Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Γρίφος. Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης (aka The Boy) δεν ταξίδεψε ποτέ στην Αυστραλία. Τι θα δείξει, λοιπόν, αυτό το τριήμερο, Παρασκευή 5, Σάββατο 6 και Κυριακή 7 Ιουνίου, στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, από αυτό το τεράστιο, μυστηριώδες, γεμάτο εσωτερικές συγκρούσεις αλλά και σερφ, καλοκαίρι και χαμόγελα, down under;
Ο δημιουργός, περικυκλωμένος από την ομάδα του, ξενάγησε το Flix σ' ένα μονοπάτι για δύο (ή για πάρα πολλές/ούς), γεμάτο, ταυτόχρονα, ρεαλισμό και μαγεία. Ταινίες (και δύο νέες δικές του), μουσική, συναυλία, installations, ένα αλλιώτικο «drive in», μια performance/προβολή, έκθεση φωτογραφίας, μυστικιστικά αντικείμενα, τρόμος, σκοτάδι και κοριτσίστικα σκιρτήματα, πολιτική, αυστραλέζικα σνακ και μια βαθειά μελαγχολία που γίνεται λιλά κάτω από τον πιο καυτό, ανελέητο ήλιο. Μια «παρέμβαση» σ' ολόκληρο το κτίριο της Στέγης, με τη θολούρα της ραστώνης, το κόκκινο του αίματος, το μαύρο της φλεγόμενης ασφάλτου.
Πολυμεσικό, πολυφορμικό, ένα έργο, όμως, που είναι σύνολο, που συνδέει τα μέρη του σ' έναν κύκλο, με παιδικότητα και μαζί ενήλικη σοβαρότητα, με διάθεση ξέσαλλη και μαζί σεβαστική. Σ' αυτό το σύμπαν, ο Αλέξανδρος Βούλγαρης μάς ξενάγησε βήμα-βήμα κι εμείς φτιάξαμε έναν... οδηγό επιβίωσης, αποκλειστικά με τα δικά του λόγια, για να τρέξετε με σιγουριά να το επισκεφθείτε αυτό το ΠΣΚ. Διαβάστε παρακάτω, μελετήστε όσο θέλετε και μετά αφεθείτε στο αχανές της ερήμου της Αυστραλίας του The Boy.
φωτογραφίες: Μιχάλης Κωνσταντάς
ΙΣΟΓΕΙΟ - ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ ΣΕ 3 ΒΗΜΑΤΑ
Βήμα 1
Γι' αυτούς που θα έρθουν - γιατί δεν είναι απαραίτητο ότι έχουν κάτσει κι έχουν μελετήσει - έχουμε φτιάξει ένα χάρτη, ο οποίος είναι βασισμένος γραφιστικά σ’ ένα σημαντικό περιοδικό που κυκλοφορούσε παλιά, που λέγεται Walkabout Magazine. Ξεκινάμε από την κεντρική είσοδο, που λέγεται The Great Australian Loneliness, ο τίτλος έρχεται από ένα βιβλίο της Ερνεστιν Χιλ και η είσοδος έχει τη λογική του καλοσωρίσματος, δεν θέλαμε να το φορτώσουμε με πολλά πράγματα.
Βήμα 2
Εδώ θα υπάρχει ένα billboard, το οποίο είναι από μια φανταστική ταινία ozploitation, που είναι τα αυστραλιανά b-movies. Εχουμε κάνει ένα μικρού μήκους, με τη Φλομαρία Παπαδάκη, το οποίο έχει γίνει μ’ αυτή την τεχνική που λέγεται pixilation που χρησιμοποίησα και στην «Αντιλόπη», λέγεται «Night fall in the Ti-Tree». Είναι b-movie γυναικείας εκδίκησης, όπως το «Fair Game» (Μάριο Αντρεάτσιο, 1986) και ακούγεται από πάνω ένα ποίημα που λέγεται _ Night fall in the Ti-Tree_ το οποίο είναι από ένα πάρα πολύ όμορφο, δυσεύρετο βιβλίο που είχε βγει στις αρχές του 1905. Το είχαν κάνει οι Βάιολετ Τιγκ και Τζέραλντιν Ρεντ. Αυτές είχαν σπουδάσει με τους ζωγράφους της Σχολής της Χαϊδελβέργης στην Αυστραλία, που ήταν οι ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι τους και μετά είχαν δουλέψει πάνω στην ιαπωνική ξυλογραφία κι έφτιαξαν αυτό το βιβλίο – ένα ποίημα και ζωγραφιές με κουνέλια. Είναι σαν πρώιμο eco-horror.
