Δεν είναι κάθε ιρανική ταινία ένας Κιαροστάμι, ή ένας Παναχί, Μαχμαλμπάφ, Φαραντί ή Ρασούλοφ. Υπάρχουν κι οι άλλες ιρανικές ταινίες, που γίνονται για την ψυχαγωγία του ευρύτερου εγχώριου κοινού και δεν τις βλέπει ποτέ άλλο μάτι. Τέτοια περίπτωση είναι το «Αρωμα των Αναμνήσεων», ένα μελόδραμα που κάλλιστα θα μπορούσε να παίζεται στο Netflix, αν δεν παίζονταν ήδη πολλά παρόμοια.
Ο Αλί είναι ένας (πανέμορφος, με διαπεραστικά πράσινα μάτια) αρωματοποιός, από τον οποίο, όμως, η ζωή έχει στερήσει την επιτυχία. Θα γνωρίσει και θα ερωτευτεί την Ατεφέ (πανέμορφη, με διαπεραστικά κατάμαυρα μάτια), το αίσθημα είναι εντελώς αμοιβαίο, οι δυο τους θα παντρευτούν και θ' αναζητήσουν την ευτυχία. Η οποία όμως δεν θα έρθει. Η Ατεφέ θα μείνει έγκυος, όμως ο Αλί, άνεργος, θα πάθει και πολύ καρκίνο (υπάρχει στο σενάριο, ο καρκίνος του είναι πολύς), κι ενώ θα επιχειρήσει να συνεργαστεί με τον παράνομο έμπορο χρυσού ξάδελφό του, θα διεκδικήσει παράλληλα και μια θέση αρωματοποιού, ενάντια όμως σε μια πολύ πλουσία και πολύ κακιά γυναίκα που, χωρίς εμφανή λόγο, θέλει το κακό του. Ο αγώνας του Αλί ενάντια στην κακοτυχία του, θα τον οδηγήσει ακόμα και στο έγκλημα.
Ενας ήρωας που μπλέκει σ' ένα δαίδαλο ατιμίας και λαθών, σε μια ιστορία ντυμένη με φλύαρη μουσική, με ευκολίες φωτογραφικές (το σύμπαν γίνεται μοβ-ροζέ όταν ο Αλί φτιάχνει αρώματα, αλλά γκρι-καφέ στην «κανονική» ζωή), σεναριακές (το ζευγάρι γυρίζει με το κινητό περί τα 200 βίντεο για το επερχόμενο παιδί τους, πότε προλαβαίνουν, όταν η κοιλιά της Ατεφέ ακόμα δεν φαίνεται καν, το θύμα της απάτης εύκολα πιστεύει σε μια «διεθνή συνάντηση» που θ' ανεβάσει ξαφνικά την τιμή του χρυσού, ο Αλί ενίοτε έχει αιμοπτύσεις, όμως άλλοτε ξεχνά ότι είναι ασθενής, ενώ οι χημειοθεραπείες δεν του έχουν πάνω του καμία παρενέργεια) και τελικά ηθικές, όταν πρόκειται για έναν ήρωα που μόνος του, από ευθυνοφοβία και απάθεια, οδηγείται στην αυτοκαταστροφή του. Κάτι μας βρωμάει σ' αυτή τη μετριότατη ταινία.