευτούν και να μιλήσουν ανοιχτά για θέματα σεξουαλικότητας, συναισθημάτων και απώλειας;
Σιαμάκ: Νομίζω ότι καθοριστικό ρόλο έπαιξε ο χρόνος. Τα γυρίσματα δεν έγιναν βιαστικά· η διαδικασία κράτησε αρκετά χρόνια. Όταν ο άλλος σε γνωρίζει σε βάθος χρόνου, σε αποδέχεται διαφορετικά και σε εμπιστεύεται πιο εύκολα. Επίσης, πιστεύω ότι η οπτική γωνία του κινηματογραφιστή επηρεάζει άμεσα τους συμμετέχοντες. Οταν νιώθουν ότι τα προσωπικά σου ερωτήματα και οι αγωνίες σου τους αγγίζουν και τους αφορούν, τότε είναι πιο εύκολο να μοιραστούν και τις δικές τους εμπειρίες.
Είχες κάποια αναφορά - σε άλλα ντοκιμαντέρ ή ταινίες μυθοπλασίας - κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων;
Σιαμάκ: Παραδόξως, όχι, και το λέω αυτό τόσο ως κάτι θετικό όσο και ως κάτι προβληματικό. Αν έπρεπε να αναφέρω ένα όνομα, θα έλεγα το σινεμά του Ιάπωνα μετρ Χιροκάζου Κόρε-Εντα και τον τρόπο με τον οποίο συνδυάζει τον ρεαλισμό με τον λυρισμό. Δεν ξέρω πόσο αυτό αποτυπώνεται στο τελικό αποτέλεσμα, αλλά ήταν σίγουρα μια σκέψη που με συνόδευε.
Τι ήταν το σημαντικότερο πράγμα που έμαθες κατά τη διάρκεια της παραγωγής του «Από τι Είμαστε Φτιαγμένοι»;
Σιαμάκ: Σε κινηματογραφικό επίπεδο, ότι όλα είναι ζήτημα οπτικής γωνίας — ιδιαίτερα σε μια ταινία ντοκιμαντέρ. Σε προσωπικό επίπεδο, έμαθα τη σημασία του να επιβραδύνω, να κάνω ένα βήμα πίσω και να παρατηρώ.
O Αρης Κατσούλης σε σκηνή από το ντοκιμαντέρ
Χρειάζεται καθημερινή δουλειά στην καταπολέμηση στερεοτύπων , στην επανεκπαίδευση ατόμων σε θέματα που σχετίζονται με την αναπηρία και την βλάβη. Οταν λέμε προσβασιμότητα να αντιληφθούμε ότι δεν εννοούμε αποκλειστικά και μόνο την πρόσβαση σε οδικά δίκτυα και πεζοδρόμια. Να συνειδητοποιήσουμε όλοι ανεξαιρέτως πως η αναπηρία και η βλάβη είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Η αναπηρία είναι τα εμπόδια, είναι ο αποκλεισμός, ένας κοινωνικός αποκλεισμός που δεν ευθύνεται η βλάβη μας για αυτόν.» - Αρης Κατσούλης
Πώς συναντηθήκατε με τον Σιαμάκ Ετεμάντι και πώς ξεκίνησε η διαδικασία του ντοκιμαντέρ;
Αρης: Με τον Σιαμάκ Ετεμάντι γνωριστήκαμε πριν από περίπου 7 χρόνια, μέσα από έναν πολύ καλό και κοινό φίλο, τον Λευτέρη Παρασκευά. Με τον Λευτέρη, πριν ξεκινήσει η πανδημία, είχαμε ένα πλάνο: να επισκεφθούμε σχολεία σε όλη την Ελλάδα, να συνομιλήσουμε με μαθητές και μαθήτριες Γυμνασίου και Λυκείου για την αξία του εθελοντισμού και του αθλητισμού στις ζωές μας και για την σημασία της επαφής του ανθρώπου με την φύση και στο τέλος κάθε επίσκεψής μας, να μαγειρεύουμε παρέα με τα παιδιά, προσφέροντας το φαγητό που ετοιμάζαμε σε συνανθρώπους μας που το είχαν ανάγκη. Ο Λευτέρης, αρχές του 2019 είχε ήδη συμπληρώσει ένα εύλογο χρονικό διάστημα ως δημιουργός μιας κοινωνικής κουζίνας στο κέντρο της Αθήνας και ως πρώην αθλητής πόλο και λάτρης του βουνού έψαχνε έναν σκηνοθέτη που θα αποτύπωνε με ακρίβεια και ευαισθησία την αξία του εθελοντισμού και του αθλητισμού στον ψυχισμό των παιδιών μέσα από δύο ολιγόλεπτα ντοκιμαντέρ τα οποία θα προβάλλονταν κατά την επίσκεψη μας στις αντίστοιχες σχολικές μονάδες. Αφού συνομίλησε με αρκετούς σκηνοθέτες, ο Λευτέρης συμφώνησε με τον Σιαμάκ, τον οποίο γνώριζε καλά, αφού είχαν συνεργαστεί με επιτυχία και στο παρελθόν. Ο Σιαμάκ μέσα από τον Λευτέρη, γνώρισε και εμένα. Τότε, εγώ ως προπτυχιακός φοιτητής ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στόχευα να εκπονήσω μια πτυχιακή εργασία με θέμα: τις στάσεις, τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα του γενικού πληθυσμού απέναντι στη σεξουαλικότητά ζωή/ σεξουαλική ζωή των ατόμων με αναπηρία. Ο Σιαμάκ γνωρίζοντας με λίγο καλύτερα στα πλαίσια της συνεργασίας με τον Λευτέρη για το project στα σχολεία και αντιλαμβανόμενος πως μοιραζόμαστε τις ίδιες ανησυχίες γύρω από την οικειότητα, τον έρωτα , το σεξ και την αποδοχή στο οτιδήποτε φαντάζει διαφορετικό, αποφάσισε να με ακολουθήσει σε αυτό το ταξίδι που ξεκινούσα με την εκπόνηση της έρευνας μου. Ενα ταξίδι που μας άλλαξε και τους δύο. Το project με τον Λευτέρη πραγματοποιήθηκε κανονικά, το απολαύσαμε στο 100% και τον ευχαριστώ πάρα πολύ γιατί χωρίς αυτόν τίποτα από όσα ακολούθησαν δεν θα είχαν γίνει πραγματικότητα .