Επίσης, έχει φτιάξει η Δεσποινίς Τρίχρωμη ένα άλμπουμ που λέγεται Μουσική για Διαδρόμους και το οποίο ακούγεται σ’ όλο τον κάτω όροφο κι όσο πας προς τα πάνω, δεν αναπαράγεται, ακούγεται πιο θολό, ένα μουσικό άλμπουμ που είναι σαν τις φλέβες όλου του έργου, σαν το αίμα που χτυπάει και κυκλοφορεί σε κάθε σημείο του take over. Είναι η βασική μας ατμόσφαιρα.
Οι δουλειές σου είναι σαν, για τον θεατή, ν’ ανοίγουν μικρά παραθυράκια σε πράγματα που δεν ξέρει – ή τα ξέρει λίγο, σαν να μοιράζεσαι μυστικά. Για σένα ποιος το κάνει αυτό; Εσύ πού βρίσκεις τις πορτούλες που ανοίγεις κι ανακαλύπτεις πράγματα;
Εδώ είχαμε λίγο και το ζήτημα ότι, εγώ μπορεί να έχω το θέμα μου με την Αυστραλία, αλλά κάποιος που δεν θα ξέρει πολλά πράγματα – τι κάνεις; Του τα μαθαίνεις; Πώς το διαχειρίζεσαι αυτό το κομμάτι; Εμένα μ’ αρέσουν οι ταινίες όπου, όταν βλέπεις γιατρούς να κάνουν χειρουργείο, δεν εξηγούν τι κάνουν στους θεατές που δεν ξέρουν από ιατρική. Χρησιμοποιούν δική τους ορολογία που δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Ή στο «Ολοι οι Ανθρωποι του Προέδρου», χάνεις τα μισά αν δεν γνωρίζεις τις λεπτομέρειες του θέματος, αλλά η ατμόσφαιρα είναι σαν όντως να συμβαίνει μπροστά σου αυτό.
Οπότε είπαμε οτι δεν θα εξηγήσουμε τίποτα. Θα φτιάξουμε κάτι που θα έχει μια ένταση που θα κάνει τον θεατή που θα ενδιαφερθεί να ψάξει μετά ο ίδιος τη δική του Αυστραλία…»
Σκέφτομαι πώς κάποιες ταινίες, λόγω λογοκρισίας, δεν μπορούσαν να πουν αυτό που ήθελαν κι έβρισκαν πλάγιους τρόπους. Στο «Πνεύμα του Μελισσιού», είναι ο αντάρτης μέσα στο σπίτι, δεν σου λέει ότι είναι αντάρτης, αλλά αν ξέρεις… Είχα επίσης δει μια συνέντευξη του Γουον Καρ-βάι που μίλαγε για το «In the Mood for Love» κι έλεγε ότι είναι μια ταινία πολιτική. Αν ξέρεις για εκείνη την εποχή, τα πάντα είναι πολιτικές αναφορές, ενώ για ‘μας είναι μια ερωτική ιστορία. Αυτο μου φαίνεται εμένα ενδιαφέρουσα προσέγγιση, ότι εσύ κάνεις κάτι που έχει μια πρώτη ανάγνωση, αλλά από πίσω υπάρχει κάτι που, αν κάποιος το ακολουθήσει, σε οδηγεί σ' έναν τελείως διαφορετικό δρόμο.»
