Πριν φτάσουμε στο μεγάλο φινάλε, το «Stranger Things» είχε ήδη διανύσει μια διαδρομή που ελάχιστες σειρές μπορούν να διεκδικήσουν. Από τα πρώτα επεισόδια της πέμπτης σεζόν, όπου το Χόκινς παρουσιαζόταν πια ως μια πόλη βαθιά τραυματισμένη και οι ήρωες καλούνταν να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες όσων είχαν αφήσει μισά, μέχρι το άνισο αλλά φιλόδοξο μεσαίο κομμάτι που προσπάθησε να χωρέσει μύθο, χαρακτήρες και κλιμάκωση, η σειρά προετοίμαζε σταδιακά το έδαφος για το τέλος της.
Από την αρχή της τελευταίας σεζόν το «Stranger Things» φαινόταν πως κουβαλούσε το βάρος του αντίκτυπού του. Μια σειρά που ξεκίνησε ως ρετρό sci-fi περιπέτεια εξελίχθηκε σε πολιτισμικό φαινόμενο, επαναπροσδιόρισε την έννοια του τηλεοπτικού event και δημιούργησε χαρακτήρες που έγιναν κομμάτι της συλλογικής μνήμης. Eνα τέτοιο φινάλε δεν μπορούσε να είναι απλώς εντυπωσιακό ή συγκινητικό. Eπρεπε να δικαιώσει χρόνια αφήγησης, προσδοκίες εκατομμυρίων θεατών και μια ιστορία που μεγάλωσε μαζί με το κοινό της. Το τελευταίο επεισόδιο έρχεται ακριβώς για να ισορροπήσει αυτή τη διαδρομή και να απαντήσει στο βασικό ερώτημα που πλανιόταν πάνω από τη σειρά εδώ και χρόνια. Μπορεί το «Stranger Things» να κλείσει την ιστορία του με τρόπο αντάξιο του μύθου του;
Στα πρώτα λεπτά καταλαβαίνει κάποιος πως το επεισόδιο αυτό προσπαθεί να λειτουργήσει σαν συμπύκνωση όλων όσων υπήρξε το «Stranger Things». Το σενάριο επιλέγει να μην κυνηγήσει την απόλυτη ανατροπή, αλλά να εστιάσει στη συναισθηματική ολοκλήρωση των χαρακτήρων του, αφού η τελική σύγκρουση με τον Βέκνα και το Upside Down δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως μάχη καλού και κακού, αλλά ως απολογισμός μιας δεκαετούς πορείας ενηλικίωσης.
Σεναριακά, το φινάλε επιλέγει μια πιο καθαρή δομή σε σχέση με το μεσαίο κομμάτι της σεζόν. Οι πολλαπλές αφηγηματικές γραμμές συγκλίνουν με σαφή στόχο, ακόμη κι αν κάποιες απαντήσεις δίνονται με μεγαλύτερη συναισθηματική φόρτιση παρά με αυστηρή λογική εξήγηση. Αυτό δεν λειτουργεί απαραίτητα ως αδυναμία. Αντιθέτως, δείχνει ότι οι δημιουργοί της κατανοούν πως η σειρά δεν ήταν απλά ένα nostalgia porn μεταμφιεσμένo σε μια ιστορία τρόμου. Η επιλογή να δοθεί χώρος στους χαρακτήρες και στις τελικές τους αποφάσεις αποδεικνύεται τελικά πιο σημαντική από το να λυθούν όλα τα μυστήρια με μαθηματική ακρίβεια.
Οι δημιουργοί της κατανοούν πως η σειρά δεν ήταν απλά ένα nostalgia porn μεταμφιεσμένo σε μια ιστορία τρόμου. Η επιλογή να δοθεί χώρος στους χαρακτήρες και στις τελικές τους αποφάσεις αποδεικνύεται τελικά πιο σημαντική από το να λυθούν όλα τα μυστήρια με μαθηματική ακρίβεια.»
Η σκηνοθεσία των αδερφών Ντάφερ ανεβάζει την κλίμακα στο μέγιστο δυνατό σημείο. Οι σκηνές στο Upside Down έχουν την ένταση και το εύρος κινηματογραφικού blockbuster, με εντυπωσιακή χρήση φωτισμού, ήχου και ρυθμού. Παράλληλα, η κάμερα δεν χάνει ποτέ την επαφή της με τους χαρακτήρες. Ακόμη και στις πιο φαντασμαγορικές στιγμές δράσης, δεν παύει να χάνει την προσοχή της από τον συναισθηματικό πυρήνα της ιστορίας. Αυτή η ισορροπία ανάμεσα στο επικό και το προσωπικό ήταν πάντα το μεγάλο όπλο της σειράς και εδώ χρησιμοποιείται με συνείδηση ότι πρόκειται για το τέλος.
