Ο Χρήστος Κάλλοου ανήκει σε εκείνη τη μάλλον σπάνια κατηγορία καλλιτεχνών που έχουν περάσει από όλα τα «formats» της ελληνικής σκηνής: θέατρο, τηλεόραση, μουσική, βιντεοταινίες, αριθμώντας εκατοντάδες ελληνικές αλλά και επιλεγμένες διεθνείς συνεργασίες. Από τα έντονα και «γεμάτα» χρόνια της δεκαετίας του 1980 μέχρι σήμερα, η διαδρομή του μοιάζει με μια μικρή ιστορία του ίδιου του ελληνικού θεάματος.
Με αφορμή τη συμμετοχή του στη νέα ταινία «Το Μυστικό του Δάσους» των Μάκη Τσούφη & Στέλιου Ορφανίδη που βγαίνει στις αίθουσες την Πέμπτη 2 Απριλίου, η Ορσαλία - Ελένη Κασσαβέτη, καθηγήτρια - σύμβουλος του Ανοιχτού Πανεπιστημίου, ερευνήτρια και συγγραφεας ανάμεσα σε άλλα του «Ταχύτητα και Αγάπη», με τίτλο από ταινία στην οποία πρωταγωνιστεί ο Χρήστος Κάλλοου, μιλάει μαζί του για επιστροφές, αλλαγές, VHS και κινηματογραφικές αισθητικές, αλλά και για το τι σημαίνει να συνεχίζεις με τον ίδιο ενθουσιασμό σε ένα εντελώς διαφορετικό κινηματογραφικό τοπίο.
Ο Χρήστος Κάλλοου στα γυρίσματα της ταινίας «Το Μυστικό του Δάσους» (φωτό: Ευάγγελος Κάλλοου)
Ο,Κ: Χρήστο, τι σε τράβηξε στο «Μυστικό του Δάσους»;
Χ.Κ.: Στο «Μυστικό του Δάσους», δεν θα μπορούσα να πω όχι. Πρωτίστως για τους ανθρώπους της παραγωγής, έπειτα για τους δυο σκηνοθέτες, και οπωσδήποτε για το σενάριο και τον ρόλο που μου δόθηκε. Ολοι τους ήταν επαγγελματίες, ικανοί, και φυσικά το ίδιο ήταν όλοι οι ηθοποιοί που συμμετείχαν. Ημασταν μια δυνατή ομάδα.
Ο.Κ: Εχεις περάσει από θέατρο, τηλεόραση, βίντεο, μουσική… Τελικά ποιο format σε «ορίζει» τελικά;
Χ.Κ.: Οπως γνωρίζεις, είμαι ηθοποιός και τραγουδιστής. Δεν νομίζω ότι με ορίζει κάποιο format, η αλήθεια είναι ότι τα έχω κάνει όλα, νομίζω. Πολύ musical, αρχαία τραγωδία, οπερέτα, κλασικά έργα διεθνούς ρεπερτορίου, σειρές στην τηλεόραση από την εποχή της ΕΡΤ, βλέπε «Συμβολαιογράφος» (1979) του Γιώργου Μιχαηλίδη, «Το Μυστικό του Ασπρου Βράχου» (1982) του Μιχάλη Παπανικολάου, «Η Εξαφάνιση του Τζων Αυλακιώτη» (1985) του Ερρίκου Ανδρέου και τα λοιπά και τα λοιπά. Εχω παρουσιάσει διαγωνισμό με ροκ συγκροτήματα προ αμνημονεύτων χρόνων. Δεν ξεχνώ τα σόου με τον Γιώργο Μαρίνο στη «Μέδουσα». Κινηματογράφο πολύ παλαιότερα και φυσικά μπουζουκλερί και βιντεοκασέτες. Είναι όλα τόσα πολλά.
Αυτές οι ταινίες γυρίζονταν, γιατί τις έβλεπε πολύς κόσμος. Για αυτό κράτησαν τόσα χρόνια και πορεύτηκαν τα βιντεοκλάμπ. Η αγάπη του κόσμου ήταν πολύ μεγάλη κι ακόμη και σήμερα έχουν πολλούς fan. Οντως είχαν μια αμεσότητα που άγγιζε τον καθημερινό άνθρωπο της εποχής. Από την αισθητική τους, σήμερα ίσως να έβλεπα μια παρωδία της εποχής χωρίς να πιστεύω ότι αυτό είναι κάτι προσβλητικό για εμάς που δουλέψαμε σε αυτές. Και σήμερα υπάρχουν κατάλοιπα αυτού του είδους πιο κεκαλυμμένα και σε σειρές στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο.»
(φωτό: Ευάγγελος Κάλλοου)
Ο.Κ.: Αν έβλεπες τον εαυτό σου στον κινηματογράφο και στις βιντεοταινίες των 80s σήμερα, τι θα σκεφτόσουν;
Χ.Κ.: Τι να σκεφτώ, τότε νόμιζα πως έπρεπε να το κάνω και το έκανα. Δεν είναι τόσο τραγικό. Για τις βιντεοταινίες μιλάω πιο πολύ, ο κινηματογράφος δεν ήταν τόσο πρόχειρος. Παρόλα αυτά να σου πω, προτιμώ τις βιντεοκασέτες από άλλα που γινόντουσαν στο χώρο, τουλάχιστον δεν έχω εφιάλτες (γέλια)!
Σκηνή από τη βιντεοταινία «Στον Ρυθμό του Ροκ» (Ανδρέας Κατσιμητσούλιας, 1988) μαζί με την Τέτα Ντούζου
Ο. Κ.: Υπάρχει κάτι από την αισθητική των 1980s που θα ήθελες να ξαναδείς στο σημερινό σινεμά; Ας πούμε ότι, τηρουμένων των αναλογιών, οι βιντεοταινίες είχαν μια αμεσότητα - λείπει αυτό σήμερα; Πιστεύεις ότι τότε ήταν πιο «ελεύθερο» το σινεμά;»
Χ. Κ.: Αυτές οι ταινίες γυρίζονταν, γιατί τις έβλεπε πολύς κόσμος. Για αυτό κράτησαν τόσα χρόνια και πορεύτηκαν τα βιντεοκλάμπ. Η αγάπη του κόσμου ήταν πολύ μεγάλη κι ακόμη και σήμερα έχουν πολλούς fan. Οντως είχαν μια αμεσότητα που άγγιζε τον καθημερινό άνθρωπο της εποχής. Από την αισθητική τους, σήμερα ίσως να έβλεπα μια παρωδία της εποχής χωρίς να πιστεύω ότι αυτό είναι κάτι προσβλητικό για εμάς που δουλέψαμε σε αυτές. Και σήμερα υπάρχουν κατάλοιπα αυτού του είδους πιο κεκαλυμμένα και σε σειρές στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Τότε, δεν υπήρχε αυτή η άτυπη λογοκρισία που πλανάται σήμερα. Το θέμα είναι ότι υπάρχει πολλή υποκρισία κι όχι ουσιαστική αλλαγή στον σεβασμό προς τον άνθρωπο, και δη στον συνάνθρωπο. Πίσω από τις κλειστές πόρτες υπάρχει η απαξίωση κι η κακεντρέχεια για τους άλλους, όταν στο φαίνεσθαι όλοι είναι φιλάνθρωποι με μια μεγάλη αγκαλιά.
Σκηνή από την ταινία «Ενα Σενάριο είναι η Ζωή μας» (Ντίνος Μαυροειδής, 1985)
Ο.Κ.: Υπήρξε μια περίοδος που σε απομάκρυνε από τα πράγματα. Οταν επιστρέφεις, αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις το επάγγελμα;
Χ.Κ.: Εκείνη η περίοδος ξεκίνησε από όταν έπαθα το εγκεφαλικό και συνεχίστηκε και για ένα μεγάλο διάστημα μετά από αυτό. Κακά τα ψέματα, στην Ελλάδα ζούμε, δεν θέλουμε να βλέπουμε ανθρώπους με αναπηρία. Υπάρχει μεγάλη απαξίωση, είναι αυτό που λέγαμε πριν. Στο εξωτερικό σε αυτά τα θέματα υπάρχει τεράστια διαφορά. Εδώ δεν σε θέλουν ενταγμένο αλλά γκετοποιημένο. Οταν άρχισα μετά από χρόνια δειλά-δειλά να κάνω κάποια πράγματα στον χώρο σαφώς είχαν αλλάξει πολλά. Είχα αλλάξει εγώ, είχαν αλλάξει οι συνθήκες εργασίας, είχε αλλάξει η αντιμετώπιση των άλλων. Από τότε νοιώθω σαν να έχω μπει σε μια μεγάλη αρένα, που πάντα αυτό ήταν, όμως τώρα οι μάχες είναι πολύ σκληρές.
Σκηνή από τη θεατρική παράσταση «Sunset at the Villa Thalia» στο National Theatre.
Ο.Κ.: Θα μου μιλήσεις και για την εμπειρία στο βρετανικό Νational Τheater;
Χ.Κ.: Στο Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας βρέθηκα το 2016 μετά από ακρόαση. Ηρθα σε επαφή μαζί τους, πήγα στο Λονδίνο και έζησα αυτήν την μοναδική εμπειρία. Το έργο ονομαζόταν «Sunset at the Villa Thalia» σε σενάριο Αλέξι Καγιέ Κάμπελ και σκηνοθεσία του Σάιμον Γκόντγουιν. Εκεί πραγματικά ένιωσα τον απόλυτο επαγγελματισμό και τις αξίες της δουλειάς μας. Οι συνάδελφοι, επώνυμοι ηθοποιοί, με έκαναν να νιώσω ισάξιος, χωρίς να με στραβοκοιτάξουν ποτέ για το θέμα της αναπηρίας, αλλά εστιάζοντας στο ταλέντο και στη σοβαρότητα που οφείλαμε όλοι να έχουμε. Μόνο καλά έχω να θυμάμαι από αυτήν την περίοδο!
Ο,τι και να αλλάξει, όταν μια δουλειά γίνεται με συνέπεια κι επαγγελματισμό, όλα είναι εντάξει. Δεν κατέβηκα από το διάστημα. Αν και μεγάλωσα αρκετά, νομίζω πως τα καταφέρνω να ακολουθώ την εποχή, προσπαθώ. Το κοινό πάντα βλέπει κι ευχαριστιέται ή απογοητεύεται σύμφωνα με τα προσωπικά του κριτήρια.»
Ο Χρήστος Κάλλοου και ο γιος του (σκηνοθέτης) Ευάγγελος Κάλλοου, ο οποίος εμφανίζεται στο «Μυστικό του Δάσους», στα γυρίσματα της ταινίας.
Ο.Κ.: Τι σημαίνει «επιστροφή» στον κινηματογράφο για έναν παλιότερο ηθοποιό σήμερα; Πιστεύεις ότι το κοινό αλλάζει ή απλώς αλλάζουν οι πλατφόρμες;
Χ.Κ.: Ο,τι και να αλλάξει, όταν μια δουλειά γίνεται με συνέπεια κι επαγγελματισμό, όλα είναι εντάξει. Δεν κατέβηκα από το διάστημα. Αν και μεγάλωσα αρκετά, νομίζω πως τα καταφέρνω να ακολουθώ την εποχή, προσπαθώ. Το κοινό πάντα βλέπει κι ευχαριστιέται ή απογοητεύεται σύμφωνα με τα προσωπικά του κριτήρια. Οι πλατφόρμες, πάλι, είναι μια αναπόφευκτη εξέλιξη της βιομηχανίας. Εγώ πάντως έκανα τρεις ταινίες τα τελευταία χρόνια και είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό. Και φυσικά και για το αποτέλεσμα. Νομίζω πως είναι πολύ σημαντικό αυτό για έναν ηθοποιό που για κάποια χρόνια είναι εκτός και τώρα βλέπει να τον φωνάζουν σε δουλειές για την αξία του και μόνο.
