Αθήνα. Χειμώνας. Η Ελένη, μια νυχτοφύλακας κινδυνεύει να χάσει το οικογενειακό της σπίτι. Ο Τζον, ένας Αμερικάνος αρχιτέκτονας, είναι αρραβωνιασμένος με τη Δάφνη, στέλεχος ανάπτυξης σε ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης. Η ζωές τους θα δισταυρωθούν όταν ο Τζον θα επισκεφθεί το σπίτι της Ελένης και έτσι θα ξεκινήσει μια σχέση που εκτυλίσσεται στα περιθώρια της καθημερινότητάς τους.
Αυτή είναι η υπόθεση του «Bells» του Ανταμ Κρίστιαν Κλαρκ που ολοκλήρωσε μόλις τα γυρίσματά του στην Αθήνα. Μια «επιστροφή» για τον ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτη που μετά τα «Caroline and Jackie», «Newly Single» και «Diary of a Spy» αποφάσισε να τοποθετήσει τη νέα του ταινία στις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας που έζησε η γιαγιά του, να γυρίσει με φιλμ 16mm, με διευθυντή φωτογραφίας τον Χρήστο Βουδούρη, επιμένοντας στην αγάπη που έχει στο σινεμά της δεκαετίας του '70 και εκτός από τον ρόλο του Τζον που κρατά ο ίδιος να επιλέξει Ελληνες ηθοποιούς για το καστ της ταινίας - αναμεσά τους η Θέμις Μπαζάκα, ο Πάνος Βλάχος, ο Μάκης Παπαδημητρίου, ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, ο Γιώργος Γάλλος - και φυσικά στους πρωταγωνιστικούς ρόλους τη Στεφανία Γουλιώτη στο ρόλο της Ελένης και την Κλέλια Ανδριολάτου στο ρόλο της Δάφνης.
Στο Flix οι δύο πρωταγωνίστριες που «συναντιούνται» εδώ ξανά μαζί μετά το τηλεοπτικό «Maestro» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, μιλούν για την εμπειρία της συνεργασίας τους με τον Ανταμ Κρίστιαν Κλαρκ, για μια ιστορία που τις συγκίνησε και τη σημασία που έχει για τους Ελληνες ηθοποιούς η συμμετοχή τους σε μια διεθνή παραγωγή.
(φωτογραφίες από τα γυρίσματα: Thoma Kikis)
Η δική μου προσδοκία είναι να ξαναμάθουμε να βλέπουμε ταινίες. Να τις ξανανακαλύψουμε κάπως, γιατί έχουμε εξαρτηθεί πάρα πολύ από τη γρήγορη εναλλαγή της εικόνας. Εχει γίνει λίγο ένα fast food εικόνας το πράγμα, λόγω των social κλπ. Οπότε, ναι, η προσδοκία μου αυτή είναι, να ξαναεμπιστευτούμε τους αργούς ρυθμούς του σινεμά και να τους απολαύσουμε.» - Στεφανία Γουλιώτη
Η Στεφανία Γουλιώτη μετράει επιλεγμένους κινηματογραφικούς ρόλους σε ταινίες μεγάλου («J.A.C.E.» του Μενέλαου Καραμαγγιώλη, «Luger» του Κώστα Χαραλάμπους) και μικρού μήκους, όταν δεν παίζει στο θέατρο και την τηλεόραση.
Τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις ναι στο «Bells»; Γνώριζες από πριν τη δουλειά του Ανταμ Κρίστιαν Κλαρκ;
Είχα δει δύο ταινίες του Ανταμ, όχι τυχαία. Μου τον είχαν προτείνει ως σκηνοθέτη, μέσω κοινών γνωστών. Bρήκα το σενάριο πολύ ενδιαφέρον και καθόλου επιτηδευμένο, χωρίς να θέλει ή να καταλήγει να έχει εντυπωσιακά φινάλε, δεν ήταν αυτή η πρόθεσή του. Και χωρίς μια υπόθεση με ιδιαίτερη περιπέτεια, από αυτές που κρατάνε τον σημερινό θεατή πιο ενεργό. Δυστυχώς, έχουμε συνηθίσει πια στις γρήγορες αλλαγές των καταστάσεων και στην αδρεναλίνη σε ό,τι παρακολουθούμε. Αυτό το σενάριο είχε ένα βάθος και έκανε ένα σκάψιμο στον ψυχισμό μιας γυναίκας, που μου κέντρισε πολύ το ενδιαφέρον.