Οι ερμηνείες αποτελούν έναν από τους πιο δυνατούς άξονες του φινάλε. Το καστ, έχοντας διανύσει μαζί μια πορεία σχεδόν δέκα ετών, εμφανίζεται απόλυτα συγχρονισμένο, σαν μια ομάδα που αναπνέει και αντιδρά ως ενιαίο σώμα. Αυτό που εντυπωσιάζει είναι πως ακόμη και στις πιο φαντασμαγορικές σκηνές δράσης, το σύνολο του καστ καταφέρνει να κρατήσει την ανθρώπινη διάσταση στο προσκήνιο. Δεν υπάρχουν «πρωταγωνιστές» και «δευτερεύοντες» στο φινάλε, αλλά μια συλλογικότητα που υπηρετεί την ιστορία και όχι την προσωπική προβολή. Οι σχέσεις που έχουν χτιστεί από την πρώτη σεζόν βρίσκουν εδώ τη φυσική τους κατάληξη, με τις ερμηνείες να αποτυπώνουν όχι μόνο τον φόβο και την αποφασιστικότητα, αλλά και την αίσθηση αποχαιρετισμού που διαπερνά κάθε σκηνή. Mια σπάνια στιγμή τηλεοπτικής αρμονίας, όπου το σύνολο υπερισχύει του ατόμου και η συγκίνηση γεννιέται οργανικά, χωρίς υπερβολές.
Το φινάλε μπορεί να μην ικανοποιήσει απόλυτα όλους, μπορεί να αφήσει κάποια ερωτήματα ανοιχτά ή κάποιες επιλογές προς συζήτηση, όμως κερδίζει στο πιο κρίσιμο επίπεδο: κλείνει μια αφήγηση με αφοπλιστική ειλικρίνεια.»
Το στοιχείο που τελικά ξεχωρίζει είναι ο τρόπος με τον οποίο η δράση δεν αποκόπτεται ποτέ από το συναίσθημα. Oσο εντυπωσιακές κι αν είναι οι εικόνες στο Upside Down, η αφήγηση φροντίζει να μην χαθεί η ανθρώπινη διάσταση μέσα στο θέαμα. Η ένταση δεν λειτουργεί εις βάρος των χαρακτήρων, ούτε τους επισκιάζει, αλλά τους ακολουθεί. Οι τελικές συγκρούσεις και οι αναπόφευκτες θυσίες χτίζουν σταδιακά την αίσθηση ότι το Χόκινς δεν απειλείται απλώς θεωρητικά, αλλά βρίσκεται πραγματικά ένα βήμα πριν την οριστική κατάρρευση. Μέσα από αυτή τη διαρκή πίεση, το φινάλε καταφέρνει κάτι που σπάνια συναντάται σε τηλεοπτικές υπερπαραγωγές: να προσφέρει ένταση και θέαμα χωρίς να χάνει την ψυχή του, δίνοντας στη δράση βάρος, συνέπεια και ουσιαστικό νόημα.
Οταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους, αυτό που μένει δεν είναι τόσο η κλίμακα της καταστροφής ή η ένταση της τελικής σύγκρουσης, όσο η αίσθηση ενός κύκλου που έκλεισε με επίγνωση του βάρους του. Το «Stranger Things» δεν αποχαιρετά με την αυταρέσκεια ενός φαινομένου που κοιτά τον εαυτό του στον καθρέφτη, αλλά με τη σεμνότητα μιας ιστορίας που γνωρίζει τι πρόσφερε και τι όφειλε να προστατεύσει μέχρι το τέλος. Δεν προσπαθεί να σοκάρει με κάθε κόστος, ούτε να επαναπροσδιορίσει βίαια τον εαυτό του την τελευταία στιγμή, αλλά επιλέγει να σταθεί στους ανθρώπους του και στη διαδρομή τους.
Το «Stranger Things» υπήρξε πάντα μια ιστορία για το μεγάλωμα, για το πώς η φιλία και η αγάπη λειτουργούν ως άμυνα απέναντι στο άγνωστο. Το φινάλε μπορεί να μην ικανοποιήσει απόλυτα όλους, μπορεί να αφήσει κάποια ερωτήματα ανοιχτά ή κάποιες επιλογές προς συζήτηση, όμως κερδίζει στο πιο κρίσιμο επίπεδο: κλείνει μια αφήγηση με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Η φράση «κι εγώ πιστεύω» που ακούγεται στο τέλος δεν αφορά μόνο τους ήρωες, αλλά και εμάς. Μας υπενθυμίζει γιατί πιστέψαμε σε αυτή τη σειρά από την αρχή, στη φιλία, στην ανάγκη να αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας και στο ότι ακόμη και μέσα στο σκοτάδι μπορεί να υπάρξει φως. Και αυτό ακριβώς είναι που κρατά μέχρι το τέλος. Ηταν ένα υπέροχο ταξίδι που, παρά τα όποια σκαμπανεβάσματα, θα αφήσει το σημάδι του όχι μόνο το τηλεοπτικό πεδίο αλλά και μια ολόκληρη εποχή. Και γι' αυτό, για πάντα, θα του είμαστε ευγνώμονες.
Ολόκληρη η πέμπτη σεζόν του «Stranger Things» είναι πλέον διαθέσιμη στο Netflix.
