Θεσσαλονίκη 2017: Το «Love me Not» του Αλέξανδρου Αβρανά, είναι μια ταινία που σε προσκαλεί να μην την αγαπήσεις

ΦΕΣΤΙΒΑΛ / ΒΡΑΒΕΙΑ 05 NOV 2017  /  Λήδα Γαλανού

Ο δημιουργός του «Miss Violence» κεφαλαιοποιεί την ένταση που περιβάλλει το όνομά του, με μια ακόμα ταινία για τη σάπια ανθρώπινη ψυχή. Χωρίς... ψυχή.

Ο Αλέξανδρος Αβρανάς είναι ένα σκηνοθέτης με καθηλωτική δύναμη και μια εσωτερική οργή που προσφέρεται για σινεμά. Αυτά τα χαρακτηριστικά του ήταν που έκαναν το «Miss Violence», τέσσερα χρόνια πριν, μια σημαντική κινηματογραφική εμπειρία για όσους το αγαπήσαμε και που κάνουν το «Love me Not» (παγκόσμια πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν), ένα φιλμ που, αντίθετα, προκαλεί έναν ατελέσφορο εκνευρισμό.

Διαβάστε όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για το 58ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στο ειδικό τμήμα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.

love me not 607

Ο Αβρανάς φτιάχνει ένα σύμπαν βγαλμένο από τους εφιάλτες του Βισκόντι και την ψυχρή γεωμετρία του Χάνεκε: αυστηρό, εύπορο, κομψό, σαθρό στα θεμέλιά του. Μέσα σ' αυτόν τον κόσμο, ένα μεγαλοαστικό, λες, ζευγάρι, προσλαμβάνει και φιλοξενεί μια νεαρή κοπέλα ως παρένθετη μητέρα για το παιδί που θα ολοκληρώσει την ευτυχία τους, ή θα καμουφλάρει το κενό τους. Μόνο που, σ' αυτό το σπίτι, σ' αυτή την επίπλαστη οικογένεια, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και καμιά πράξη δεν συμβαίνει ατιμώρητα. Η οικονομική κρίση συναντά το υπαρξιακό αδιέξοδο και το ηθικό κόστος, σε μια κλιμακούμενη θύελλα εκδίκησης, από ένα «θεϊκό» χέρι που, όμως, ανήκει μόνο στον Αλέξανδρο Αβρανά και σε καμία άλλη ουσιαστική σχέση αιτιότητας.

love me not 607

Ο κινηματογραφικός κόσμος του «Love me Not» είναι σταθερός και αποστασιοποιημένος. Οι ηθοποιοί του μετατρέπουν τα πρόσωπά τους σε μάσκες τραγικού συναισθήματος, με μια υπερβολή που άλλοτε παρασύρει κι άλλοτε, κυρίως στην περίπτωση της Ελένης Ρουσσινού που κρατά και το μεγαλύτερο σεναριακό βάρος, ξεπερνά τις διαστάσεις της ταινίας μοιάζοντας ψεύτικη. Το μιξάζ, επίμονα, ανεβάζει την ένταση στους ενοχλητικούς ήχους μιας σπιτικής καθημερινότητας, στη λειτουργία του μπλέντερ για ένα θρεπτικό χυμό, στο κλείσιμο μιας πόρτας, στη βουτιά στην ένοχη πισίνα. Ευρήματα που θα λειτουργούσαν θαυμάσια στο πλαίσιο ενός σινεμά κριτικού προς την ανθρώπινη φύση, στη γραμμή ενός Ούλριχ Ζάιντλ, αν οδηγούσαν σε μια κλιμάκωση με ουσία, που να τα κάνει ανεκτά και αποτελεσματικά.

Δείτε ακόμη: «Θέλουμε το καλύτερο για το παιδί μας»: Δύο clips από το «Love Me Not» του Αλέξανδρου Αβρανά

love me not 607

Ομως το «Love me Not», αγγίζοντας λίγο από τη σύγχρονη κοινωνική κατάρρευση και λίγο από τη διάλυση ενός ζευγαριού, δεν ακουμπά τίποτα αληθινά. Είναι μια ταινία που, με την επίφαση της απόστασης από τους ήρωές της, κρίνει και κατακρίνει μ' ένα απροκάλυπτο «μάχαιρα έδωσες, μάχαιρα θα λάβεις», που μοιάζει ν' απολαμβάνει τη θέα της ανθρώπινης πτώσης, αλλά και την κάθε είδους ταπείνωση, ψυχική και βίαια σωματική, της γυναίκας, χωρίς παραπάνω δικαιολογία.

Είναι ένα φιλμ που χτυπάει στο μυαλό και στο ψαχνό, με μια επιθετικότητα, ωστόσο, που για να λειτουργήσει θα χρειαζόταν μια εμπλοκή με τόλμη, μια συμμετοχή στην οδύνη, ένα λόγο ύπαρξης μεγαλύτερο από την πρόθεση αισθητικού εντυπωσιασμού. Αλλά το «Love me Not» ξετυλίγεται και κορυφώνεται χωρίς εγκεφαλικό υπόβαθρο, χωρίς, έστω, μια βρώμικη, τραυματισμένη ψυχή, χωρίς καθόλου ψυχή, με αποτέλεσμα μόνο να ενοχλεί, χωρίς να αγγίζει.


Η Fischer γιορτάζει 11 χρόνια παρουσίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονέμοντας και φέτος τα πιο σημαντικά βραβεία, τα Βραβεία Κοινού Fischer. Διαβάστε και δείτε περισσότερα εδώ.


Περισσότερες κριτικές από το 58ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης:

Συνεχίζοντας την πλοήγηση σας στο flix.gr, συμφωνείτε στην εγκατάσταση cookies στον υπολογιστή σας. Μάθετε περισσότερα.