Ο Τζον Γουότερς δεν έχει καμία πρόθεση να κατεβάσει τους ρυθμούς, ούτε καν λίγο πριν κλείσει τα 80 του χρόνια.
Σε συνέντευξή του στο Variety, ο εμβληματικός δημιουργός πίσω από ταινίες ορόσημα της ποπ κουλτούρας όπως τα «Pink Flamingos», «Female Trouble» και «Hairspray» μίλησε με τον γνώριμο συνδυασμό πρόκλησης, χιούμορ και αυτοσαρκασμού για τα πάντα: από τα Όσκαρ και την πολιτική μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη και την προσωπική του σχέση με τη διαρκή υπερβολή.
Με αφορμή τη συζήτηση για την απονομή των Όσκαρ, ο Γουότερς δεν αρκέστηκε σε μια απλή φιλοδοξία να τα παρουσιάσει. Αντίθετα, σκιαγράφησε ένα θεατρικά ανατρεπτικό σενάριο: θα ήθελε στη σκηνή να εμφανιστούν μαζί οι Κρις Ροκ και Γουίλ Σμιθ, με φόντο την προβολή της underground ταινίας μικρού μήκους του Γκάι Μαντίν, «Sissy Boy Slap Party».
Για τον ίδιο, η τελετή των Όσκαρ θα έπρεπε να είναι ταυτόχρονα θέαμα, πρόκληση και αυτοσαρκασμός, όχι απλώς μια επίσημη απονομή
Ο σκηνοθέτης, που εδώ και περισσότερες από έξι δεκαετίες κινείται με απόλυτη άνεση ανάμεσα στο underground και το mainstream, έχει διαμορφώσει μια από τις πιο αναγνωρίσιμες και αντισυμβατικές πορείες στον αμερικανικό κινηματογράφο. Από τα πρώτα του πειραματικά, χαμηλού προϋπολογισμού και σκόπιμα προκλητικά φιλμ της δεκαετίας του ’60, μέχρι τις μεταγενέστερες ταινίες που κατάφεραν να φτάσουν σε ευρύτερο κοινό χωρίς ποτέ να χάσουν το σατιρικό και ανατρεπτικό τους πνεύμα, ο Τζον Γουότερς έχει χτίσει ένα κινηματογραφικό σύμπαν όπου η πρόκληση, το χιούμορ και η κοινωνική σάτιρα συνυπάρχουν οργανικά.
Ακόμη και σήμερα παραμένει σταθερά ενεργός και παρών, επιλέγοντας να μη «συνοψίζει» την πορεία του αλλά να τη μετατρέπει σε ζωντανή εμπειρία. Περιοδεύει ασταμάτητα με spoken-word παραστάσεις και μονολόγους, οι οποίοι ανανεώνονται διαρκώς και λειτουργούν σαν ζωντανές περφόρμανς παρά σαν αναδρομές καριέρας. Για τον ίδιο, η σκηνή δεν είναι μια νοσταλγική αναπόληση ή ένα κεφάλαιο που κλείνει, αλλά ο πιο φυσικός του χώρος.
Στο πλαίσιο της νέας του περιοδείας “Going to Extremes: A John Waters 80th Birthday Celebration”, ο Γουότερς συνεχίζει να γεμίζει θέατρα με ιστορίες από τη ζωή και την καριέρα του, αναμνήσεις από τη χρυσή εποχή του cult κινηματογράφου, αλλά και το χαρακτηριστικό του καυστικό χιούμορ που ισορροπεί ανάμεσα στην πρόκληση και τη σάτιρα. Κάθε εμφάνιση λειτουργεί σαν ένα υβρίδιο εξομολόγησης και performance art, όπου το προσωπικό μετατρέπεται σε δημόσιο θέαμα και το ακραίο γίνεται εργαλείο αφήγησης.
Παράλληλα, ο σκηνοθέτης προετοιμάζει και έναν πιο ιδιότυπο τρόπο να σηματοδοτήσει τα 80ά του γενέθλια: ένα ταξίδι στη Γαλλία, με στάσεις σε τοποθεσίες συνδεδεμένες με τον Μαρκήσιος ντε Σαντ. Μια επιλογή απολύτως συμβατή με τη μακρόχρονη αισθητική του, που αντλεί έμπνευση από το απαγορευμένο, το ακραίο και το πολιτισμικά ανήσυχο, επιβεβαιώνοντας πως ακόμη και στα 80 του ο Γουότερς παραμένει αμετανόητα πιστός στο αντισυμβατικό του σύμπαν.
Πέρα από την πρόκληση και το θέαμα, ο Γουότερς επανέλαβε και τη βαθιά του πίστη στη δύναμη του χιούμορ ως εργαλείο επιρροής. Όπως τόνισε, το γέλιο μπορεί να λειτουργήσει πιο αποτελεσματικά από την ηθικολογία, καθώς «αλλάζει τον τρόπο που σκέφτονται οι άνθρωποι» χωρίς να τους επιτίθεται άμεσα. Σε μια εποχή έντονων πολιτικών εντάσεων, δήλωσε πως παραμένει «ο ριζοσπαστικός του κέντρου», απορρίπτοντας τόσο την ακραία δεξιά όσο και την ακραία αριστερά.
Δεν δίστασε επίσης να σχολιάσει τον Ντόναλντ Τραμπ, τον οποίο περιέγραψε με το χαρακτηριστικό του αιχμηρό χιούμορ, ενώ επανέλαβε πως, παρά την κριτική του, εξακολουθεί να βλέπει τον κόσμο με αισιοδοξία. «Δεν είμαι άνθρωπος του μισοάδειου ποτηριού, το δικό μου ξεχειλίζει», είπε χαρακτηριστικά, εξηγώντας ότι η στάση του πηγάζει από την επιθυμία να ζήσει και να δημιουργήσει όσο το δυνατόν περισσότερα, αφού δεν πιστεύει σε μεταθανάτια ζωή.
Στο ίδιο πνεύμα, ο σκηνοθέτης τοποθετήθηκε και για την τεχνητή νοημοσύνη, κρατώντας μια απρόσμενα πρακτική στάση: αντί για φόβο, εξέφρασε την ελπίδα ότι η εξέλιξη της ΑΙ μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε σημαντικές επιστημονικές ανακαλύψεις, όπως η θεραπεία σοβαρών ασθενειών.
Στα 80 του χρόνια, ο Τζον Γουότερς παραμένει αμετανόητα δημιουργικός, προκλητικός και απολαυστικά απρόβλεπτος, ένας καλλιτέχνης που συνεχίζει να αντιμετωπίζει τη ζωή σαν μια ατελείωτη performance, χωρίς κανέναν απολύτως σκοπό να γίνει «σοβαρός».
