Αν απειλήσουμε τους Βρετανούς να δουν τον «Πρόμαχο», μπορεί και να μας δώσουν πίσω τα μάρμαρα...

ΦΕΣΤΙΒΑΛ / ΒΡΑΒΕΙΑ 07 NOV 2014  /  Μανώλης Κρανάκης

Η οργή που σε πιάνει με τον «Πρόμαχο» δεν είναι για τα «κλεμμένα» μάρμαρα, αλλά για όσους κρατικούς φορείς βοήθησαν σε ένα προσβλητικό κινηματογραφικό έγκλημα και για το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που το συμπεριέλαβε στο πρόγραμμά του.

Δεν χρειάζεται να ξέρετε τίποτα περισσότερο για τον «Πρόμαχο», εκτός από το γεγονός πως είναι μια πάρα πολύ κακή ταινία.

Με όλη τη σημασία της έννοιας και χωρίς κανένα μα κανένα ελαφρυντικό. Και, όχι, ο «Πρόμαχος» δεν αδικείται επειδή συμμετέχει (και άρα αναπόφευκτα υπόκειται σε συγκρίσεις) σε ένα Φεστιβάλ όπως αυτό της Θεσσαλονίκης που στην πλειονότητά του παίζει από ενδιαφέρουσες μέχρι καλές και μέχρι πολύ καλές ταινίες, αλλά είναι μια πάρα πολύ κακή ταινία και από μόνη της.

Τόσο κακή, που είναι αδύνατον να περιγράψει κανείς όσα συμβαίνουν στα περίπου 90 λεπτά της - ένα θρίαμβο του ανύπαρκτου σεναρίου, της μη σκηνοθεσίας, του κακού παιξίματος και κυρίως της ακατάσχετης και προσβλητικής ανοησίας. Σχεδόν οσο αδύνατον είναι να φανταστείς τους λόγους ή τις έντονες πολιτικές πιέσεις που τον φέρνουν να κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενώ θα έπρεπε όποιος χριστιανός την έχει δει να βοηθάει στην εξαφάνισή της από προσώπου γης σε μια απέλπιδα προσπάθεια προστασίας των θεατών.

Γυρισμένη σαν κακό διαφημιστικό του ΕΟΤ (όχι τυχαία αυτές τις ημέρες κυκλοφορεί ένα αναλόγου αισθητικής και ανοησίας βίντεο από το Υπουργείο Τουρισμού), ο «Πρόμαχος» αφηγείται την ιστορία ενός δικηγόρου της διασποράς που εντεταλμένος από την ελληνική κυβέρνηση πιστεύει ότι έχει βρει τα τρία έγγραφα που αποδεικνύουν την κλοπή των μαρμάρων του Παρθενώνα από τους Βρετανούς.

Πρόμαχος 607

Και σαν τον ήρωά τους, το μόνο που ενδιαφέρει τους αδελφούς Βούρχης που (ας πούμε ότι) γράφουν και σκηνοθετούν είναι να εκμεταλλευτούν τις απλόχερες άδειες που τους δόθηκαν για γυρίσματα στο Μουσείο και στο λόφο της Ακρόπολης και να εκπροσωπήσουν τον ελληνικό λαό σε ένα διαρκές αίτημα που ειρωνικά βρίσκεται σήμερα περισσότερο από ποτέ στην επικαιρότητα (βλ, και το πανηγύρι «Αμάλ Αλαμουντίν προτιμώ να με λέτε κα. Κλούνεϊ στην Αθήνα»).

Ακόμη κι αν προσπαθήσεις να χαμογελάσεις με το στόμφο με τον οποίο νομίζει ότι υποδύεται το δικηγόρο ο Παντελής Κοντογιάννης, με τα εμβόλιμα slow motion και την αρχαιολατρική μουσική ή με το γεγονός πως κάποιος πίστεψε πως είναι αληθοφανές ένας άνθρωπος να μπορεί να κάνει πρωινό τζόκινγκ ξεκινώντας από το Παναθηναϊκό Στάδιο και να φτάνει μέχρι τη... θάλασσα ή την τραγική εικονογραφία των Βρετανών σαν να είναι αδίστακτα κλιμάκια των Ες Ες, το κύριο συναίσθημα που σου προκαλεί ο «Πρόμαχος» είναι η οργή.

