Κάννες 2017: Το «Le Redoutable» δεν είναι βλακεία, όπως το χαρακτήρισε ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ!

ΦΕΣΤΙΒΑΛ / ΒΡΑΒΕΙΑ 21 MAY 2017  /  Λήδα Γαλανού

Ο Μισέλ Χαζαναβίσιους του «The Artist» κάνει μια... κομεντί για το ιερό τέρας του σινεμά, πιάνοντας, ωστόσο, εύστοχα και απολαυστικά, τα πιο ευαίσθητα σημεία του αντιδραστικού του πνεύματος.

«Είναι τέτοια ευτυχία να είσαι ερωτευμένη με τον άνθρωπο που θαυμάζεις.» Κάπως έτσι, με μια γλυκιά, κοριτσίστικη, θαμπωμένη φωνή ξεκινά η νέα ταινία του Μισέλ Χαζαναβίσιους (μετά το κλασικό, πια, «The Artist» και το ας-το-ξεχάσουμε «The Search»), που αποφασίζει, ενάντια σε κάθε πρόβλεψη, να καταπιαστεί με τη μεγαλύτερη ιερή αγελάδα του σινεμά, τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ, ενώ εκείνος είναι ακόμη εν ζωή κι ακόμη ρηξικέλευθος, προβοκάτορας και μισάνθρωπος. Και καταφέρνει να κάνει μια γοητευτική κομεντί, κλείνοντας μέσα της τη μεγάλη εσωτερική σύγκρουση ενός δημιουργού που, στο απόγειο της καριέρας του, αποφάσισε να κόψει τους δεσμούς του με την τέχνη του. Αλλά με χαμόγελο.

To 70ό Φεστιβάλ Καννών διεξάγεται φέτος από τις 17 μέχρι και τις 28 Μαΐου. Τo Flix θα βρίσκεται εκεί για ενημέρωση κάθε λεπτό για όσα θα συμβούν εντός και εκτός των σκοτεινών αιθουσών. Διαβάστε περισσότερα στο ειδικό του τμήμα, αφιερωμένο στο Φεστιβάλ Καννών, που ανανεώνεται συνεχώς.

Η αφήγηση ανήκει την Ανά Βιαζέμσκι, τη 19χρονη δεύτερη σύζυγο του Γκοντάρ (μετά την Άνα Καρίνα), και μούσα του Μπρεσόν στο «Au Hasard Balthazar», μια και βασίζεται στο δικό της βιβλίο για τη σχέση της με τον auteur. Είναι η αρχή του 1968, το ζευγάρι είναι ερωτευμένο και νιόπαντρο (εκείνος το Άγιο Πνεύμα, εκείνη μια σταγόνα δροσιάς), ο Γκοντάρ, ορκισμένος Μαοϊστής, έχει μόλις τελειώσει το «La Chinoise» που δεν αρέσει σε κάνεναν άνθρωπο, ούτε καν στους Κινέζους και το Παρίσι βγαίνει ορμητικά στους δρόμους, κηρύσσοντας την επανάσταση στο κατεστημένο.

le redoutable 607

Ο Γκοντάρ συνειδητοποιεί, με τρόμο, ότι έχει ο ίδιος γίνει το κατεστημένο στο οποίο ανέκαθεν αντιδρούσε. Είναι διάσημος και σεβάσμιος, ο κόσμος που συναντά στο δρόμο τον χαιρετά και του ζητά να κάνει κι άλλες από τις «αστείες» ταινίες του με τον Μπελμοντό, σαν το «Με Κομμένη την Ανάσα», ή έστω και την «Περιφρόνηση». Κυκλοφορεί μόνιμα με τα σκούρα γυαλιά του, το prop της αναγνωρισιμότητάς του, τα οποία πώς γίνεται και κάθε δυο λεπτά, σε κάθε πορεία και κάθε διαδήλωση, του πέφτουν κάτω και σπάνε, καθιστώντας τον τυφλό στα γεγονότα. Ο Γκοντάρ ήθελε ανέκαθεν να είναι επαναστάτης. Τι θα κάνει τώρα που η επανάσταση γίνεται χωρίς αυτόν;

le redoutable 607

Ο Μισέλ Χαζαναβίσιους έχει την εξυπνάδα να κάνει, όχι μια βιογραφία του Ζαν-Λικ Γκοντάρ, αλλά μια ταινία για τη βαθιά ρήξη του σκηνοθέτη με την τέχνη του. Και την καμουφλάρει ως ένα φιλμ χαριτωμένο κι ελαφρύ, ακριβώς μ' αυτή την ανεμελιά των ταινιών του Γκοντάρ που του ζητούσαν οι θεατές του (και από τον Χαζαναβίσιους επίσης, χωρίς να συγκρίνουμε τα ανόμοια). Το ίδιο το φιλμ ασκείται σε αναφορές στη φόρμα του Γκοντάρ, με μεσότιτλους ή φράσεις γραμμένες στους δρόμους του Παρισιού απ' όπου περνούν οι ήρωες, που ανατρέπουν όσα λέγονται στους διαλόγους, ή με μια ολόκληρη σεκάνς σε αρνητικό, ή με άλλα μικρά τεχνάσματα που σε προετοιμάζουν για μια γκονταρική ανατροπή αλλά, ευτυχώς, δεν μένει εκεί, ούτε εξαντλεί την κοινότυπη, αυτή, ιδέα.

