7 ζευγάρια, 6 διαφορετικές ιστορίες - έρωτα, ζήλιας, μοναξιάς, πειραματισμού, αυτοκαταστροφής, βίας, απόγνωσης. Πόσο έτοιμος είναι κανείς για να ανοίξει τη σχέση του σε swinging περιπέτειες; Πόσο λάθος μπορεί να θυμάσαι εκείνον που θεώρησες τον έρωτα της ζωής σου; Τι επιπτώσεις έχει ένας χωρισμός και πόσο περισσότερο πληγώνει η επανασύνδεση όταν ο άπιστος παραμένει άπιστος; Πόσο διαταραγμένα, βίαια, εξουσιαστικά οι άντρες θεωρούν ότι έχουν «δικαίωμα» όταν «αγαπούν» τις γυναίκες; Πόσο νευρωτικά, εμμονικά, παράλογα κολλούν οι γυναίκες με το παρελθόν;
Ο Δημήτρης Κατσιμίρης στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του μετά το «Με Αξιοπρέπεια» επιχειρεί να συνθέσει ένα σπονδυλωτό κωμικοτραγικό ύμνο στον παραλογισμό του έρωτα, που ακόμα και στις κωμικές στιγμές του, είναι επώδυνος και στυφός.
Εξυπνες σεναριακές ιδέες που πλαισιώνουν τις 6 ιστορίες, αφτιασίδωτη αλλά άμεση, παρεμβατική κινηματογράφηση (λειτουργεί ουσιαστικά το ασπρόμαυρο - σαν καταγραφή μιας πικρής αλήθειας που τα χρώματα της καθημερινής ζωής μάς εμποδίζουν να δούμε), ανθρώπινη ματιά πίσω από την κάμερα.
Αν κάτι προδίδει την ταινία και την χειροποίητη, low-budget υφή της δεν είναι η εικόνα της, ούτε το σενάριό της. Είναι μία ανισότητα στις ερμηνείες - δεν είναι απλό όταν δεν έχεις τη δυνατότητα πολλαπλών λήψεων να βγάλεις τέλεια, νατουραλιστικά, οργανικά μερικές πολύ απαιτητικές σκηνές.
Κάποια έμειναν αμήχανα και βεβιασμένα, κάποια λειτούργησαν καλύτερα - όλα μαζί συνεχίζουν να μας υποδεικνύουν ένα σκηνοθέτη που μέσα από μικρές, φτηνές ιστορίες ξέρει να μάς δείχνει ακριβές, μεγάλες αξίες. Και της ζωής και της τέχνης του.