Ωστόσο δυσκολεύτηκα πολύ να πω το ναι, και υπάρχει ένα περιστατικό λίγο αστείο που εξηγεί το γιατί. Όταν μου συστήθηκε ο Ανταμ, το πρώτο πράγμα που μου είπε, στα πρώτα πέντε λεπτά, για το σενάριό του ήταν πως περιέχει σκηνές ωμού σεξ και γυμνό. Το να ακούω κάτι τέτοιο στην αρχή της πρώτης μας συνάντησης ήταν λίγο αποτρεπτικό για μένα. Και μετά διαβάζω το σενάριο, βλέπω τις ταινίες του και μου μιλάει για αυτόν και μια φίλη Αμερικανίδα που ξέρει το έργο του, οπότε επιστρέφω και του λέω, γιατί το έκανες αυτό; Δεν πρέπει να παρουσιάζεις εσύ τις ταινίες σου! Εκ των υστέρων κατάλαβα ότι με όλα όσα έχουν γίνει με το Me Too, προτίμησε να είναι πολύ καθαρός εξαρχής μαζί μου, από το να ανακαλύψω μόνη μου ότι έχει αρκετό σεξ και γυμνό. Του λέω «το παράκανες!». Γιατί έτσι με το καλημέρα σας που μου το είπε, νόμιζα ότι πρόκειται για μια ταινία που θα βασίζεται στις ερωτικές σκηνές και το σεξ αλλά δεν ήταν καθόλου έτσι. Αντιθέτως, πρόκειται για μία ιστορία σχέσεων, για τον παραλογισμό των σχέσεων, με την έννοια των παιχνιδιών που παίζει το μυαλό μας.
Ο κεντρικός ήρωας της ταινίας βλέπουμε να έχει μία πολύ υγιή σχέση με αυτό που θα αποκαλούσαμε «ιδανική γυναίκα», αλλά βρίσκει κάτι άλλο σε μια άλλη, εντελώς διαφορετική γυναίκα. Επειδή ζούμε σε μία εποχή που όλα έχουν να κάνουν με την «τελειότητα» και την εικόνα, το ότι αυτός ο άνθρωπος εκτονώνει ένα συγκεκριμένο πράγμα πάνω σε μία άλλη γυναίκα μάς θυμίζει την αλήθεια που βρίσκεται πάντα πίσω από την εικόνα. Αυτή η σύγκρουση μεταξύ βιτρίνας και ανάγκης ήταν που μου κέντρισε το ενδιαφέρον πιο πολύ.
