Τρία χρόνια μετά το «Μετς», o Αρης κι ο Λάκης Ιωνάς, οι Τhe Callas («The Great Eastern», «Lustlands», «Sick»), επιστρέφουν με νέα ταινία το «Madonnas» - ένα ακόμα λοξό, κωμικό, αλλά σοβαρότατο βλέμμα στη γυναίκα, σήμερα.
Η Νάνσυ κληρονομεί ένα vintage τροχόσπιτο και, μαζί με τη φίλη της Τζωρτζίνα, ξεκινούν ένα road trip. Tους έρχεται η τρελή ιδέα να το κάνουν μπουρδέλο για γυναίκες και να το ονομάσουν «Madonna». Η αναζήτηση για «τσουτσούνι» καταλήγει σ’ έναν μυστηριώδη ταξιδιώτη....
Μία ταινία που αντιστέκεται στον συντηρητισμό με όπλο το χιούμορ, την αγάπη και την αλληλεγγύη. Ή όπως πολύ απλώς δηλώνει: «Madonna, ρε μουνιά!»
Πόσο τρελή είναι μία τέτοια ιδέα; Ή το μόνο «τρελό» είναι ότι ακόμα και σήμερα το να συζητάμε ανοιχτά για τη γυναικεία σεξουαλική ανάγκη, ορμή, φαντασίωση μάς φαίνεται κάτι το αδιανόητο, προκλητικό, κι ακόμα χειρότερα... κωμικό;
Συναντήσαμε τη Τζωρτζίνα Λιώση και τη Νάνσυ Μπούκλη, τις υπέροχες «Μadonnes» της ταινίας, και συζητήσαμε για όλα αυτά τα θέματα, που πάντα βρίσκουν χώρο και έκφραση στο καλειδοσκοπικό σύμπαν των Callas.
Φωτογράφηση: Special shooting για το Flix από τους Callas
Πώς σας έγινε η πρόταση από τους Callas για να γίνετε οι Madonnes τους; Μοιάζει σαν να γράφτηκε πάνω σας το σενάριο…
Νάνσυ: Τον Αρη και τον Λάκη μου τους γνώρισε η Βάσω Καβαλλιεράτου για να κάνουμε την προηγούμενη ταινία τους, το «ΜΕΤΣ». Κρατήσαμε επαφή και ήταν αμοιβαία η εκτίμηση μας, οπότε ήρθαν να δουν την παράσταση που κάναμε με την Τζωρτζίνα «Κάποιος Μιλάει Μόνος του Κρατώντας Ενα Ποτήρι Γάλα», τους αρέσαμε πολύ μαζί και έτσι ξεκίνησε η ταινία MADONNAS!
Τζωρτζίνα: Με τον Αρη και τον Λάκη είχαμε μια αίσθηση «γνωριμίας» πριν γνωριστούμε. Δεν γράφτηκε ακριβώς πάνω μας το σενάριο, αλλά όταν το διαβάσαμε νιώσαμε ότι χωρούσαμε οργανικά μέσα του. Το ότι κρατάμε τα ονόματά μας δεν είναι τυχαίο — υπάρχει ένα παιχνίδι ανάμεσα στο ντοκιμαντερίστικο και το φανταστικό. Σαν να μπαίνουμε σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου είμαστε και δεν είμαστε εμείς.
Υπάρχει μία πολύ φιλεναδίστικη, ιδιαίτερα γυναικεία αμεσότητα στο σενάριο. Ηταν όλο γραμμένο έτσι, ή συμμετείχατε κι εσείς με τη δική σας χημεία στην τελική μορφή κι απόδοση του;
Νάνσυ: Τα παιδιά γράφουν πάντα τη βάση και έχουν το δικό τους μοναδικό στυλ. Ετσι έγινε και εδώ και μετά με πολύ ανοιχτότητα μας άφησαν να επέμβουμε για να βγάλουμε και την δική μας αμεσότητα.
Τζωρτζίνα: Το σενάριο είχε ήδη αυτή τη φιλεναδίστικη αμεσότητα. Αλλά η χημεία δεν γράφεται μόνο στο χαρτί — χτίζεται στις πρόβες, στις παύσεις, στα βλέμματα και στη δική μας περίπτωση: στο παρελθόν μας. Υπήρχε χώρος να παίξουμε, να προτείνουμε, να αφήσουμε δικά μας ίχνη. Νομίζω αυτή η ελευθερία αποτυπώνεται στην ταινία.
