Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
H 17χρονη Λουσία επιστρέφει στο 15/18 - την πτέρυγα ανηλίκων (15 έως 18 ετών) του δημόσιου Παριζιάνικου νοσοκομείου, το οποίο νιώθει σαν το σπίτι της. Γιατί, το δικό της σπίτι είναι πιο αφιλόξενο: η single μητέρα της δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίσει τις αυτοκτονικές τάσεις της κι απλώς της ουρλιάζει. Η αθυρόστομη, βίαιη Λουσία συχνά επιχειρεί να πεθάνει. Συνήθως «φταίνε τα αγόρια». Εκείνη τα ερωτεύεται, προσφέρει σεξ και οικειότητα, κι εκείνα την εγκαταλείπουν.
Στον αντίποδα, η 15χρονη ντροπαλή, κλειδωμένα εσωστρεφής Ελοΐζ θέλει κι αυτή να βάλει ένα τέλος. Ισως εκείνη να το εννοεί κιόλας. Η σεξουαλική επίθεση που δέχθηκε στα 12 της, τη άφησε τρομοκρατημένη - δεν εμπιστεύεται κανέναν, ιδιαίτερα τα αγόρια.
Οταν όμως καταφθάνει ο Ενζο (ένας ανήλικος μικροεγκληματίας που παραδόθηκε εθελοντικά στην 15/18 πτέρυγα για να αποφύγει τη φυλακή), όλα αλλάζουν. Η Λουσία παθαίνει εμμονή με το νεαρό αγόρι, εκείνος όμως ερωτεύεται την Ελοΐζ και οι ισορροπίες διαλύονται.
Το 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας διεξάγεται φέτος από τις 2 μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου. Κι όπως κάθε χρόνο, το Flix σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες.
Το ερωτικό τρίγωνο πλαισιώνουν παιδιά με διάφορα προβλήματα. Εθισμοί, αυτοτραυματισμοί, διαταραχές ταυτότητας, παραισθήσεις, κατάθλιψη, ψυχωτικά επεισόδια, επιληψία, ανορεξία ή βουλιμία - ο κατάλογος δεν έχει τέλος. «Δεν έχω συναντήσει ποτέ “τρελά παιδιά”. Μόνο εύθραυστα παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα» υποστηρίζει ο διευθυντής ψυχίατρος, τονίζοντας πώς οι ενήλικες (γονείς, παιδαγωγοί, γιατροί) έχουν απογοητεύσει αυτά τα παιδιά - όχι το αντίθετο. Κι αυτός είναι ο κεντρικός άξονας της ταινίας.
Μελετώντας για μήνες περιπτώσεις σε μία αληθινή ψυχιατρική πτέρυγα ανηλίκων, ο Σεντρίκ Καν («Yπόθεση Γκολντμάν», «Η Προσευχή») και η συνσεναριογράφος του ΚαΙνά Λε Κερέκ κατασκεύασαν τους χαρακτήρες αυτής της φανταστικής δομής με ιδιαίτερη προσοχή. Παιδιά από διαφορετικές κουλτούρες, καταγωγές, κοινωνικές τάξεις, συνθέτουν ένα μικρόκοσμο που αντανακλά τα προβλήματα ολόκληρης της Γαλλίας.
Με τη βοήθεια του DP του Πατρίκ Γκιρινγκέλι, ο Καν τοποθετεί την κάμερα ανάμεσα στα παιδιά (στο τραπέζι του φαγητού, ή τα δωμάτια τους) και μοιάζει να εξαφανίζεται - ο φακός συλλαμβάνει τις κουβέντες, τους καβγάδες, τα ξεσπάσματα τους. Πιο συχνά, καταγράφει τις συνεδρίες τους με τους ψυχιάτρους την πτέρυγας, όπου τα παιδιά (περισσότεροι πρωτοεμφανιζόμενοι, ή ερασιτέχνες ηθοποιοί σε αυτοσχεδιασμούς) επιδεικνύουν μέσα από διαταραγμένη ή βίαιη συμπεριφορά και διστακτικές εξομολογήσεις τα τραύματα τους.
Ο Καν έτσι επιχειρεί μία cinéma vérité προσέγγιση, στα χνάρια των αδελφών Νταρντέν ή του Λοράν Καντέ («Η Τάξη»). Αυτή είναι η γοητεία, αλλά και η πληγή της ταινίας: από την μία η προσέγγιση είναι φιλότιμα φρέσκια, από την άλλη όμως πιτσιρίκια που ουρλιάζουν σαν σε άσκηση στο Actor’s Studio δεν καθιστούν πάντα ενδιαφέρουσες ιστορίες (ούτε ερμηνείες).
Η αποτυχία στη φόρμα ενοχλεί - όχι η δυσκολία του θέματος. Η εγκλωβισμένη κάμερα στους 4 τοίχους, σε talking heads διαλόγους, μας κάνει να ασφυκτιούμε (σε κάτι που δεν πολυπιστεύουμε). Eνα εύρημα που θέλει τα παιδιά να δραπετεύουν για λίγο από την Κόλαση των «μεγάλων», μόνα τους ως νέοι Πρωτόπλαστοι στο δάσος δίνει ανάσα στην ταινία. Μια ανάσα που δεν κρατά πολύ.
Ισως ένα πιο σφιχτό σενάριο να ευνοούσε τη δραματουργία. Κι ένα ντοκιμαντέρ όπου αληθινά παιδιά θα έλεγαν τις ιστορίες τους, μπορεί να ήταν πιο τίμιο από την δραματοποίηση ιστοριών από ερασιτέχνες ηθοποιούς.
Το 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας διεξάγεται φέτος από τις 2 μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου. Κι όπως κάθε χρόνο, το Flix σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες.