Σ' ένα diner στην Καλιφόρνια, μία συνηθισμένη νύχτα, εισβάλει ένας ρακένδυτος άντρας. Διασωληνωμένος σε κάτι που μοιάζει με αυτοσχέδιο μηχανισμό, βρώμικος, με ημίτρελο βλέμμα. Ξεκινά ένα παραλήρημα ότι ήρθε το τέλος του κόσμου κι εκείνος είναι εδώ για να τους προειδοποιήσει. Ερχεται από το μέλλον και χρειάζεται μία ομάδα εθελοντών για μια επικίνδυνη αποστολή που όμως θα σώσει την ανθρωπότητα. Οδηγούμαστε στον αφανισμό μας από την ΑΙ τεχνολογία και δεν το ξέρουμε. Πρέπει να τον πιστέψουν, πρέπει να τον ακολουθήσουν. Και να μην σκεφτούν να καλέσουν την αστυνομία: θα πατήσει το κουμπί που είναι συνδεδεμένο με τον εκρηκτικό μηχανισμό που φοράει και θα είναι το τέλος όλων.
Οχι, δεν είναι σχιζοφρενής - παρόλο που έχει όλες τις προδιαγραφές. Κι επίσης, ξέρει τι λέει - ξεκινά να συνομιλεί με τους θαμώνες, αποκαλώντας τους με τα ονόματά τους, γνωρίζοντας λεπτομέρειες από τις ζωές τους Γιατί, όπως ισχυρίζεται, αυτή είναι η 117η φορά που έχει επιστρέψει από το μέλλον, στο ίδιο diner, το ίδιο βράδυ και προσπαθεί να τους πείσει. Θα τα καταφέρει αυτή τη φορά; Θα στρατολογήσει την ομάδα που θα σταματήσει την επικείμενη Αποκάλυψη; Τι μπορεί να πάει στραβά;
Ο Γκορ Βερμπίνσκι έρχεται από το παρελθόν («Οι Πειρατές της Καραϊβικής», «The Mexican», «Rango»). Είχε 9 χρόνια να κάνει ταινία κι εμφανίστηκε φέτος ζωσμένος με μία θεοπάλαβη ιδέα, ένα λαμπερό καστ πρωταγωνιστών και τα αδιαπραγμάτευτα διαπιστευτήρια του ότι ξέρει να χορογραφεί το απόλυτο action. Τι μπορεί να πήγε στραβά;
Πολλά. Ενα σενάριο που θέλει να σατιρίσει και να καυτηριάσει την ανεξέλεγκτη επέλαση της τεχνολογίας, του ΑΙ, της εθισμένης νέας γενιάς στις οθόνες των υπολογιστών και των κινητών τους είναι καλοδεχούμενο - αν είναι έξυπνα, σαρδόνια, καλογραμμένο. Εδώ, ο Μάθιου Ρόμπινσον μοιάζει να έριξε συστατικά στο μπλέντερ του chatgbt: μία γενναία ποσότητα «Black Mirror», δυο δόσεις «Εξολοθρευτή», μία τζούρα «Russian Doll», μία πρέζα «12 Πίθηκοι». Και με την εντολή το αποτέλεσμα να βγει αχαλίνωτα θεότρελο. Μόνο που όταν τα πράγματα ακολουθούν συνταγές (είτε από ρομπότ, είτε από στουντιακά notes) καταλήγεις με κάτι κενό και δήθεν - αυτάρεσκα αλλόκοτο, τραβηγμένο από τα μαλλιά παρανοϊκό και, δυστυχώς, αρκετά διδακτικό και ξεπερασμένο. Η απόπειρα να αποτυπωθεί το zeitgeist γύρω από την τεχνολογία και τα social media με αυτό τον τρόπο, όχι απλά δεν είναι πρωτοποριακή. Είναι εδώ και χρόνια παρωχημένη.
Δεν είναι όμως μόνο το σενάριο. Ο Βερμπίνσκι δεν έχει κανένα χαλινάρι στις ισορροπίες. Μοιάζει να θέλει να τα δώσει όλα για να παραδώσει κάτι θαρραλέα εξωφρενικό. Και με ένα καλύτερο σενάριο, αυτό έπρεπε να κάνει. Τώρα όμως εκτίθεται με ένα αποτυχημένο φαρσικό πείραμα που είναι -επί 135 λεπτά!- αφόρητα loud, κουραστικά νευρώδες, γεμάτο εκνευριστικά κλισέ και αποκρουστικά CGI τερατουργήματα.