Πολλές φορές η γυναίκα, όχι μόνο στο πώς απεικονίζεται στο σινεμά, γενικώς, είναι σαν ένα ον που με δυσκολία την καταλαβαίνουν. Σαν μια μυστήρια ύπαρξη. Ε, δεν είναι. Δεν είμαστε. Κι αν υπάρχουν απορίες ή δυσκολίες στην κατανόηση, ας γίνει ο κόπος να την γνωρίσουν καλύτερα, σε όλες τις ηλικίες και σε όλες τις πτυχές της.» | Νάνσυ Μπούκλη
Οπότε, Νάνσυ - σύστησε μας την Νάνσυ της ταινίας. Κι εσύ Τζωρτζίνα, την Τζωρτζίνα. Πόσο τα «ξέρετε» αυτά τα κορίτσια; Πόσο κοντά ή μακριά είναι από τις δικές σας προσωπικές προσωπικότητες κι ανησυχίες; Ποιο είναι το πιο γοητευτικό χαρακτηριστικό τους; Κάτι που ζηλεύετε σε αυτές;
Τζωρτζίνα: Η Τζω είναι πιο ρομαντική απ’ όσο παραδέχεται. Εχει ανάγκη να πιστέψει σε κάτι, ακόμα κι αν αυτό είναι το παράλογο. Ισως ζηλεύω την ανεμελιά της. Την ικανότητά της να βουτάει στο άγνωστο χωρίς να κάνει υπολογισμούς.
Νάνσυ: Η αλήθεια είναι πως η Νάνσυ της ταινίας δεν έχει πολλά κοινά με την πραγματικότητά μου, πέρα του ότι είναι φίλες με της Τζωρτζίνα - ήταν πολύ ωραία συγκυρία και το διασκεδάσαμε πολύ. Αυτό που μου αγάπησα σε εκείνη είναι ότι πήρε χρόνο για τον εαυτό της και έκανε μια παύση από τον γάμο της - για να δει τι θέλει.
Πέρα από την ίδια την ιδέα της ταινίας -δύο κορίτσια να ανοίξουν ένα μπουρδέλο για γυναίκες- υπάρχει διάχυτο κι ένα λοξό χιούμορ, μία πικάντικη γλώσσα. Αυτά τα κορίτσια μάς συστήνονται αφιλτράριστα, χωρίς όρια. Σας τρόμαξε αυτό, ήταν πρόκληση;
Νάνσυ: Σίγουρα λίγο δυσκολεύτηκα στην αρχή διαβάζοντας το, ναι. Αλλά το ότι θα ήμουν με ανθρώπους που εκτιμώ, μου έκανε αυτήν την πρόσκληση μία ευκαιρία να χρησιμοποιήσω έναν άλλο τρόπο επικοινωνίας και σκέψης. Αυτό είναι και το ωραίο της δουλειάς μας.
Τζωρτζίνα: Δεν το φοβηθήκαμε, αλλά νιώσαμε την ευθύνη. Το χιούμορ χρειάζεται λεπτή ισορροπία. Θέλαμε να είναι τολμηρό, αλλά όχι σαχλό. Προσωπικά μου αρέσει να διαταράσσω τα όρια μου μέσα από ρόλους. Ετσι κι αλλιώς, τον εαυτό μου τον υποδύομαι καθημερινά. Το άλλο έχει περισσότερη πλάκα.
Μέσα στην ελαφρότητα αυτής της pop κωμωδίας, υπάρχει και μία τρυφερή, στοχαστική ματιά στη γυναίκα (παντρεμένη ή single, της Αθήνας ή της περιφέρειας), τις ανασφάλειες, τις αγωνίες, τις ανάγκες της. Πόσο πιστεύετε ότι αυτά τα θέματα συζητιούνται; Πόσο αληθινά απεικονίζεται η γυναίκα στο σινεμά;
Νάνσυ: Πιστεύω ότι τελευταία συζητιούνται τουλάχιστον περισσότερο από παλιά και χαίρομαι γι’ αυτό. Πολλές φορές η γυναίκα, όχι μόνο στο πώς απεικονίζεται στο σινεμά, γενικώς, είναι σαν να φαίνεται αχαρτογράφητη και ένα ον που με δυσκολία την καταλαβαίνουν. Σαν μια μυστήρια ύπαρξη. Ε, δεν είναι. Δεν είμαστε. Κι αν υπάρχουν απορίες ή δυσκολίες στην κατανόηση, ας γίνει ο κόπος να την γνωρίσουν καλύτερα, σε όλες τις ηλικίες και σε όλες τις πτυχές της.
