Περισσότερο από το μάλλον προβλέψιμο σενάριο του, τις αποχρώσεις της στην πραγματικότητα mainstream καρδιάς του που πιστεύει ωστόσο ακράδαντα ότι χτυπάει «ανεξάρτητα» και το hype που το έφερε στις Κάννες ως το απόλυτο queer fun φιλμ για μαζική κατανάλωση, η πραγματική καρδιά της πρώτης ταινίας του Τζόρνταν Φέρστμαν βρίσκεται στη βιωματική της αναγωγή.
Διάσημος κωμικός, με συμμετοχές από το Drag Race μέχρι το «Hacks» και το «I Love La» του ΗΒΟ, σεναριογράφος, παραγωγός και ηθοποιός ταινιών μικρού μήκους («Call your Father» του 2016 και «Men Don't Whisper» του 2017), που έκαναν το δικό τους θόρυβο στο Sundance, ο Τζόρνταν Φέρστμαν είναι περισσότερο γνωστός για μια σειρά από βίντεο στο Instagram με τον τίτλο «Impressions» που απέκτησαν τεράστια φήμη την εποχή της πανδημίας και για τις κατά καιρούς αμφιλεγόμενες απόψεις του εναντίον της κοινότητας, όσων δεν κάνουν coming out και πιο πρόσφατα εναντίον των «ψεύτικων» ερωτικών σκηνών «μεταξύ δυο στρέιτ αντρών» στο «Heated Rivalry».
Με το «Club Kid» φτιάχνει εδώ μια ταινία ενηλικίωσης όχι μόνο για τον ήρωά του, αλλά - είναι φανερό - και για τον ίδιο του τον εαυτό. Με μια προφανή πρόθεση μιας κάποιας εξιλέωσης.
Ο Πίτερ - που τον υποδύεται ο Φέρστμαν, υποδυόμενος στην πραγματικότητα τον εαυτό του - είναι ένας διοργανωτής πάρτι στο Μπρούκλιν, εξέχον μέλος της queer κοινότητας που ξοδεύεται σε ναρκωτικά, χορό, shading και περιστασιακό σεξ σαν να μην υπάρχει αύριο… μέχρι το επόμενο πάρτι που το μοτίβο απλά επαναλαμβάνεται σε μια λούπα που μοιάζει να μην έχει τέλος. Έχοντας χάσει ολοκληρωτικά τον έλεγχο πλέον της ζωής του, θα βρεθεί στη μεγαλύτερη κρίση που γνώρισε ποτέ: θα «απολυθεί» από τη συνεταίρο του που θέλει να κρατήσει «επαγγελματική» την επιχείρηση τους και την ίδια ακριβώς στιγμή θα εμφανιστεί στη ζωή του ο… γιός του.
Ο,τι ακολουθεί είναι αυτό ακριβώς που φαντάζεστε. Το ιδανικό, αλλά και τόσο γνώριμο στην ιστορία του σινεμά μοτίβο για την «ανάγκη» που θα κάνει τον ήρωα να ενηλικιωθεί προκειμένου να μπορέσει να φροντίσει έναν ανήλικο. Στην πορεία θα ανακαλύψει πτυχές της ζωής που δεν ήξερε ότι υπήρχαν, άγνωστα συναισθήματα όπως εμπιστοσύνη - ασφάλεια - αγάπη, μια ισχυρή δόση αυτοπεποίθησης που δεν ήξερε ότι μπορούσε να αντληθεί από κάποιον που δεν μοιράζεται μαζί του μυτιές ή κάποιο μέρος του σώματος του και κυρίως πώς είναι να περνάς τις μέρες σου… καθαρός.
Με τον τόνο να παραμένει από την αρχή μέχρι το τέλος συντονισμένος στο feelgood, το «Club Kid» είναι σαν το «About a Boy» μετά από χρήση αμφεταμίνης (ή ένταξει, πιο προς το «Big Daddy» με τον Ανταμ Σάντλερ). Ο Φέρστμαν μεταφράζει αυτή την μετάπτωση σε ένα ακόμα πάρτι. Η αυθεντικότητα της queer club σκηνής σε συνδυασμό με την έμφυτη κωμωδία και τον αυτοσαρκασμό του Φέρστμαν δημιουργούν ένα συναρπαστικό μείγμα που δεν κρύβεται από τον θεατή προκειμένου να μην τον σοκάρει. Τίποτα explicit ωστόσο δεν παρουσιάζεται στην ταινία και τίποτα περισσότερο ακατάλληλο από υπερβολική χρήση κοκαΐνης, μερικά αστεία για το fisting και μια μπλούζα ο μικρός θα φορέσει κατά λάθος και γράφει «I love Bjork and Bareback», χωρίς να ξέρει τι ακριβώς σημαίνει και κυρίως γιατί είναι κακό αφού όντως του αρέσει η Μπιορκ.
Η ίδια αυθεντικότητα διατηρείται και στο δεύτερο μέρος όπου πλέον η σχέση πατέρα και γιου ξεδιπλώνεται με το ίδιο χιούμορ και με αγγίγματα αναπολογητικού fun. Αναπόφευκτα ωστόσο ο Φέρστμαν υποκύπτει στα κλισέ του «είδους» με προβλέψιμες τροπές του σεναρίου, cringe εκρήξεις περισσού cuteness, αστοχίες στη σκιαγράφηση των ηρώων (ειδικά των γυναικών) και με μια αδιόρατη αίσθηση που γίνεται ολοένα και πιο έντονη μέχρι το φινάλε πως για να μπορέσεις να είσαι καλός πατέρας οφείλεις να σταματήσεις το πάρτι. Λογικό ίσως, αλλά και με μια υπερβολικά «χολιγουντιανή» αίσθηση συντηρητισμού για την κακή ζωή που δεν μπορεί να περιλαμβάνει και την καλή. Και την ίδια στιγμή με μια ειλικρίνεια, σημάδι ενηλικίωσης, που κάνει έναν κατα τα άλλα πληθωρικό Φέρστμαν να κρατάει το «εγώ» του (ως περσόνα) πίσω προκειμένου να ελευθερώσει από τρυφερότητες μέχρι dolls και το 35άρι στο οποιό έχει γυριστεί η ταινία του, σαν ένα family movie για μια (κάποια) νέα γενιά.