Βήμα 3
Εδώ είναι το μπαρ, που εμείς το λέμε Τζακ Τόμπσον, ο οποίος είναι, σαν να λέμε… ο Μουρίκης της Αυστραλίας των ‘70ς! Εδώ ακούγεται άλλη μουσική, ένα dj set που έχω κάνει εγώ από τα τέλη ‘70ς στη Μελβούρνη, όταν είχαν καταλήψεις στα προάστια, στο Ρίτσμοντ, το Φίτσροϊ – πώς ήταν στη Νέα Υόρκη το No wave, οι οποίοι κάνανε ένα κίνημα που λεγόταν Little bands movement, κάθε συγκρότημα απαγορευόταν να παίξει πάνω από δύο συναυλίες και να έχει πάνω από 15 λεπτά υλικό. Εκεί υπήρχε ο Αλαν Μπάμφορντ, ο οποίος πήγαινε μ’ ένα μπομπινόφωνο όπου έπαιζαν λάιβ, έγραφε τη συναυλία κι αμέσως πήγαινε σ’ ένα κοινοτικό ραδιόφωνο κι έκανε μεταμεσονύχτια εκπομπή, όπου έπαιζε το λάιβ. Αυτό έχει γίνει και ταινία που θα την προβάλουμε στο αφιέρωμα, λέγεται «Dogs in Space» (Ρίτσαρντ Λόουενστιν, 1986). Ο σκηνοθέτης ζούσε εκεί και έχει γυρίσει την ταινία στο πραγματικό σπίτι όπου μένανε τότε. Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Μάικλ Χάτσενς των INXS. Κι εδώ λοιπόν στο μπαρ, έχουμε μενού αυστραλέζικο με διάφορα αυστραλέζικα ποτά και φαγητά.
ΑΝΕΒΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΟΡΟΦΟΥΣ
Ο Ντέιβιντ Γκουλπίλιλ ήταν, στο «Walkabout» (1971) του Νίκολας Ρεγκ, ο Αβορίγινας. Τον βρήκε ο Νίκολας Ρεγκ τότε, 15 χρόνων κι αυτός μετά εξελίχθηκε στον πιο γνωστό Αβορίγινα ηθοποιό. Εκανε πολλές ταινίες με τον Ρολφ ντε Χέερ, έπαιξε και στο «Τελευταίο Κύμα» του Πίτερ Γουιρ. Η λογική μας είναι ότι αν η είσοδος είναι ένα καλωσόρισμα επιφανειακό, δηλαδή οριακά «τουριστικό» σαν λογική, όσο ανεβαίνουμε είμαστε πιο πολύ στην άκρη της πόλης. Η μουσική από κάτω ακούγεται όλο και πιο θολά και βερμπαρισμένα και σε κάθε όροφο ο Κωνσταντίνος Λαμπρίδης (εικαστικός, επίσης σκηνογράφος στην «Αντιλόπη» και το «Πολύδροσο», υπεύθυνος για τις κατασκευές στο «Νήμα»), έχει κάνει από ένα έργο. Και ακολουθώντας αυτά τα έργα, είναι σαν να μπαίνουμε σιγά-σιγά σε κάποιες αφηγήσεις για ιστορικά ζητήματα. Σε κάθε όροφο υπάρχει ένα αντικείμενο και κάποια ζωγραφικά έργα στους τοίχους και στον πρώτο όροφο θα υπάρχει το «Κέλυφος», το οποίο μετά θα δούμε και στην Κεντρική Σκηνή. Ολ’ αυτά, μεταξύ τους, είναι σαν εξελίξεις το ένα του άλλου.
Υπάρχει μια μέθοδος στη ζωγραφική των Αβορίγινων – πιο γνωστός, ο «Πικάσο» τους, ας πούμε – είναι ο Γιραγουάλα, που κάνει bark painting, δηλαδή ζωγραφίζει στο εσωτερικό του φλοιού των δέντρων, κυρίως των ευκαλύπτων. Και κάνει μια τεχνική που λέγεται x-ray painting, όπου, όταν ζωγραφίζει τα ζώα φαίνεται το εσωτερικό τους.