Στην κάμερα ή στο θέατρο οι ηθοποιοί έχουμε μάθει να βασιζόμαστε πολύ στα λόγια και στους διαλόγους. Εύκολα μπορείς να κρυφτείς πίσω από το κείμενο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, δεν ισχύει τίποτα απ’ όσα ακούμε να λέει ο χαρακτήρας, η ουσία του ρόλου δεν βρίσκεται δηλαδή στα λόγια, αλλά κρύβεται σε αυτό που συμβαίνει ανάμεσα στα λόγια, στις παύσεις, στα ενδιάμεσα.» - Στεφανία Γουλιώτη
Στεφανία Γουλιώτη, Ανταμ Κριστιαν Κλαρκ
Στεφανία Γουλιώτη, Ανταμ Κριστιαν Κλαρκ, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης
Πώς θα περιέγραφες το ρόλο σου; Τι σε γοήτευσε και τι σε δυσκόλεψε σε αυτόν; Πόσο κοντά ή μακριά βρίσκεται από σένα;
Τα πρώτα χρόνια που μου έκαναν αυτήν την ερώτηση, με κινητοποιούσε πολύ να απαντήσω, γιατί πάντα προσπαθούσα να βρω αυτό που έχω κοινό με τους ρόλους και με τους χαρακτήρες που υποδυόμουν. Πλέον καταλήγω στο ότι όποιον ρόλο και να μου δώσεις, της πιο κακιάς, της πιο ευαίσθητης, της πιο πονεμένης, της πιο μάνας... Ο,τι και να είναι αυτός ο ρόλος, δεν υπάρχει περίπτωση να μην υπάρχουν κοινά στοιχεία, που εντοπίζω αντανακλαστικά και αυτόματα, γιατί στην πραγματικότητα όλοι μας περιέχουμε πάρα πολλά κομμάτια ταυτόχρονα, που αποκαλύπτονται και φωτίζονται ή κρύβονται ανάλογα με τις συνθήκες της ζωής μας. Ακόμα κι αν αυτά τα κομμάτια είναι παράλογα αντιθετικά και η λογική μας δεν μπορεί να τα συνθέσει στην ίδια εικόνα.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση η Ελένη, ο χαρακτήρας που υποδύομαι στο «Bells», έχει έναν πολύ βαθύ πόνο με τον οποίο ελάχιστα αναμετριέται αλλά που τώρα καλείται να το κάνει, μέσα από μια πολύ συγκεκριμένη κατάσταση. Το ωραίο με το σενάριο του Ανταμ είναι ότι βλέπεις αυτή την αναμέτρηση και ένα τέλος που δίνεται σε σχέση με αυτή, αλλά μένει πολύ ανοιχτός ο τρόπος... Αλλωστε ο Ανταμ έχει, ακόμη και με την επιλογή του να γυρίσει την ταινία σε φιλμ, εκ των πραγμάτων την επιθυμία να σε ταξιδέψει σε κάτι ας πούμε λιγότερο εξηγήσιμο. Και νομίζω το πετυχαίνει το σενάριο, με τις παύσεις του και με τα πράγματα που αφήνει ανοιχτά, κι αυτό είναι πολύ όμορφο.
Σε ό,τι αφορά στο τι με δυσκόλεψε... Στην κάμερα ή στο θέατρο οι ηθοποιοί έχουμε μάθει να βασιζόμαστε πολύ στα λόγια και στους διαλόγους. Εύκολα μπορείς να κρυφτείς πίσω από το κείμενο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση όμως, δεν ισχύει τίποτα απ’ όσα ακούμε να λέει ο χαρακτήρας, η ουσία του ρόλου δεν βρίσκεται δηλαδή στα λόγια, αλλά κρύβεται σε αυτό που συμβαίνει ανάμεσα στα λόγια, στις παύσεις, στα ενδιάμεσα. Οπότε αυτό που με δυσκόλεψε αρκετά ήταν κάτι πιο υπαρξιακό, ας το χαρακτηρίσω έτσι.
Στεφανία Γουλιώτη
Πόσο σημαντικό είναι για Ελληνες ηθοποιούς να μπορούν να έχουν θέση σε διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές; Πιστεύεις ότι η εισροή ξένων παραγωγών τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχει βοηθήσει;
Φυσικά και είναι κάτι πολύ σημαντικό. Και ξεκινάει από τις λεπτομέρειες της παραγωγής, από την καρέκλα του μακιγιάζ ας πούμε, που αν είναι η σωστή καρέκλα, όπως συμβαίνει στις ξένες παραγωγές, δεν θα σε πιάσει το αυχενικό σου. Μπορεί να ακούγεται χαζό το παράδειγμα, αλλά δεν είναι. Γιατί αν είναι η καρέκλα σωστή, σημαίνει ότι γενικά υπάρχει φροντίδα στην παραγωγή και σε όλα τα υπόλοιπα. Μιλώντας γενικά για τις ξένες παραγωγές, είναι υπέροχο που έρχονται στην Ελλάδα. Το να παίζεις με συνεργάτες από το εξωτερικό, η εμπειρία που αποκτάς, το κλίμα που δημιουργείται και που σε βοηθά να μπεις βαθύτερα στην ιστορία και να υπηρετήσεις καλύτερα ένα σενάριο, είναι μόνο θετικό. Οπως αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στο θέατρο, με το Φεστιβάλ, τη Στέγη, το Εθνικό Θέατρο που φέρνουν ξένους δημιουργούς. Η τέχνη, από τη φύση της, έχει ανάγκη την ανταλλαγή. Και τη ζύμωση.