Ο.Κ.: Ξέρεις ότι είμαι μεγάλος κουιζάκιας, οπότε θα σε υποβάλω σε αυτό το βασανιστήριο! Ξεκινώ…Αν το «Μυστικό του δάσους» ήταν βιντεοταινία των 1980s, τι τίτλο θα είχε;
Χ.Κ.: Νομίζω τον ίδιο, είναι all time classic!
Ο.Κ.: Ρεαλισμός ή φαντασία;
Χ.Κ.: Σαν θεατής προτιμώ τις ρεαλιστικές ταινίες.
Ο.Κ.: Streaming ή βιντεοκασέτα;
Χ.Κ.: Ε, τώρα πια streaming!
Ο.Κ.: 1980s ή σήμερα;
Χ.Κ.: Σαφώς σήμερα, δεν συγκρίνονται οι παραγωγές με τότε.
Ο.Κ.: Γύρισμα σε 3 μέρες vs μήνες αυτοσχεδιασμός;
Χ.Κ.: Χα χα, μήνες φυσικά. Σε τρεις μέρες μικρού μήκους και ούτε!
Ο.Κ.: Αυτοσχεδιασμός ή αυστηρό σενάριο;
Χ.Κ.: Ενα καλό σενάριο δεν μπορείς να το πειράζεις, δεν παίζεις και μόνος σου. Ο αυτοσχεδιασμός είναι για συγκεκριμένα πράγματα. Πολλοί σπουδαίοι ηθοποιοί στο εξωτερικό αυτοσχεδιάζουν. Πρέπει όμως να το έχεις γιατί δεν είναι τόσο εύκολο όσο νομίζεις. Στις σχολές είναι μάθημα από μόνο του.
Σκηνή από την κινηματογραφική ταινία «Ταχύτητα και Αγάπη» (Τάκης Σιμονετάτος, 1984) μαζί με την Τέτα Ντούζου
Ο.Κ.: Cult ή «σοβαρό» σινεμά;
Χ.Κ.: Τα έχω υπηρετήσει και τα δυο, το δεύτερο με περισσότερη προτίμηση. Μην ανησυχείς, δεν θα σε πυροβολήσω για τις βιντεοταινίες (γέλια)!
Ο.Κ.: Τελικά, νομίζω ότι είμαι πολύ κοντά στο να γίνω βιογράφος σου!
Χ.Κ.: Ε, μα γι’ αυτό σε διάλεξα, Ορσολα (γέλια)!
Αν κάτι αποδεικνύει η κουβέντα με τον Χρήστο Κάλλοου, είναι ότι μπορεί να έχεις περάσει από βιντεοκασέτες, θέατρα, τηλεοπτικά πλατό και τώρα… δάση, χωρίς να χάσεις την όρεξη για το επόμενο βήμα. Σε μια παγκοσμιοποιημένη οπτικοακουστική βιομηχανία που αλλάζει format πιο γρήγορα και από τα ίδια μέσα αναπαραγωγής, ο Κάλλοου συνεχίζει να παίζει το ίδιο παιχνίδι με νέους όρους σε παλιές και δοκιμασμένες αλλά και νέες πίστες. Και το «Μυστικό του Δάσους» έρχεται να μας θυμίσει ότι ίσως τελικά το πιο σταθερό πράγμα στο σινεμά είναι τελικά οι άνθρωποι που δεν βαριούνται ποτέ να επιστρέφουν.
To «Μυστικό του Δάσους» των των Μάκη Τσούφη & Στέλιου Ορφανίδη θα βγει στις αίθουσες την Πέμπτη 2 Απριλίου.
(φωτό: Ευάγγελος Κάλλοου)