Το Χόλιγουντ λατρεύει τις ιστορίες επιτυχίας, αλλά σπάνια στέκεται με την ίδια προσοχή στις αποτυχίες τους. Εκεί όπου μια χρονιά μοιάζει θριαμβευτική στα χαρτιά, μπορεί να κρύβει μια από τις πιο άβολες εμπειρίες της καριέρας ενός δημιουργού. Σε αυτό ακριβώς το σημείο γύρισε ο Μπεν Αφλεκ, μιλώντας ανοιχτά για τον περίφημο αποκλεισμό του από τις υποψηφιότητες Οσκαρ σκηνοθεσίας για το «Επιχείρηση: Argo», μια στιγμή που, όπως παραδέχτηκε, τον σημάδεψε περισσότερο για την αμηχανία της παρά για την ίδια την απουσία της διάκρισης.
Καλεσμένος στο «Jimmy Kimmel Live!», με αφορμή την προώθηση της νέας του ταινίας για το Netflix, «The Rip», ο Aφλεκ θυμήθηκε εκείνη τη χρονιά όπου όλα έμοιαζαν προδιαγεγραμμένα. Είχε ήδη τιμηθεί για τη σκηνοθεσία του στις Χρυσές Σφαίρες, στα Critics Choice Awards και στα BAFTA, ενώ το «Επιχείρηση: Argo» εξελισσόταν σε έναν από τους μεγάλους νικητές της σεζόν, με επτά υποψηφιότητες και τελικά το Οσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Κι όμως, το δικό του όνομα έλειπε από την κατηγορία που όλοι θεωρούσαν δεδομένη.
Ο ίδιος περιέγραψε τη στιγμή όχι ως σοκ, αλλά ως ένα παράξενο κοινωνικό βάρος. Το δύσκολο δεν ήταν ότι δεν προτάθηκε, αλλά ότι έπρεπε ξαφνικά να απαντά παντού για κάτι που δεν είχε ο ίδιος υποσχεθεί. Την ίδια κιόλας ημέρα βρέθηκε στα Critics Choice Awards, περνώντας από ένα κόκκινο χαλί γεμάτο ανθρώπους που δεν ήθελαν να μιλήσουν για την ταινία ή τη δουλειά του, αλλά αποκλειστικά για τον «αποκλεισμό». Οπως παραδέχτηκε, η λέξη που τα συνόψιζε όλα ήταν μία: αμηχανία.
Διαβάστε ακόμα: Ο Ματ Ντέιμον και ο Μπεν Αφλεκ ξανά μαζί στο «The Rip»
Ο Τζίμι Κίμελ σχολίασε με το γνώριμο σαρκαστικό του ύφος το παράδοξο της περίπτωσης. Μια ταινία που κερδίζει το κορυφαίο Οσκαρ της βραδιάς, με τον ίδιο άνθρωπο να πρωταγωνιστεί και να υπογράφει τη σκηνοθεσία, χωρίς καμία προσωπική υποψηφιότητα στις βασικές κατηγορίες. «Σαν να σκηνοθέτησε μόνη της», είπε, συμπυκνώνοντας σε μια φράση το σουρεαλιστικό στοιχείο της υπόθεσης.
Η εμπειρία του Αφλεκ βρίσκει αντανάκλαση και στην περίπτωση του Μπράντλεϊ Κούπερ, ο οποίος είχε βιώσει αντίστοιχο αποκλεισμό για τη σκηνοθεσία του στο «Ενα Αστέρι Γεννιέται», παρά τις διακρίσεις και τις υποψηφιότητες από άλλους μεγάλους θεσμούς. Και εκείνος μίλησε για ντροπή, όχι ως ένδειξη αποτυχίας, αλλά ως συνέπεια μιας δημόσιας αφήγησης που σε τοποθετεί σε έναν ρόλο τον οποίο δεν επέλεξες.
Κοινό νήμα και στις δύο ιστορίες είναι η υπενθύμιση ότι το σινεμά δεν γεννιέται μέσα από λίστες και προβλέψεις, αλλά από μια εσωτερική ανάγκη αφήγησης. Από την επιθυμία να μιλήσεις ειλικρινά για την οικογένεια, το τραύμα, τον έρωτα, τον εθισμό, την αναζήτηση ταυτότητας. Τα βραβεία μπορεί να έρθουν ή και όχι, όμως η αλήθεια μιας ταινίας δεν μετριέται με αγαλματίδια.
Δείτε την συνέντευξη του Μπεν Αφλεκ στον Τζίμι Κίμελ παρακάτω.