Ο Βαλεντίνο Γκαραβάνι ήταν ένας από τους σπουδαιότερους σχεδιαστές μόδας όλων των εποχών. Η κομψότητά του αξεπέραστη, η σεμνή πολυτέλεια σήμα κατατεθέν του, όπως και το θρυλικό κόκκινο που ταυτίστηκε με τον Οίκο του, περισσότερο κι απ' ό,τι της Φεράρι.
Ιταλός εκπρόσωπος της υψηλής ραπτικής, ο Valentino (όπως θα μείνει για πάντα γνωστός), δεν σχεδίασε ρούχα για τον κινηματογράφο, όπως έκαναν ο Ζιβανσί, ο Ντιόρ, ο Αρμάνι, ο Βερσάτσε. Εμφανίστηκε ο ίδιος σε ταινίες μόνο τρεις φορές: το 1955, σε ηλικία 23 χρόνων, ως κομπάρσος στο «French Cancan» του Ζαν Ρενουάρ και πολλά-πολλά χρόνια αργότερα, αρκετά διάσημος ώστε να υποδύεται... τον εαυτό του, στο «Ο Διάβολος Φοράει Prada» το 2006 και στο «Zoolander 2» το 2016. Ομως η συγκίνηση που προκάλεσε ο θάνατός του στους ανθρώπους του κινηματογράφου και κυρίως στις γυναίκες τις οποίες έντυσε και φρόντισε κι αγάπησε (από τη μούσα του, Σοφία Λόρεν, την Ελίζαμπεθ Τέιλορ, τη Μόνικα Βίτι, την Μπάρμπρα Στρέιζαντ, την Τζάκι της οποίας σχεδίασε το νυφικό για το γάμο της με τον Ωνάση, ως τη Σάρον Στόουν και τη Νικόλ Κίντμαν), ήταν θεαματική. Διαβάστε παρακάτω τα σημειώματα αποχαιρετισμού.
Σοφία Λόρεν
«Είχες μια ευγενική ψυχή, πλούσια σε ανθρωπιά. Hσουν φίλος και η τέχνη και το πάθος σου θα παραμείνουν για πάντα πηγή έμπνευσης. Hταν προνόμιο να σε γνωρίσω και θα σε κουβαλώ πάντα μέσα μου. Η οικογένειά μου κι εγώ στέλνουμε την αγάπη μας στον Τζιανκάρλο σου και σε όλη σου την οικογένεια.»
Με την Ντονατέλα Βερσάτσε στην κηδεία του Τζιανφράνκο Φερέ το 2007
Ντονατέλα Βερσάτσε
«Σήμερα χάσαμε έναν αληθινό μαέστρο, που θα μνημονεύεται για πάντα για την τέχνη του. Οι σκέψεις μου είναι με τον Τζιανκάρλο που δεν έφυγε ποτέ από το πλευρό του όλα αυτά τα χρόνια. Δεν θα ξεχαστεί ποτέ.»
Γκουίνεθ Πάλτροου
«Ημουν τόσο τυχερή που γνώρισα και αγάπησα τον Valentino - τον αληθινό άνθρωπο, ιδιωτικά. Τον άνθρωπο που ήταν ερωτευμένος με την ομορφιά,με την οικογένειά του, τις μούσες του, τους φίλους του. Τα σκυλιά του, τους κήπους του και μια καλή ιστορία του Χόλιγουντ. Τον αγάπησα πάρα πολύ. Αγαπούσα το πώς πάντα με πείραζε να "βάζω έστω λίγη μάσκαρα" όταν πήγαινα για δείπνο. Αγαπούσα το σκανταλιάρικο γέλιο του. Μοιάζει με τέλος εποχής. Θα μου λείψει βαθιά, όπως και σε όλους όσοι τον αγάπησαν. Αναπαύσου εν ειρήνη, Βάβα.»