Πριν από 10 χρόνια χτύπησε το Ρέγκις, ένα χωριό στους πρόποδες των Ιταλικών Άλπεων, μία μεγάλη τραγωδία: το τοπικό τρένο εκτροχιάστηκε στοιχίζοντας τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους, αφήνοντας οικογένειες ξεκληρισμένες κι ένα συλλογικό τραύμα ανοιχτό. Εκεί καταφτάνει κι ο Σέρτζιο - πρώην πρωταθλητής του τζούντο, ο οποίος δέχτηκε τη θέση του αναπληρωτή στο μάθημα φυσικής αγωγής στο τοπικό Γυμνάσιο.
Ο Σέρτζιο έχει το δικό του πόνο που δεν μπορεί να διαχειριστεί. Κακότροπος, μανιοκαταθλιπτικός, βίαιος πνίγει το πένθος και τις τύψεις του στο αλκοόλ. Μέχρι που το χωριό του αποκαλύπτει το κοινό τους μυστικό: ο Ματέο, αυτό το παράξενο μοναχικό γυμνασιόπαιδο που απέχει από το μάθημα του και δέχεται bullying από τους συμμαθητές του είναι πράγματι διαφορετικός. Είναι το Ιερό Αγόρι - αν το πάρεις μια αγκαλιά, σου παίρνει τον πόνο. Ομως κι ένας άγγελος κρύβει σκοτάδια. Ακόμα κι ο σατανάς ήταν έκπτωτος άγγελος και ίσως κι αυτός να ήταν κάποτε 15 χρονών….
Ο Ιταλός σκηνοθέτης Πάολο Στρίπολι, στην τρίτη του μεγάλου μήκους, επιμένει στο είδος της ταινίας τρόμου που πάντα κρύβει κι ένα twist.
Εδώ ντύνει με την ορεινή πάχνη, τη μελαγχολική χρωματική παλέτα και την πυκνό κλίμα του μεταφυσικού γκοθ παραμυθιού (εξαιρετική η δουλειά του DP του, Κριστιάνο ντι Νικόλα) μία κοινωνική παραβολή πολλαπλών αναγνώσεων.
Στο σεναριακό δισκοπότηρο ανακατεύονται οι έννοιες της γονεϊκής, κοινωνικής και θρησκευτικής καταπίεσης (κι εκμετάλλευσης), με την ανάγκη του έφηβου να ανακαλύψει την προσωπική του ταυτότητα χωρίς ενοχικά βαρύδια. Η queer μοναχική ενηλικίωση ανάμεσα σε bullies. Η δύναμη της κατανόησης, της εξιλέωσης, της συγχώρεσης. Οι ενοχές όσων επιβίωσαν μίας μεγάλης τραγωδίας. Και πάνω από όλα ότι η ζωή είναι και πόνος - δεν μπορείς να τον αποφύγεις, χωρίς να μεταμορφωθείς σε ζόμπι.
Υποβλητική ατμόσφαιρα, gore κλιμάκωση, κι ένας χαρισματικός πρωτοεμφανιζόμενος πρωταγωνιστής (ο Τζούλιο Φέλτρι κλέβει την παράσταση) ευλογούν την ταινία, όμως ο Στρίπολι υποκύπτει και σε αμαρτήματα: η ένταση ξεθυμαίνει από τα πολλά παρακλάδια της πλοκής, χαρακτήρες που αγγίζει και ξεχνάει, το αγόρι που το αφήνει σε δεύτερο πλάνο, πολλαπλά φινάλε.
Ομως χαρήκαμε που μπήκαμε στην εκκλησία του.