Η πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση του υβριδικού ήρωα στο «Ο Κοτολαγός και το Χάμστερ του Σκότους» είχε συστηθεί ως μια ανάλαφρη, καλοπροαίρετη περιπέτεια που στόχευε κυρίως στο νεανικό κοινό, με έμφαση στη φαντασία και στη διαφορετικότητα. Εκείνη η ταινία δεν επιδίωξε ποτέ να ξεφύγει από τα όρια του καθαρόαιμου family animation, αλλά κέρδισε τη συμπάθεια χάρη στον κόσμο της και τον ειλικρινή της τόνο. Ο «Χόπερ και το Μυστικό της Μαρμότας» επιστρέφει σε αυτό το σύμπαν με παρόμοιες προθέσεις και με σαφή διάθεση συνέχειας, τόσο θεματικά όσο και αφηγηματικά.
Σύμφωνα με τον μύθο, μια μυστηριώδης μαρμότα, κρυμμένη βαθιά μέσα σε ένα μυστικό βουνό, έχει τη δύναμη να γυρίζει τον χρόνο πίσω. Οταν ο Χόπερ ανακαλύπτει ότι αυτό το μυθικό πλάσμα ίσως είναι η μόνη ελπίδα για να σωθεί το είδος του, ο ατρόμητος εξερευνητής αποφασίζει να ρισκάρει τα πάντα για να βρει την αρχαία δύναμη! Αλλά το ταξίδι του θα είναι γεμάτο εμπόδια. Φαίνεται πως ο Χόπερ και οι φίλοι του δεν είναι οι μόνοι που αναζητούν το μυστικό της μαρμότας.
Βασισμένη στο graphic novel του Κρις Γκράιν, η ταινία κουβαλά τη δομική απλότητα και την καθαρή θεματική στόχευση του πρωτότυπου υλικού. Το σενάριο αναπτύσσεται χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις, αλλά με σταθερό ρυθμό και σαφή προσανατολισμό προς το οικογενειακό κοινό. Στο επίκεντρο βρίσκεται, ξανά, η έννοια της διαφορετικότητας και της αποδοχής, όχι ως αφηρημένο σύνθημα αλλά ως προσωπικό ταξίδι. Ο Χόπερ καλείται να κατανοήσει τον εαυτό του μέσα από τις σχέσεις του και όχι μέσα από κάποια ηρωική υπέρβαση, ένα μήνυμα απλό, αλλά διαχρονικά λειτουργικό.
Το χιούμορ κινείται σε ήπιους τόνους και βασίζεται κυρίως στη δυναμική των χαρακτήρων. Δεν επιδιώκει τη συνεχή ατάκα ούτε τον εύκολο σαρκασμό, προτιμώντας μικρές κωμικές στιγμές που εξυπηρετούν την αφήγηση, κάτι που το καθιστά ευχάριστο χωρίς να γίνεται αξέχαστο. Οπτικά, το animation είναι αξιοπρεπέστατο, με καθαρό σχεδιασμό και χρωματική ζωντάνια που τιμά την καταγωγή του από το graphic novel, χωρίς να εντυπωσιάζει τεχνικά, αλλά παραμένει συνεπές και καλαίσθητο, στηρίζοντας την ιστορία χωρίς να τη φορτώνει.
Με μια πλοκή απολύτως προβλέψιμη μέχρι το τέλος, με του χαρακτήρες να μην ξεφεύγουν ποτέ από τις σεναριακές τροπές των κλασικών καλών και κακών, «Ο Χόπερ και το Μυστικό της Μαρμότας» είναι συνεπές με τον κόσμο του, ειλικρινές με τα μηνύματά του και καθαρό στις προθέσεις του. Σε αυτό το πλαίσιο, η ταινία λειτουργεί περισσότερο ως μια ζεστή, σύντομη στάση στο ταξίδι του ήρωά της παρά ως καθοριστικό κεφάλαιο, αφήνοντας μια αίσθηση οικειότητας, ακόμη κι αν δεν γεννά την ανάγκη για άμεση επιστροφή.