Τζωρτζίνα: Νομίζω ότι οι γυναίκες συζητούν μεταξύ τους πολύ πιο ειλικρινά απ’ όσο τις βλέπουμε στο σινεμά. Υπάρχει ακόμη μια ωραιοποίηση ή μια μονοδιάστατη ματιά. Εδώ βλέπουμε γυναίκες με αντιφάσεις. Με χιούμορ και αδυναμίες. Κι αυτό είναι σίγουρα πιο τρισδιάστατο.
Διασκεδάσατε τη διάδραση με το καλειδοσκοπικό σύμπαν των Callas; Την αισθητική τους, τις σκηνές με τις μουσικές, τα πλεκτά τους; Βρίσκετε και οι ίδιες κι άλλες μορφές έκφρασης στην τέχνη - πέρα από την υποκριτική;
Τζωρτζίνα: Το σύμπαν των Callas είναι σαν να μπαίνεις σε μια χειροποίητη φαντασίωση. Εχει χρώμα και μουσική! Αγαπώ όλες τις μορφές έκφρασης. Η τέχνη δεν είναι μόνο η υποκριτική — είναι το πώς κοιτάς τον κόσμο. Η αισθητική, η μουσική, η εικόνα, όλα σε διαμορφώνουν.
Νάνσυ: Τα πλεκτά τους είναι τέλεια και μ’ αρέσει πολύ η μουσική τους. Εχουμε κάνει κι ένα live μαζί άλλωστε (γελάει), για την πρεμιέρα του «ΜΕΤΣ». Να, αυτό: εκτός από την υποκριτική, τραγουδάω! Σκηνοθετώ στο θέατρο όταν διαβάσω κάτι που μου κινεί το ενδιαφέρον ,και χορεύω στο σπίτι μου!
Η ιδέα ενός Madonna δεν είναι απλώς «τρελή». Είναι ανατρεπτική γιατί μετακινεί το βλέμμα. Ζούμε σε μια κοινωνία όπου η επιθυμία έχει μάθει να έχει φύλο και κατεύθυνση. Το να φανταστείς έναν χώρο που φτιάχνεται γύρω από τη γυναικεία επιθυμία — χωρίς απολογία — είναι ήδη μια μικρή πολιτική πράξη. Τρέλα τελικά είναι ότι μας φαίνεται ακόμα ριζοσπαστικό να μιλάμε ανοιχτά για τη γυναικεία επιθυμία.» | Τζωρτζίνα Λιώση
Εσείς τι θα θέλατε να κρύβεται στο τροχόσπιτο που θα σας αφήσει κληρονομιά μια ξεχασμένη θεία; Τι θα σας έδινε χαρά; Τι έμπνευση για να ξεκινήσετε κάτι;
Νάνσυ: Κάτι δικό της που θα ήθελε, για κάποιο λόγο, πολύ να το έχω εγώ.
Τζωρτζίνα: Ενα παράξενο αντικείμενο χωρίς οδηγίες χρήσης. Κάτι που να με αναγκάζει να εφεύρω από την αρχή το νόημά του.
Με τι συναίσθημα θα θέλατε να βγει ο θεατής από την αίθουσα; Τι να του μείνει από αυτό το road trip;
Νάνσυ: Ανάλαφρο, ευχάριστο, χρωματιστό, να θέλει μετά να χορέψει ως το πρωί.
Τζωρτζίνα: Με την ιδέα ότι μπορείς να ξεκινήσεις από το μηδέν, ακόμα κι αν δεν ξέρεις πού θα πας.
Πόσο τρελή -ή όχι- είναι μία ιδέα ενός «Madonna», τελικά;
Νάνσυ: Καθόλου τρελή, όσο κι αν ειπώθηκε με χιούμορ η ιστορία, είναι πολύ αληθινή αυτή η αναρώτηση και αυτά που προβληματίζουν τους χαρακτήρες της ταινίας.
Τζωρτζίνα: Η ιδέα ενός Madonna δεν είναι απλώς «τρελή». Είναι ανατρεπτική γιατί μετακινεί το βλέμμα. Ζούμε σε μια κοινωνία όπου η επιθυμία έχει μάθει να έχει φύλο και κατεύθυνση. Το να φανταστείς έναν χώρο που φτιάχνεται γύρω από τη γυναικεία επιθυμία — χωρίς απολογία — είναι ήδη μια μικρή πολιτική πράξη. Τρέλα τελικά είναι ότι μας φαίνεται ακόμα ριζοσπαστικό να μιλάμε ανοιχτά για τη γυναικεία επιθυμία!
Το «Madonnas» κυκλοφορεί στις αίθουσες από την Πέμπτη 5 Μαρτίου