Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Η έννοια της ηχούς κυριαρχεί σε πολλαπλά επίπεδα στο «Echo Chamber» του Αντρέα Παλαόρο.
Αφηγηματικά, ακολουθώντας τον πόνο και την απουσία και τον τρόπο που αυτοί μεγεθύνονται μέσα σε ένα άδειο δωμάτιο, σκηνοθετικά, κατακερματίζοντας τον χρόνο σε στιγμιότυπα που επανέρχονται ξανά και ξανά στις ζωές των ηρώων, ακόμα και δημιουργικά στην αληθινή πλέον ζωή, καθώς ως ταινία επαναφέρει στο προσκήνιο το τελευταίο σενάριο του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, οδηγώντας το επιτέλους στην μεγάλη οθόνη, οχτώ χρόνια μετά τον θάνατο του δημιουργού του.
Και είναι η αλήθεια πως η ηχώ της φιλμογραφίας του Μπερτολούτσι ακούγεται πολύ καθαρά ήδη από την αρχή της ταινίας. Η αναζήτηση της επαφής, η συναισθηματική απουσία, ο φυσικός και ο ψυχικός πόνος, ο έλεγχος και η χειραγώγηση αλλά και οι ανορθόδοξοι τρόποι πιθανής επικοινωνίας ανάμεσα σε δύο εραστές, είναι στοιχεία που ορίζουν εξαρχής ένα άκρως «μπερτολουτσικό» θεματικά πλαίσιο στο οποίο ο Παλαόρο καλείται να εναποθέσει τις δικές του καλλιτεχνικές επιρροές και να δημιουργήσει, μαζί με την βοήθεια των συν-σεναριογράφων Ιλάρια Μπερναντίνι και Λουντοβίκα Ραμπόλντι, μια αφήγηση που δεν υπονομεύει την δική του δημιουργική ταυτότητα.
Το 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας διεξάγεται φέτος από τις 2 μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου. Το Flix βρίσκεται εκεί για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες. Συντονιστείτε στο ειδικό stream του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.
O Λίο (Λούκα Μαρινέλι) είναι ένας νέος μουσικός παραγωγός με χρόνιο πόνο στην μέση και ταυτόχρονα προβλήματα εθισμού. Η Αν (Αλίσια Βικάντερ) είναι μία φυσιοθεραπεύτρια διατεθειμένη να βοηθήσει τον Λίο τόσο με τον φυσικό όσο και τον συναισθηματικό του πόνο. Η σχέση τους δεν ορίζεται μόνο με την παρουσία του ενός στη ζωή του άλλου αλλά καθορίζεται κυρίως από την απουσία, και τον τρόπο που η ανάμνηση της παρουσίας επανέρχεται ξανά και ξανά στους άδειους χώρους της κοινής τους ζωής. Υπάρχει άραγε τρόπος να πάψει κάποτε αυτή η ηχώ και, αν ναι, με ποιο κόστος;
Η προσπάθεια της απάντησης σε αυτό το ερώτημα και που αποδεικνύει ότι το «Echo Chamber» παραμένει στην ουσία του μια ταινία του Αντρέα Παλαόρο («Χάνα», «Μόνικα»). Μπορεί η ταινία να μην έχει να κάνει κυρίως με μοναχικές γυναίκες αντιμέτωπες με το παρελθόν και το παρόν τους (αν και ο ρόλος της πρώην σούπερ σταρ Εϊβα, που ενσαρκώνει η Σούζαν Σαράντον σε έναν μικρό αλλά πολύ χαρακτηριστικό ρόλο, ανήκει σε αυτό το σύμπαν), όμως ο Παλαόρο εξακολουθεί να επιμένει σε ασφυκτικά κάδρα που δεν παραπέμπουν στο παραδοσιακό σινεμασκόπ, να αφήνει την σιωπή και την κραυγαλέα αίσθηση της απουσίας να γεμίζει ειρωνικά τα πλάνα του, να αφήνει τις λεπτομέρειες και τις υπόνοιες να χτίζουν σταδιακά μια ολόκληρη ιστορία και να βασίζεται στην σωματικότητα των ηθοποιών του για να αφηγηθεί το πιο σημαντικό μέρος της ιστορίας του.
Και όντως, στις σιωπές και στην αποτύπωση της μοναχικότητας είναι που ο Παλαόρο αποδεικνύεται πιο ικανός να προσδώσει αληθινή δύναμη στο δράμα των ηρώων του. Ειδικά οι σκηνές που η Αν της Αλίσια Βικάντερ περιφέρεται στο διαμέρισμα του Λίο όσο εκείνος είναι απών, προσφέρουν μελαγχολία και υπόκωφη ένταση ικανές να παρασύρουν τον θεατή στην δίνη τους. Ειρωνικά όμως, ταυτόχρονα δεν μπορούν να αποφύγουν και την αίσθηση της επαναληψιμότητας και της περιττής έμφασης ξανά και ξανά στους ίδιους προβληματισμούς, χωρίς να μπορούν να οδηγηθούν σε μια οργανική κορύφωση παρά μόνο σε κάτι που προδίδει όλα όσα έχει χτίσει, όχι πάντα με επιτυχία αλλά σίγουρα με αφοσίωση, μέχρι τότε η αφήγηση.
Γιατί αν στο μεγαλύτερο μέρος της η ταινία μοιάζει να έχει την πρόθεση τουλάχιστον μιας ειλικρινής αποτύπωση των αντίρροπων ή και καταστροφικών δυνάμεων που χαρακτηρίζουν μια σχέση, στο τέλος αποκαλύπτει ότι όλα αυτά ήταν απλά μια επίφαση, πριν τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια του θεατή και προτιμήσει τα κλισέ, τα ξαφνιάσματα και μια ψεύτικη ηθικοπλαστική κατακλείδα, που εκθέτει ανεπανόρθωτα τα κενά της. Στο τέλος αυτό που παραμένει, είναι μια ταινία με στυλ αλλά έλλειψη βάθους, με ιδέες αλλά ελλιπή συναισθηματική στοιχειοθέτηση, με διάθεση υπαρξιακών αναζητήσεων αλλά απουσία αληθινού δράματος. Το «Echo Chamber» είναι απλά η ηχώ της ταινίας που θα όφειλε να είναι.
Το 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας διεξάγεται φέτος από τις 2 μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου. Το Flix βρίσκεται εκεί για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες. Συντονιστείτε στο ειδικό stream του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.