Από τις «ξένες» παραγωγές έμαθα πολλά, αλλά όχι με την έννοια του ξένου ως αντίθετου του ελληνικού. Το θέτω πιο προσωπικά. Εμαθα πολλά λοιπόν, κυρίως σε σχέση με την υποκριτική.Αυτό που εμείς στο γύρισμα ονομάζαμε neutrality, ουδετερότητα, έχει τελικά να πει πολύ περισσότερα από μια εντυπωσιακή, τεχνικά άρτια υποκριτική. Βεβαίως έχω δει και ξένους ηθοποιούς να χρησιμοποιούν υπερβολική τεχνική και να μη μου αρέσει καθόλου. Ειδικότερα από τον Ανταμ, αυτό που κατάλαβα είναι ότι όσο περισσότερο τα πράγματα φαίνονται μέσα από ρωγμές – και όχι μέσα από την κατάθεση μιας ξεκάθαρης άποψης ή μιας γραμμής – τόσο πιο πλούσιο γίνεται το αποτέλεσμα και τόσο περισσότερους συνειρμούς μπορεί να κάνει ο θεατής.
Η Στεφανία Γουλιώτη στα γυρίσματα
Η αγγλική γλώσσα παραμένει εμπόδιο για μια διεθνή καριέρα;
Εξαρτάται. Οι περισσότεροι ηθοποιοί θα σου απαντήσουν όχι, δεν είναι εμπόδιο, μπορείς να παίζεις τους «ξένους» στις αγγλόφωνες ταινίες και τα λοιπά. Ναι, ισχύει αυτό, απλά ταυτόχρονα είναι και αρκετά δεσμευτικό, γιατί σε κατηγοριοποιεί. Θα είσαι πάντα «ο ξένος». Κι αυτό είναι ένα εμπόδιο που δεν έχουμε μπορέσει να υπερπηδήσουμε ακόμη. Από την άλλη, μπορεί το ΑΙ να αρχίσει να κάνει τα θαύματά του σε αυτόν τον τομέα.
Παράλληλα υπάρχουν κι αυτές οι όμορφες συμπτώσεις, όπως του δικού μου ρόλου στο “Bells”, όπου ο σκηνοθέτης μου ζήτησε να έχω χειρότερη προφορά από αυτή που έχω πραγματικά στα αγγλικά! Ναι. Γιατί η Ελένη είναι μια λαϊκή κοπέλα που δεν μίλησε ποτέ αγγλικά στη ζωή της. Το λίγο, λοιπόν, που έπαιξα στα αγγλικά σε αυτή την ταινία, ήταν πάρα πολύ απελευθερωτικό. Να μην σε νοιάζει δηλαδή πού θα τονίσεις, πώς θα τονίσεις. Και πώς θα φραζάρεις, πώς θα ακουστείς. Ο Ανταμ μου έλεγε όσο πιο χάλια, τόσο καλύτερα!