ΠΑΜΕ -1 ΓΙΑ ΠΙΚ-ΝΙΚ ΚΑΙ ΣΙΕΣΤΑ
Στο -1, ο χώρος λέγεται Miranda in the Mulberry Hill. Λέγεται έτσι γιατί Μιράντα είναι η πρωταγωνίστρια από το «Picnic at Hanging Rock» του Πίτερ Γουιρ (1975), που εξαφανίζεται και το Μάλμπερι Χιλ είναι το σπίτι όπου έμενε η συγγραφέας που έχει γράψει το Picnic at Hanging Rock, η Τζόαν Λίντσεϊ. Η Τζόαν Λίντσεϊ δεν έγραφε γενικά, ήταν γυναίκα ενός ζωγράφου, ο οποίος ήταν και Διευθυντής της Πινακοθήκης της Αυστραλίας για χρόνια και το σπίτι τους έχει όνομα, Μάλμπερι Χιλ, πώς λέμε… Graceland. Είναι ένα σπίτι που πια έχει γίνει μουσείο.
Εγραψα το σενάριο για την μεγάλου μήκους, που λέγεται «Μαραλίνγκα Μανινγκρίντα Μανταμαρού» και το οποίο σχετίζεται με το «Picnic», είναι οι τρεις κοπέλες που χάθηκαν, η μία κοπέλα που έχει μείνει πίσω, η Σάρα, που αυτοκτονεί και η συγγραφέας, η Τζόαν Λίντσεϊ, οι οποίες βρίσκονται στο σημείο όπου τα κορίτσια της ταινίας κάνουν τη σιέστα λίγο πριν χαθούν, κάτω από τους λόφους. Υπάρχει ένας πίνακας του 1875 που λέγεται At the hanging rock, του Γουίλιαμ Φορντ, τον οποίο τον είχε στο γραφείο του ο άντρας της Τζόαν Λίντσεϊ. Αυτή το είδε σε όνειρο την ιστορία του βιβλίου, ξύπνησε κι άρχισε να γράφει το βιβλίο, στα 70 της χρόνια. Η δική μας ταινία, γύρω στα 75 λεπτά, είναι μια ατέλειωτη σιέστα. Το κείμενο έχει να κάνει με την Αυστραλία, με την ιστορία της, αλλά, όπως λέγαμε πριν, σ’ ένα πρώτο επίπεδο ο θεατής δεν καταλαβαίνει ακριβώς από πού προέρχονται αυτά που ακούει. Μπορεί να υποψιάζεται πράγματα, αλλά δεν γνωρίζει απαραίτητα ότι η «μαύρη ομίχλη της Μαραλίνγκα» αναφέρεται στις πυρηνικές δοκιμές που γίνονταν το ’56, όμως μπαίνει στην ατμόσφαιρα όσων συζητούν.
Εδωσα το σενάριο της ταινίας στη φωτογράφο Μυρτώ Τζίμα, που είναι στη Νέα Υόρκη κι έκανε αυτή μια δική της έκθεση. Φωτογράφησε το σενάριο, όπως εκείνη το καταλαβαίνει, με ανθρώπους από τη Νέα Υόρκη. Από αυτά όλα τα στοιχεία συνθέσαμε το χώρο, όπου θα παίζεται η ταινία σε λούπα.
Πώς νιώθεις με την ιδέα του take over;
Ταυτόχρονα έχει το καλό ότι μπορείς να φέρεις δικούς σου ανθρώπους και να φτιάξετε πολλά πράγματα, απ’ την άλλη πρέπει να αποφεύγεις την παγίδα του μεγάλου θεάματος. Πρέπει να υπάρχει ένας λόγος πίσω απ’ αυτό που κάνεις. Οπότε είναι το ίδιο πράγμα που, αν δώσεις σ’ ένα σκηνοθέτη πολλά λεφτά, δεν είναι απαραίτητο ότι θα κάνει καλή ταινία. Αλλά επίσης αν πας να κάνεις κάτι πολύ μικρό, σ’ αυτόν εδώ το χώρο μπορεί να φαίνεται υπερβολικά μικρό.»