le redoutable 607

Αντίθετα, ξετυλίγει μια χρωματιστή και γλυκιά καραμέλα, μια ταινία όπου θα μπορούσε να παίζει ένας γρουσούζης Ροκ Χάντσον και μια καλόβολη Ντόρις Ντέι, μπολιάζοντάς τη με τα μεγαλύτερα διλήμματα ενός σπουδαίου μυαλού. Κάτω από την επιφάνεια, κάτω από το υπέροχο στιλιζάρισμα του '60, τις σινεφιλικές αναφορές, το παιχνιδιάρικο χιούμορ που κρατά διαρκώς την ενέργεια ψηλά, μιλά για τον Γκοντάρ με κατανόηση και θαυμασμό, για έναν σκηνοθέτη μοναδικό και διαφορετικό που, συνειδητοποιώντας πως η εποχή του τον ξεπέρασε, πως η γενιά που ο ίδιος έχτισε, επαναστατεί εναντίον του, πως οι νέοι τον θεωρούν μεγάλο, γύρισε την πλάτη του στους ανθρώπους και στο σινεμά όπως το ξέραμε. Ακούγοντας στο ραδιόφωνο για το λανσάρισμα του νέου γαλλικού υποβρυχίου «Redoutable», που, βαρύ και ερμητικά κλειστό, φοβερό και τρομερό κάνει τη σταθερή πορεία του κάτω από το νερό, φοβάται μην μεταμορφώνεται σ' αυτό το υποβρύχιο και πηγαίνει ακόμα πιο βαθιά για να πάρει ανάσα.

le redoutable 607

Δίπλα στη Στέισι Μάρτιν (του «Nymphomaniac») που, σωστή εικόνα της πανέμορφης αθωότητας, γεμίζει το βλέμμα της με σκέψη και κρίση, δίπλα στο «ζευγάρι φίλων» της Μπερενίς Μπεζό και του Μισά Λεσκό, ο Λουί Γκαρέλ ενσαρκώνει με έμπνευση και μπρίο τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ. Πατώντας πάνω στη μανιέρα του χαρακτηριστικού ψευδίσματος του σκηνοθέτη, απομακρυσμένος από τη δική του αυθάδη ομορφιά, χτίζει έναν ήρωα με έντονο κωμικό στοιχείο, συνθέτοντας την προσωπικότητα του Γκοντάρ, ταυτόχρονα στιβαρή και παραπαίουσα, σε μια ερμηνεία που εύκολα θα τον οδηγούσε σ' ένα βραβείο.

Δείτε ακόμη: «Redoutable» - πρώτο teaser για τον Γκοντάρ του Λουί Γκαρέλ

Αλλά κι ολόκληρη η ταινία, τόσο τολμηρή - ειδικά μέσα στο πλαίσιο της Γαλλίας και του Φεστιβάλ Καννών - και με τόση χάρη, μπορεί να εξαγριώσει τους πουρίστες θαυμαστές του Γκοντάρ, αλλά ουσιαστικά είναι ένας φόρος τιμής στον ίδιο και το σινεμά του. Παρουσιάζοντάς τον ως μια ενοχλητική, αλαζονική, προβληματισμένη και προβληματική ιδιοφυΐα, ο Χαζαναβίσιους φτιάχνει ένα πορτρέτο του Ζαν-Λικ Γκοντάρ με αγάπη και θαυμασμό, τονίζοντας, κάτω από την επίφαση της ψυχαγωγίας, το μεγαλύτερό του και πιο καινοτόμο πλεονέκτημα: αυτό του να μπορεί ένας καλλιτέχνης, στο απόγειο της δόξας του, να αναθεωρήσει τον εαυτό του. Κι αυτό είναι, πραγματικά, ένα μεγάλο κομπλιμέντο.

Περισσότερες κριτικές από το 70ό Φεστιβάλ Καννών:

To 70ό Φεστιβάλ Καννών διεξάγεται φέτος από τις 17 μέχρι και τις 28 Μαΐου. Τo Flix θα βρίσκεται εκεί για ενημέρωση κάθε λεπτό για όσα θα συμβούν εντός και εκτός των σκοτεινών αιθουσών. Διαβάστε περισσότερα στο ειδικό του τμήμα, αφιερωμένο στο Φεστιβάλ Καννών, που ανανεώνεται συνεχώς.

Συνεχίζοντας την πλοήγηση σας στο flix.gr, συμφωνείτε στην εγκατάσταση cookies στον υπολογιστή σας. Μάθετε περισσότερα.