Στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance, η παρουσία της Νάταλι Πόρτμαν δεν περιορίστηκε απλώς στην προώθηση της νέας της ταινίας, αλλά εξελίχθηκε σε αφορμή για μια ευρύτερη συζήτηση γύρω από την εκπροσώπηση των γυναικών στον σύγχρονο κινηματογράφο. Το «The Gallerist», σε σκηνοθεσία Κάθι Γιαν, έκανε πρεμιέρα σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη συγκυρία, λίγες μόλις ημέρες μετά την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων για τα Οσκαρ, και βρέθηκε στο επίκεντρο όχι τόσο για την καλλιτεχνική του αξία όσο για τον δημόσιο διάλογο που πυροδότησε.
Η ταινία, με πρωταγωνίστρια τη Πόρτμαν και συμπρωταγωνίστριες την Τζένα Ορτέγκα και την Charli XCX, αφηγείται την ιστορία μιας απελπισμένης γκαλερίστα που καταστρώνει ένα ακραίο σχέδιο, επιχειρώντας να πουλήσει ένα πτώμα στην Art Basel του Μαϊάμι. Παρά το εντυπωσιακό καστ και τη σαφώς προκλητική θεματική, το φιλμ δεν κατάφερε να πείσει κοινό και κριτικούς, με τις πρώτες αντιδράσεις να είναι ιδιαίτερα ψυχρές. Παρ’ όλα αυτά, το γεγονός ότι πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους τίτλους του Sundance σε σκηνοθεσία γυναίκας δημιουργού, του προσέδωσε έναν επιπλέον συμβολικό χαρακτήρα.
Διαβάστε ακόμα: «Ice Out»: Ολίβια Γουάιλντ και Νάταλι Πόρτμαν στέλνουν μήνυμα από το Σάντανς
Κατά τη διάρκεια της πρεμιέρας, η Νάταλι Πόρτμαν δεν δίστασε να στρέψει τα βέλη της προς την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου, υποστηρίζοντας ότι πολλές αξιόλογες ταινίες σκηνοθετημένες από γυναίκες αγνοήθηκαν στη φετινή οσκαρική κούρσα. Αν και το «Hamnet» της Κλόε Ζάο συγκέντρωσε οκτώ υποψηφιότητες, ανάμεσά τους και για Καλύτερη Ταινία και Σκηνοθεσία, η Πόρτμαν επισήμανε πως πλήθος άλλων έργων, όπως τα «Sorry Baby», «Left Handed Girl», «Hedda» και «The Testament of Ann Lee», δεν έτυχαν της αναγνώρισης που θεωρεί ότι τους άξιζε.
«Πολλές από τις καλύτερες ταινίες που είδα φέτος ήταν γυρισμένες από γυναίκες», δήλωσε η Πόρτμαν. «Βλέπεις τα εμπόδια σε κάθε επίπεδο, γιατί τόσες πολλές δεν αναγνωρίστηκαν την περίοδο των βραβείων. Ανάμεσα στα “Sorry Baby”, “Left-Handed Girl”, “Hedda” και “The Testament of Ann Lee”. Εξαιρετικές ταινίες φέτος, που νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι απολαμβάνουν και αγαπούν, αλλά δεν λαμβάνουν τις διακρίσεις που τους αξίζουν […] έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας». Οι δηλώσεις της άφησαν σαφείς αιχμές περί συστημικών εμποδίων και έμφυλων ανισοτήτων στον χώρο των κινηματογραφικών βραβείων.
Η συζήτηση αυτή, ωστόσο, δεν είναι καινούργια και συνεχίζει να διχάζει τον κινηματογραφικό κόσμο. Από τη μία πλευρά βρίσκεται το αίτημα για ίσες ευκαιρίες και ορατότητα, από την άλλη η άποψη ότι η τέχνη οφείλει να κρίνεται αποκλειστικά με βάση το καλλιτεχνικό της αποτέλεσμα και όχι με ποσοστώσεις ή κριτήρια ταυτότητας.