ΜΙΚΡΗ ΣΚΗΝΗ: ΕΝΑ DRIVE-IN ΣΤΟΝ 5ο ΟΡΟΦΟ;
Αυτός ο χώρος του σινεμά, λέγεται Toeplitz Dead End Drive-In. Το ένα σκέλος του ονόματος είναι από μια ταινία που λέγεται «Dead End Drive-In» (Μπράιαν Τρέντσαρντ-Σμιθ, 1986), ένα post-apocalyptic ‘80ς b-movie που γυρίστηκε μέσα σ’ ένα drive-in αφού είχε κλείσει – λεγόταν Skyline Matraville Drive-In – και το οποίο είναι λίγο «Blade Runner», λίγο «Mad Max». Και ο Γιέρζι Τόπλιτς ήταν ένας απ’ αυτούς που, μετά τον πόλεμο, στην Πολωνία, έφτιαξαν το Film Polski. Αυτός είναι που έφτιαξε τη σχολή του Λοτζ, τη σούπερ-σχολή κινηματογράφου. Η Αυστραλία δεν είχε, στην ουσία, σινεμά μέχρι τα τέλη των ‘60ς και ο Πρωθυπουργός, τότε, είπε στον Φίλιπ Ανταμς, ο οποίος ήταν ένας άνθρωπος γύρω απ' τις τέχνες, σαν να λέμε, ένας Αυστραλός Παύλος Ζάννας, ν’ αναλάβει να στήσει την εθνική κινηματογραφία. Αυτός έκανε μια έρευνα και πήγε στο Λοτζ και έφερε τον Γιέρζι Τόπλιτς στην Αυστραλία, ο οποίος έγινε διευθυντής του νεοσύστατου τότε Australian Film, Television and Radio School.
Οπότε εδώ θα γίνεται το αφιέρωμα σε 21 ταινίες, αυστραλιανές, κυρίως απο τα '70ς και '80ς, Australian new wave,παιδικές ταινίες, ozploitation και πειραματικές ταινίες.
Οι προβολές ξεκινάνε με μία παρουσίαση από τα πέντε κορίτσια που παίζουν στην ταινία – είναι, δηλαδή, η Φλομαρία Παπαδάκη, η Δεσποινίς Τρίχρωμη, η Ροζαλίντα Χότζα, η Μελίνα Ραχιώτη-Ρηγοπούλου και η Μαίρη Γιαννούλα. Μία απ’ αυτές, κάθε φορά άλλη, θα διαβάζει ένα κείμενο και θα λέει ένα ρεφρέν τραγουδιού.Θα φεύγει, θα παίζει το μικρού μήκους του οποίου στην είσοδο έχουμε το billboard, το **«Night fall in the Ti-Tree», και μετά θα παίζονται οι ταινίες του προγράμματος, από τις 15.00 μέχρι τις 02.00. Για μένα το πιο σημαντικό του τριημέρου είναι ακριβώς αυτό, ότι εδώ θα παιχτούν αυτές οι ταινίες.
Οι φίλοι μου είναι όλοι εδώ. Ακριβώς οι ίδιοι που κάνουμε τις ταινίες και τα βίντεο κλιπ, τους δίσκους κι όλ’ αυτά. Η διαδικασία δεν ήταν εύκολη. Είναι άλλο να πεις σε κάποιον, έλα να κάνουμε το «Πολύδροσο», που είναι μια σχέση παιδιού και γονιού, κάτι με το οποίο όλοι μπορούν να ταυτιστούν. Αλλά τώρα έχεις ένα θέμα που είναι άγνωστο και χωρούν χιλιάδες άλλα θέματα μέσα του. Οπότε το δύσκολο ήταν να τους βάλω μέσα, να τους διαβάσω πράγματα που είχα γράψει, να τους δείξω ταινίες, πίνακες και μετά να τους δώσω χώρο. Ο καθένας ήξερε περίπου τι ήθελα να φτιάξω και η διαδικασία ήταν να δούμε πώς όλ’ αυτά θα τα ενώσουμε, ώστε οι αφηγήσεις μεταξύ τους ν’ αλληλοσυμπληρώνονται, να υπάρχουν σύνδεσμοι μεταξύ τους.
**Μέχρι πριν ξεκινήσουμε να δουλεύουμε γι' αυτό το πρότζεκτ, το ψάξιμο που είχα κάνει για την Αυστραλία ήταν, σ’ ένα μεγάλο ποσοστό, μέσω του κινηματογράφου. Ο,τι είχα καταλάβει για τους τόπους ήταν μέσα από το σινεμά. Οταν ξεκινήσαμε, κατάλαβα ότι έπρεπε να ανοίξω την έρευνα πιο πολύ. Αλλά ήταν η Λερναία Υδρα. Διάβαζες κάτι, πετύχαινες μια περίοδο που ήταν συναρπαστική, χανόσουνα μέσα σ’ αυτό. Εκεί που έλεγες, τέλειωσα με αυτό, ήταν κάτι άλλο, μετά κάτι άλλο, κάτι άλλο. Οπότε θα έλεγα ότι νιώθω σαν πριν να μην ήξερα τίποτα, επί της ουσίας, σε σχέση με τώρα.
