Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Το κακό, αυτό που αποκαλούμε ως τέρας, στο σινεμά τρόμου σπάνια γεννιέται μέσα σε μια στιγμή. Συνήθως προηγούνται η απώλεια, η απόρριψη, οι ενοχές και εκείνες οι πληγές που κανείς δεν μπήκε στον κόπο να γιατρέψει, μέχρι να μετατραπούν σε κάτι που δεν μπορεί πλέον να ελεγχθεί. Στην περίπτωση του «Παρασκευή και 13», της διάσημης σειράς ταινιών τρόμου που καθόρισαν τα 80s, το τέρας είχε πάντοτε ένα όνομα, ένα παραμορφωμένο πρόσωπο και μια ματσέτα, όμως πίσω από τον μύθο του Τζέισον Βόρχις κρυβόταν μια μητέρα που έχασε το παιδί της και δεν κατάφερε ποτέ να συμφιλιωθεί με τον θάνατό του.
Η σειρά «Crystal Lake» επιστρέφει στις απαρχές αυτού του εφιάλτη, αναζητώντας όχι τόσο τη γέννηση ενός κινηματογραφικού δολοφόνου όσο τη διαδρομή μιας γυναίκας προς την παράνοια.
Η ιδέα να μετατοπιστεί το ενδιαφέρον ολόκληρης της σειράς στην Πάμελα Βόρχις έχει από μόνη της μεγαλύτερη δραματουργική αξία από όσο θα περίμενε κανείς από ένα ακόμη κεφάλαιο ενός franchise που έχει εξαντλήσει προ πολλού τις δυνατότητες της βασικής του συνταγής. Με τη Λίντα Καρντελίνι στον πρωταγωνιστικό ρόλο και την A24 πίσω από την παραγωγή, το «Crystal Lake» φιλοδοξεί να συνδυάσει το ψυχολογικό δράμα με το ανελέητο slasher, δίνοντας στην ιστορία του μια σκοτεινότερη διάσταση. Το αποτέλεσμα διαθέτει αρκετές στιγμές που δικαιολογούν την επιστροφή στην κατασκήνωση, χωρίς να αποφεύγει την παγίδα μιας αφήγησης που συχνά μπερδεύει την πολυπλοκότητα με το βάθος.
Διαβάστε ακόμα: Το Halloween καταλαμβάνει το Vodafone TV με Cheap Thrills και 41 επιλογές τρόμου
Μετά τον πνιγμό του μικρού Τζέισον στην κατασκήνωση Κρίσταλ Λέικ, η Πάμελα αδυνατεί να αποδεχτεί την απώλεια, καθώς το σώμα του παιδιού δεν βρίσκεται ποτέ. Η ζωή στη μικρή πόλη συνεχίζεται, η κατασκήνωση ετοιμάζεται να λειτουργήσει ξανά και οι άνθρωποι γύρω της προσπαθούν να επιστρέψουν στην καθημερινότητά τους, όμως εκείνη παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα πένθος που σταδιακά αποκτά επικίνδυνες διαστάσεις. Η άφιξη προσώπων από το παρελθόν της περιπλέκει την κατάσταση, ενώ οι ανεξήγητοι θάνατοι αναγκάζουν τις αρχές να αναζητήσουν απαντήσεις. Το σενάριο του Μπραντ Κέιλεμπ Κέιν προσπαθεί να συνδέσει όλα αυτά τα στοιχεία σε ένα ευρύτερο μυστήριο, προσθέτοντας συνωμοσίες και σκοτεινά μυστικά που επεκτείνουν τη μυθολογία της σειράς, όχι πάντοτε προς όφελός της.
Κάπου ανάμεσα στη μητρική αγάπη και την καταστροφική εμμονή, το "Crystal Lake" αγγίζει κάτι πραγματικά σκοτεινό, για να επιστρέψει λίγο αργότερα στην ασφάλεια των γνώριμων κινηματογραφικών του τεχνασμάτων.»
Η σκηνοθεσία αξιοποιεί την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του 1970, δημιουργώντας ένα περιβάλλον όπου η φαινομενική ηρεμία της επαρχίας κρύβει μια διαρκώς αυξανόμενη απειλή. Τα δάση, οι χώροι της κατασκήνωσης και η αίσθηση μιας κοινότητας που αρνείται να κοιτάξει κατάματα τα προβλήματά της προσφέρουν ένα κατάλληλο σκηνικό για την ιστορία. Ωστόσο, η σειρά δεν κατορθώνει πάντοτε να μετατρέψει αυτή την ατμόσφαιρα σε πραγματική αγωνία. Η δράση παρουσιάζει διακυμάνσεις, με ορισμένα επεισόδια να καθυστερούν υπερβολικά την εξέλιξη και άλλα να επιταχύνουν τις αποκαλύψεις, σαν να προσπαθούν να καλύψουν το χαμένο έδαφος. Η τηλεοπτική διάρκεια επιτρέπει θεωρητικά μεγαλύτερη εμβάθυνση στους χαρακτήρες, στην πράξη όμως δημιουργεί στιγμές όπου η ιστορία μοιάζει να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η εξαιρετική ερμηνεία της Καρντελίνι, η οποία αποφεύγει να αντιμετωπίσει την Πάμελα ως μια απλή μηχανή θανάτου. Η ηθοποιός χτίζει σταδιακά μια γυναίκα που παλεύει να διατηρήσει την κανονικότητά της, ενώ η θλίψη και η εμμονή διαβρώνουν την αντίληψή της για τον κόσμο. Οι εκφράσεις του προσώπου της, οι απότομες μεταβολές στη συμπεριφορά και η αμηχανία που διαδέχεται τις στιγμές φαινομενικής τρυφερότητας δημιουργούν μια ανησυχητική αντίθεση. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον αποκτά η σχέση της με τη νεαρή Γκρέις, καθώς η ανάγκη της να φροντίσει ένα παιδί που έχει επίσης ανάγκη από προστασία φανερώνει την επιθυμία της να αναπληρώσει όσα έχασε. Η στοργή της, ωστόσο, δεν είναι απαλλαγμένη από ιδιοτέλεια, αφού πίσω της κρύβεται η ανάγκη να καλύψει ένα κενό που κανένας άλλος άνθρωπος δεν μπορεί να γεμίσει.