Ησουν άνετος στο να εκτεθείς στη κάμερα; Υπήρξαν στιγμές που δεν ήθελες να γίνουν δημόσιες;
Αρης: Πάντα, στο δικό μου μυαλό και ψυχισμό τουλάχιστον, όταν σε ακολουθεί μια κάμερα και καταγράφει κάθε στιγμή της ζωής σου, υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέσαι διάφορα πράγματα. Για εμένα προσωπικά δεν υπήρχαν στιγμές που επιθυμούσα να αποκρύψω κάτι, ούτε ένιωσα την ανάγκη να τροποποιήσω την συμπεριφορά μου και το ποιος είμαι, για να γίνω αρεστός ή να δείξω μια συγκεκριμένη πτυχή του χαρακτήρα μου. Το μοναδικό μου άγχος, το οποίο ήταν αρκετά μεγάλο δεν θα σας το κρύψω, αφορούσε στο πώς θα απεικονίζονταν οι ζωές δικών μου ανθρώπων που πήραν μέρος σε όλη αυτή την προσπάθεια αν θα έβλεπαν κάτι που θα τους αντιπροσώπευε. Μέχρι στιγμής, όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι χαρούμενοι με το αποτέλεσμα και με το πως φαίνονται οι ζωές τους μέσα από μια κάμερα, γεγονός που με ανακουφίζει και με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενο.
Η ορατότητα της ζωής και των ανησυχιών των αναπήρων βοηθάει στην καλυτέρευση των συνθηκών ζωής τους αλλά και στην εξάλειψη των ταμπού και του κοινωνικού ρατσισμού;
Αρης: Αυτό, είναι μια ερώτηση της οποίας η απάντηση θα μπορούσε να κρατήσει πολλές μέρες γιατί είναι πολύ ουσιαστική και ταυτοχρόνως πολυπαραγοντική. Σίγουρα όμως για να απαντήσω σε έναν βαθμό, η ορατότητα της ζωής των αναπήρων ατόμων είναι πάρα μα πάρα πολύ σημαντική, αφού είναι ένα σημαντικό συστατικό στοιχείο που μπορεί να οδηγήσει στο επιθυμητό: μια κοινωνία που δεν συμπεριλαμβάνει απλά, αλλά δίνει ίσες ευκαιρίες και αντιμετωπίζει τα ανάπηρα άτομα και τις ζωές τους ισότιμα. Φυσικά, μίλησα για την ορατότητα ως σημαντικό συστατικό στοιχείο γιατί από μόνη της δεν αρκεί. Χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια για να φτάσουμε στο σημείο που περιγράφω παραπάνω. Χρειάζεται καθημερινή δουλειά στην καταπολέμηση στερεοτύπων , στην επανεκπαίδευση ατόμων σε θέματα που σχετίζονται με την αναπηρία και την βλάβη, όταν λέμε προσβασιμότητα να αντιληφθούμε ότι δεν εννοούμε αποκλειστικά και μόνο την πρόσβαση σε οδικά δίκτυα και πεζοδρόμια και αν μπορώ να προσθέσω συνοπτικά κατι τελευταίο να συνειδητοποιησουμε όλοι ανεξαιρέτως πως η αναπηρία και η βλάβη είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Η αναπηρία είναι τα εμπόδια είναι ο αποκλεισμός, ένας κοινωνικός αποκλεισμός που δεν ευθύνεται η βλάβη μας για αυτόν.
Θα συνεχίσεις να ασχολείσαι με το σινεμά;
Αρης: Εδώ είναι που κολλάει το κλισέ «ποτέ μη λες ποτέ» ε; Δεν γνωρίζω σε τι καταστάσεις θα βρεθώ στο μέλλον η αλήθεια είναι, δε νομίζω όμως να ασχοληθώ επαγγελματικά. Δουλεύω σε έναν κλάδο που αγαπώ και με γεμίζει. Η ταινία / ντοκιμαντέρ δημιουργήθηκε μέσα από την ανάγκη μας να εκφράσουμε κάτι κοινό, κάτι που μας αφορά όλους και όλοι οι συντελεστές ευελπιστούμε όσα άτομα επιλέξουν να δουν την ταινία να αποκομίσουν κάτι. Προσωπικά, δεν είμαι ηθοποιός, ούτε ξεκίνησα αυτό το ταξίδι με κάποιον απώτερο σκοπό να αλλάξω επαγγελματική σταδιοδρομία. Ολα τα άτομα που έλαβαν μέρος σε αυτό το ντοκιμαντέρ επιχειρούν να απαντήσουν σε ένα ερωτημα: «τελικά, από τι είμαστε φτιαγμένοι;»
Το «Από τι Είμαστε Φτιαγμένοι» του Σιαμάκ Ετεμάντι θα προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες από την Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου
