Η εταιρία παραγωγής που υπογράφει το εν λόγω βιβλικό animation είναι η Angel Studios. To μότο της είναι ότι «αφηγείται ιστορίες που αναδεικνύουν το φως» και μερικά από τα πιο γνωστά και αμφιλεγόμενα «προϊόντα» της είναι, ανάμεσα σε ταινίες με καθαρό θρησκευτικό προσανατολισμό, το μελοδραματικό αλλά - το χειρότερο - προπαγανδιστικό «Sound of Freedom, Η Μελωδία της Ελευθερίας».
Η προπαγάνδα δεν είναι σίγουρα το πιο έντονο μελανό σημείο του «Δαβίδ, Το Αγόρι που Έγινε Θρύλος», ένα animation που αφηγείται την ιστορία του Δαβίδ - με πυλώνες της αφήγησης τη μάχη με τον Γολιάθ και την αναμέτρησή του Δαβίδ με οικογενειακούς και μη αντιπάλους πριν γίνει ο Βασιλιάς που δεν ήθελε ποτέ να γίνει.
Εδώ αυτό που κυριαρχεί και οριακά ενοχλεί είναι η εμμονή στη θρησκευτική πίστη ως αρχή και τέλος των πάντων, στη μορφή ενός βιβλικού έπους που εκμοντερνίζει με μάλλον άστοχο τρόπο τις περιπέτειες του Δαβίδ.
Υπερβολικά σύγχρονος λόγος, προφανώς για να μεταφερθεί εύπεπτα στις νεότερες (και μικρότερες) γενιές και εξαντλητική ποπ τραγουδοποιία (κάτι σαν ο Εντ Σίραν να τραγουδάει εβραϊκούς ύμνους) πετάνε εκτός το προσεγμένο σχέδιο - από το στούντιο Sunrise Productions της Νοτίου Αφρικής - που αποδίδει σε στιγμές με φαντασία και έμπνευση κάτι από την πολύχρωμη επική υπερβολή της εποχής. Πετάνε εκτός και τον θεατή, υποθέτουμε ενήλικα ή όχι, κυρίως γιατί το ενδιαφέρον της ιστορίας εξαντλείται τελικά σε κυνηγητά και μουσικά ιντερλούδια, ο Δαβίδ - ακόμη και όταν μεγαλώνει - παραμένει ένας ήρωας από άλλο animation και η υπερβολική διάρκεια δεν βοηθάει στο βαρετό μάθημα θρησκευτικών που το όλο εγχείρημα καταλήγει να είναι.
