Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Από τα πρώτα ήδη λεπτά του «Ink», ένα χαρακτηριστικό είναι που προσάπτεται χωρίς καμία αναστολή στον Λάρι Λαμπ, τον φιλόδοξο συντάκτη των τελών της δεκαετίας του 1960, που κατέληξε να ηγείται της «The Sun», της πιο περιβόητης Βρετανικής εφημερίδας στην ιστορία, η οποία αμφισβήτησε στην πορεία της κάθε ηθικό όριο και – κατά τους περισσότερους – αισθητική. Ο Λάρι Λαμπ έχει «gut instinct», δηλαδή «ένστικτο», μια έμφυτη διαίσθηση ή γνώση του τι πρέπει να γίνει χωρίς λογική εξήγηση. Είναι αυτό που του επιτρέπει να αναγνωρίζει τι πρέπει να γίνει, τι μέσα να χρησιμοποιήσει και ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος για να μεταφερθεί (και να γραπώσει τελικά) όλη αυτή η ενέργεια το κοινό του.
Εντελώς, ταιριαστά, ακριβώς αυτό είναι που χαρακτηρίζει και τον ίδιο τον Ντάνι Μπόιλ, έναν σκηνοθέτη που ταυτίστηκε από την αρχή με την αποτύπωση της ενέργειας και την φρενήρη κινηματογράφηση, καθώς και την χρήση τρικ και πιασάρικων οπτικών ευρεσιτεχνιών που απώτερο στόχο είχαν πάντα την κατάκτηση της προσοχής του θεατή και, ακόμα περισσότερο, των ίδιων των αισθήσεων και των εσωτερικών παρορμήσεών του.
Ακριβώς για αυτόν τον λόγο είναι που από το πρώτο κιόλας λεπτό (όπου κόκκοι μελανιού μετατρέπονται σταδιακά σε κινηματογραφική εικόνα), ο Ντάνι Μπόιλ αποδεικνύει ότι όχι απλά κατέχει τον έλεγχο της αφήγησης αλλά και ότι αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι αυτό που θα άρμοζε σε μια φασαριόζικη, ρηξικέλευθη και ηθικά αμφίσημη πορεία προς την κορυφή, που ρίχνει τον (αντι)ήρωά της σε μια εκκωφαντική μάχη απέναντι στο κατεστημένο της Φλιτ Στριτ, του Λονδρέζικου δρόμου όπου παραδοσιακά τυπώνονται όλες οι ιστορικές Βρετανικές εφημερίδες και το οποίο έμοιαζε – σχεδόν – σε όλους απόρθητο.
Κατά κάποιον τρόπο, ο Μπόιλ είναι σαν να παίρνει μια ταινία που υπό άλλες συνθήκες θα κινδύνευε να ήταν μια συμβατική βιογραφία και να την εμφυσά με όλα τα χαρακτηριστικά του στοιχεία, αλλάζοντας τελικά την ίδια την ουσία της. Γρήγορες εναλλαγές μοντάζ, έντονη χρήση της μουσικής, φαντασιακές παρεμβάσεις που τονώνουν με σουρεαλισμό μια κοινότυπη πραγματικότητα αλλά και ξαφνικές εναλλαγές ύφους που μαρτυρούν τον κίνδυνο – ή το κόστος – της επιτυχίας αποτελούν δομικά στοιχεία τόσο του «Ink» όσο και της ίδιας της φιλμογραφίας του Μπόιλ, σε ένα φιλμικό πορτρέτο που λειτουργεί τελικά σε πολλαπλά επίπεδα.Το καλό είναι ότι στο κέντρο όλης αυτής της αισθητικής αφήγησης, ο Ντάνι Μπόιλ δεν χάνει την επαφή ούτε με τους πρωταγωνιστές του αλλά ούτε και με τις κοινωνικές καταβολές τους. Εξάλλου, κατά κάποιον τρόπο, το «Ink» είναι μια ταινία επανάστασης και κάθε σωστή ταινία του είδους οφείλει να ορίσει με σαφήνεια την κάθε δράση και αντίδραση, την κάθε απόφαση και σύγκρουση της ιστορίας, ώστε να είναι αποτελεσματική.
Ο Λάρι Λαμπ του Τζακ Ο’Κόνελ ξεχειλίζει από την φιλοδοξία και το πάθος της επιτυχίας, ειδικά σε έναν κόσμο που είναι δομικά φτιαγμένος για να τον κρατά στο περιθώριο. Ο Γκάι Πίρς του Ρούπερτ Μέρντοκ, του Αυστραλού εκδότη που προσέφερε ουσιαστικά το αρχικό κεφάλαιο για την επανασύσταση της «Sun» στο κοινό, είναι γεμάτος με επιχειρηματικά όνειρα και πρόθυμος για επιθετικές κινήσεις, όσο φροντίζει να καλύπτει τα κενά που του δημιουργεί η φλεγματική αντιμετώπιση των «ευγενών Βρετανών». Η Τζόις Χόπκερκ της Κλερ Φόι είναι το ίδιο μαχητική απέναντι στο αντικείμενό της όσο και στα σεξιστικά στερεότυπα που δομούν ολόκληρο τον κόσμο γύρω της, ισορροπώντας ανάμεσα στην κατά μέτωπον επίθεση αλλά και τον ψυχρό – απαραίτητο για επιβίωση – ρεαλισμό. Και οι τρεις χαρακτήρες αποκαλύπτουν διαφορετικές πτυχές της ίδιας ανάγκης για την επιτυχία αλλά και τον διαφορετικό επίπεδο ηθικού συμβιβασμού που ο καθένας είναι διατεθειμένος να υποστεί. Και οι τρεις μαζί, είναι μια ολόκληρη κοινωνία.
Εχει τόση σημασία που το «Ink» δεν λέει σαν ιστορία κάτι το ουσιαστικά καινούριο, όντας στην πραγματικότητα άλλη μία ικανότατα καμουφλαρισμένη ταινία για το κόστος της επιτυχίας; Οχι απαραίτητα, δημιουργώντας άλλη μια ενδιαφέρουσα αντιστοιχία ανάμεσα στην πραγματική ιστορία και την ίδια την δημιουργία του φιλμ. Οπως ο Λαμπ «είδε» στον δημοσιογραφικό κόσμο έναν νέο τρόπο για το τι σημαίνει «παράθυρο στον κόσμο», έτσι και ο Μπόιλ εμφυσά το βιογραφικό φιλμικό genre με μια ενέργεια που δεν το χαρακτηρίζει γενικά, προσφέροντάς του μια εντελώς φρέσκια και ταιριαστή ματιά, κορυφώνοντας την αφήγηση σε ένα καταιγιστικό μοντάζ που φέρνει την ιστορία στο σήμερα και παραδίδοντας την σκυτάλη σε ένα εξίσου καταιγιστικό αύριο. Η ιστορία του «Ink» ξεκάθαρα δεν έχει ακόμα τελειώσει.
Το 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας διεξάγεται φέτος από τις 2 μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου. Το Flix βρίσκεται εκεί για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες. Συντονιστείτε στο ειδικό stream του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.