Στεφανία Γουλιώτη, Ανταμ Κριστιαν Κλαρκ
Με την ολοκλήρωση των γυρισμάτων πώς θα περιέγραφες την εμπειρία και ποιες είναι οι προσδοκίες σου για την ταινία;
Αρχικά θα πω για την εμπειρία του γυρίσματος σε φιλμ που είναι σαν να έχεις πρεμιέρα κάθε μέρα, κάθε λεπτό. Πρέπει να είσαι πάρα πολύ προετοιμασμένος, πολύ γειωμένος τη μέρα του γυρίσματος, να έχεις διαύγεια, να είσαι ελεύθερος, έτοιμος να σου αποκαλυφθούν πράγματα και να τα κάνεις κάτι εκείνη την ώρα. Δεν έχεις την πολυτέλεια να δοκιμάσεις πολλά πράγματα. Γιατί το φιλμ είναι one take σχεδόν, τραβάς μία, άντε δύο λήψεις το πολύ. Οπότε αυτό ανεβάζει αρκετά την αδρεναλίνη του γυρίσματος. Εδώ θέλω να τονίσω τη μεγάλη καλλιτεχνική συνεισφορά του Χρήστου Βουδούρη, του Διευθυντή Φωτογραφίας, από τους πιο ταλαντούχους που έχουμε. Σε μετέφερε σε έναν κόσμο πολύ πιο βαθύ. Δεν ένιωθες ότι πάμε να κάνουμε κάτι για να το κάνουμε. Υπήρχε η προσοχή που απαιτεί το γύρισμα σε φιλμ.
Η δική μου προσδοκία είναι να ξαναμάθουμε να βλέπουμε ταινίες. Να τις ξανανακαλύψουμε κάπως, γιατί έχουμε εξαρτηθεί πάρα πολύ από τη γρήγορη εναλλαγή της εικόνας. Εχει γίνει λίγο ένα fast food εικόνας το πράγμα, λόγω των social κλπ. Οπότε, ναι, η προσδοκία μου αυτή είναι, να ξαναεμπιστευτούμε τους αργούς ρυθμούς του σινεμά και να τους απολαύσουμε
Εχουμε ανάγκη να επικοινωνήσουμε με άλλους πολιτισμούς. Είναι στη φύση της δουλειάς μας αυτή η περιέργεια. Θέλω να μάθω πώς σκέφτονται οι άλλοι, πώς λειτουργούν σε μια άλλη κουλτούρα. Είναι τόσο διαφορετικά καμία φορά που εντυπωσιάζεσαι. Έχουμε πολλή ανάγκη λοιπόν από αυτό το ταξίδι.» - Κλέλια Ανδριολάτου
Η Κλέλια Ανδριολάτου έχει ήδη πρωταγωνιστήσει στο ελληνικό σινεμά («18» του Βασίλη Δούβλη, «O Τελευταίος Ταξιτζής» του Στέργιου Πάσχου), συνεχίζοντας ταυτόχρονα το θέατρο και την τηλεόραση.
Τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις ναι στο «Bells»; Γνώριζες από πριν τη δουλειά του Ανταμ Κρίστιαν Κλαρκ;
Ο λόγος που είπα ναι βασίζεται στην έρευνα που έκανα γύρω από τον σκηνοθέτη. Παρακολούθησα τις προηγούμενες δουλειές του και εμπιστεύτηκα την αισθητική του. Θαύμασα πολύ τους ηθοποιούς του και σκέφτηκα ότι ίσως να μπορεί να σε κατευθύνει στην καλύτερη εκδοχή σου.
Πώς θα περιέγραφες το ρόλο σου; Τι σε γοήτευσε και τι σε δυσκόλεψε σε αυτόν; Πόσο κοντά ή μακριά βρίσκεται από σένα;
Η Δάφνη είναι μια εντελώς διαφορετική ηρωίδα από όσες έχω συναντήσει. Ή καλύτερα συναντηθεί. Ο δυναμισμός της είναι αιχμηρός και απόλυτος. Είναι σκληρή απέναντι στο συναίσθημά της και ως εκ τούτου και με το περιβάλλον της. Το πείσμα της, η αφοσίωσή της και το πώς καταπιάνεται με αυτό που έχει ως στόχο θα μπορούσε να είναι ένα κοινό σημείο. Η αγωνία μου, η δυσκολία μου ήταν αρχικά το θέμα της γλώσσας, μιας και ο συγκεκριμένος ρόλος είχε μονολόγους σε πολύ υψηλό επίπεδο αγγλικών, λόγω της δουλειάς της, παρόλα αυτά τελικά η αγωνία μου διαψεύσθηκε, χάρη στην προετοιμασία που έκανα.
Δεν έχω προσδοκίες. Εχω εμπιστοσύνη. Περιμένω με χαρά να δω την ταινία, η οποία είναι γυρισμένη σε φιλμ και αυτό με συναρπάζει. Ηταν η πρώτη φορά που γυρνάω ταινία σε φιλμ και αυτό είναι τόσο ενδιαφέρον.» - Κλέλια Ανδριολάτου
Κλέλια Ανδριολάτου, Ανταμ Κρίστιαν Κλαρκ
Πόσο σημαντικό είναι για Ελληνες ηθοποιούς να μπορούν να έχουν θέση σε διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές; Πιστεύεις ότι η εισροή ξένων παραγωγών τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχει βοηθήσει;
Θέλω να ελπίζω ότι έχουμε ανοδική πορεία. Και το πιστεύω. Πρέπει να πιστέψουμε σε κάτι. Φυσικά και είναι σημαντικό, οριακά και απαραίτητο. Εχουμε ανάγκη να βιώσουμε καλύτερες συνθήκες εργασίας. Εχουμε ανάγκη να επικοινωνήσουμε με άλλους πολιτισμούς. Είναι στη φύση της δουλειάς μας αυτή η περιέργεια. Θέλω να μάθω πώς σκέφτονται οι άλλοι, πώς λειτουργούν σε μια άλλη κουλτούρα. Είναι τόσο διαφορετικά καμία φορά που εντυπωσιάζεσαι. Εχουμε πολλή ανάγκη λοιπόν από αυτό το ταξίδι.
Κλέλια Ανδριολάτου
Κλέλια Ανδριολάτου, Ανταμ Κρίστιαν Κλαρκ και ο διευθυντής φωτογραφίας Χρήστος Βουδούρης
Κλέλια Ανδριολάτου, Ανταμ Κρίστιαν Κλαρκ, Πάνος Βλάχος
Η αγγλική γλώσσα παραμένει εμπόδιο για μια διεθνή καριέρα;
Κάποτε ήμουν αρκετά φοβισμένη. Τώρα πια πιστεύω ότι όχι δεν είναι αυτό το εμπόδιο. Το εμπόδιο είμαστε εμείς στο σύνολο. Το πόσο προετοιμαζόμαστε και αγωνιζόμαστε για κάτι. Ζούμε σε έναν κόσμο που δεν έχει ανάγκη από γλώσσα, αλλά από αληθινό και βαθύ βλέμμα. Μπορείς να εμβαθύνεις σε αυτό; Μπορείς να εμβαθύνεις στο πώς θα γίνεις ένα καλύτερος άνθρωπος; Αυτό είναι το εμπόδιο.
Με την ολοκλήρωση των γυρισμάτων πώς θα περιέγραφες την εμπειρία και ποιες είναι οι προσδοκίες σου για την ταινία;
Δεν έχω προσδοκίες. Εχω εμπιστοσύνη. Περιμένω με χαρά να δω την ταινία , η οποία είναι γυρισμένη σε φιλμ και αυτό με συναρπάζει. Ηταν η πρώτη φορά που γυρνάω ταινία σε φιλμ και αυτό είναι τόσο ενδιαφέρον. Ας πούμε μπορεί να βρισκόμασταν στο τέλος μιας μεγάλης σκηνής και ξαφνικά να τελείωνε το φιλμ και φτου και από την αρχή. Είχε ένα βαθμό δυσκολίας που με γοήτευσε. Η ομάδα όλη ήταν υπέροχη και μέσα στην θετική ενέργεια να ξεπερνάει τις όποιες δυσκολίες μπορεί να έχει ένα γύρισμα. Ηταν μεγάλη μου χαρά να είμαι μέρος αυτής της ομάδας.
Το «Bells» του Ανταμ Κρίστιαν Κλαρκ ολοκλήρωσε μόλις τα γυρίσματά του στην Αθήνα και θα βγει στις αίθουσες μέσα στο 2026.