Οχι προς το κακό σινεμά (αυτό όπως υποστηρίζουν εδώ και χρόνια οι μεγαλύτεροι δημιουργοί είναι απαραίτητο για να ξεχωρίσεις τις καλές ταινίες), ούτε προς το προφανές - ότι οι αδελφοί Κέρτε και Τζον Βούρχις δεν έχουν ιδέα τι είναι σινεμά, αλλά κυρίως απέναντι σε όλους όσους διάβασαν αυτό το σενάριο και πίστεψαν έστω σε μια λέξη από τα βαρύγδουπα φούμαρα με τα οποία είναι περιτυλιγμένος εδώ και καιρό ο «Πρόμαχος» ως μια ταινία ακτιβιστική, βαθιά Ελληνική, σημαντική ως μοχλός πίεσης για το αίτημα της επιστροφής των Μαρμάρων.

Πρόμαχος Αφίσα 607

Από τον Δήμαρχο Αθηναίων μέχρι τους υπεύθυνους του Μουσείου της Ακρόπολης, τα Υπουργεία που διευκόλυναν τα γυρίσματά του και όλους τους φορείς που υποστήριξαν τον «Πρόμαχο» (όλοι αναφέρονται ονομαστικά και μη στους τίτλους τέλους του φιλμ), δεν ξέρουμε ποιος πρέπει να ντρέπεται περισσότερο τώρα που αυτή η ταινία - επικυρωμένη φυσικά και από την καλλιτεχνική επιλογή της στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης - πιστεύει ότι (χωρίς να μας ζητήσει την άδεια) μπορεί να εκπροσωπεί οποιονδήποτε Ελληνα πολίτη, να κυκλοφορεί με τις ευλογίες της ελληνικής Πολιτείας και να προφασίζεται ότι βρίσκεται εδώ για να μας κάνει να αισθανθούμε υπερήφανοι.

Στην πραγματικότητα θα έπρεπε κάθε ένας από αυτούς να απολογηθεί δημόσια για την ελαφρότητα (λέγε με και ηλιθιότητα) με την οποία συνειδητά διαιωνίζει μια πραγματικά προσβλητική εικόνα της Ελλάδας - τόσο ως θεματική όσο και ως σινεμά που προφασίζεται ότι είναι διεθνές - και να αυτοτιμωρηθεί βλέποντας σε repeat τον «Πρόμαχο» για το υπόλοιπο της ζωής του.

Εξέχον παράδειγμα μιας χώρας που βρίσκεται αιώνες μακριά από τη σημερινή πραγματικότητά της και σε πολιτειακό επίπεδο αποδεικνύεται σε κάθε ευκαιρία απελπιστικά ανίδεη, ο «Πρόμαχος» ίσως είναι τελικά μια λύση για να επιστρέψουν τα μάρμαρα αν κάποιος απειλήσει τους Βρετανούς να δουν την ταινία. Είμαστε σίγουροι πως ήδη από τα πρώτα πέντε λεπτά θα πουν εξαντλημένοι το «ναι» προκειμένου να γλιτώσουν από το ωστικό κύμα της ανοησίας.


Ο «Πρόμαχος» των Κόρτι και Τζον Βούρχης θα βγει στις αίθουσες στις 27 Νοεμβρίου από τη Filmboy

Διαβάστε όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για το 55ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στο ειδικό τμήμα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς

Διαβάστε ακόμη:

Συνεχίζοντας την πλοήγηση σας στο flix.gr, συμφωνείτε στην εγκατάσταση cookies στον υπολογιστή σας. Μάθετε περισσότερα.