Αντίστοιχα, ο Γουίλιαμ Κάτλετ προσφέρει στον σερίφη Λέβον Μπρουκς μια ανθρώπινη διάσταση που τον απομακρύνει από τον συνηθισμένο ρόλο του αστυνομικού που καλείται να εξιχνιάσει μια σειρά φόνων. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες, όμως, δεν έχουν όλοι την ίδια τύχη, καθώς αρκετοί παραμένουν εγκλωβισμένοι στις αφηγηματικές ανάγκες της σειράς, χωρίς να αναπτύσσονται επαρκώς ώστε οι πράξεις τους να αποκτούν πραγματικό βάρος. Παράλληλα, η προσπάθεια να εξηγηθεί κάθε πτυχή του παρελθόντος της Πάμελα περιορίζει τη δύναμη του μυστηρίου, αφαιρώντας μέρος από την αμφισημία που έκανε τον αρχικό κινηματογραφικό χαρακτήρα τόσο ενδιαφέρον.
Το gore αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας του «Crystal Lake», με ακρωτηριασμούς, παραμορφώσεις και σκηνές που δεν διστάζουν να επιμείνουν στη σωματική φρίκη. Η δουλειά στο μακιγιάζ και στα πρακτικά εφέ προσφέρει ορισμένες ιδιαίτερα αποτελεσματικές στιγμές, ενώ οι αναφορές στις παλαιότερες ταινίες λειτουργούν ως ευχάριστες υπενθυμίσεις της κληρονομιάς του franchise. Ωστόσο, η συχνότητα και η υπερβολή της βίας δεν συνοδεύονται πάντοτε από αντίστοιχη σκηνοθετική έμπνευση. Οταν ο θάνατος μετατρέπεται σε αυτοσκοπό, ακόμη και η πιο αποκρουστική εικόνα χάνει σταδιακά τη δύναμή της, ιδίως όταν το σενάριο δεν έχει προηγουμένως επενδύσει αρκετά στους ανθρώπους που πρόκειται να υποστούν τις συνέπειές της.
Το «Crystal Lake» θέλει να είναι (και) κάτι παραπάνω από ένα ανεγκέφαλο slasher. Θέλει να μιλήσει για το πένθος, την κοινωνική απομόνωση και την κακοποίηση, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο μια κοινωνία συχνά αντιμετωπίζει τις γυναίκες που αποκλίνουν από όσα θεωρεί αποδεκτά. Οι ιδέες αυτές προσδίδουν ενδιαφέρον στην ιστορία της Πάμελα, όμως χάνονται κατά διαστήματα μέσα σε ένα συνονθύλευμα αποκαλύψεων και ανατροπών που διεκδικούν την προσοχή χωρίς να προσφέρουν πάντοτε ουσιαστική εξέλιξη.
Μέσα σε αυτά η πιο ενδιαφέρουσα ανακάλυψη της σειράς δεν είναι κάποιο κρυμμένο μυστικό γύρω από τον Τζέισον, αλλά η διαπίστωση πως η Πάμελα μπορεί να σταθεί στο κέντρο μιας ιστορίας τρόμου χωρίς να χρειάζεται να αποτελεί απλώς την εξήγηση για τη γέννηση ενός άλλου τέρατος. Η Καρντελίνι της δίνει πρόσωπο, πόνο και μια τρομακτική ανθρώπινη διάσταση, την οποία το σενάριο δεν αξιοποιεί πάντοτε όσο θα έπρεπε. Κάπου ανάμεσα στη μητρική αγάπη και την καταστροφική εμμονή, το «Crystal Lake» αγγίζει κάτι πραγματικά σκοτεινό, για να επιστρέψει λίγο αργότερα στην ασφάλεια των γνώριμων κινηματογραφικών του τεχνασμάτων. Και είναι κάπως κρίμα να βλέπεις τελικά να βάζει από μόνο στην παγίδα που προσπαθεί να αποφύγει από την αρχή. Γιατί γνωρίζει ότι πίσω από κάθε τέρας υπάρχει μια ιστορία, αλλά δεν καταφέρνει πάντα να αποδείξει, με τρανταχτά επιχειρήματα, πως η ιστορία αυτή άξιζε να ειπωθεί.
Η πρώτη σεζόν της σειράς «Crystal Lake» είναι διαθέσιμη στο HBO Max.