Μέχρι πριν ξεκινήσουμε να δουλεύουμε για αυτό το προτζεκτ το ψάξιμο που είχα κάνει για την Αυστραλία ήταν, σ’ ένα μεγάλο ποσοστό μέσω του κινηματογράφου. Ο,τι είχα καταλάβει για τους τόπους ήταν μέσα από το σινεμά. Όταν ξεκινήσαμε κατάλαβα ότι έπρεπε να ανοίξω την έρευνα πολύ. Αλλά ήταν η Λερναία Υδρα. Διάβαζες κάτι, πετύχαινες μια περίοδο που ήταν συναρπαστική, χανόσουνα μέσα σ’ αυτό. Εκεί που έλεγες, τέλειωσα με αυτό, ήταν κάτι άλλο, μετά κάτι άλλο, κάτι άλλο. Οπότε θα έλεγα ότι νιώθω σαν πριν να μην ήξερα τίποτα, επί της ουσίας, σε σχέση με τώρα.
Τι διάολο συμβαίνει με την Αυστραλία;
Ο τόνος μπορεί να είναι ονειρικός, αλλά η βάση μας είναι ο ρεαλισμός. Αυτό που σκέφτομαι είναι ότι όπως ένας σκηνοθέτης λέει, θα κάνω μια ταινία εποχής, και πρέπει να φανταστεί πώς ήταν η δεκαετία του ’30, ή αν κάνει μια ταινία φουτουριστική, πρέπει να φανταστεί πώς θα είναι το μέλλον. Κάνω εγώ το «Σουελ», που μιλάει για ανθρώπους που είναι 70 χρόνων, πρέπει να φανταστώ πώς είναι αυτή η ηλικία. Οπως μας ενδιαφέρουν άλλες χώρες, γίνεται ένας πόλεμος, γίνεται μια γενοκτονία και ενδιαφερόμαστε, δεν λέμε δεν μας νοιάζει αφού δεν είναι δίπλα μας, με τον ίδιο τρόπο εγώ συγκινούμαι με την Αυστραλία και την ιστορία των ανθρώπων εκεί.»
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ: ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΤΖΟΥΝΤΙ ΝΤΕΪΒΙΣ, ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ EVERYONE
Εδώ είναι που ενώνονται οι αφηγήσεις. Ο χώρος μας λέγεται Τζούντι Ντέιβις κι αυτό που κάνουμε είναι κάτι σαν συναυλία. Ξεκινάμε μ’ ένα μίνι-λάιβ της Τρίχρωμης. Μετά είμαι εγώ, με τις πρωταγωνίστριες της ταινίας, «Μαραλίνγκα Μανινγκρίντα Μανταμαρού», μαζί και μόνος μου, κομμάτια δικά μου, είτε από τον δίσκο που είχα βγάλει πέρσι που λέγεται Αυστραλία, και τα τραγούδια της ταινίας που παίζουμε στο -1 (γιατί η ταινία έχει 9-10 κομμάτια, μιούζικαλ!). Αυτό οδηγείται σ’ ένα μονόλογο της Φλομαρίας. Είναι ένα κείμενο που μιλάει για την Αυστραλία. Είναι αυτά που μου μείνανε, ένα κομμάτι έρευνας. Τελειώνουμε μ’ ένα animation που έχει κάνει η Ειρήνη Βιανέλλη, το οποίο βασίζεται στις εικόνες που της προκάλεσαν αυτά τα κείμενα. Εδώ υπάρχει και το Κέλυφος, το έργο του Κωνσταντίνου Λαμπρίδη.
Ενα τέτοιο πολυεπίπεδο έργο, για μια τέτοια πολυεπίπεδη χώρα σαν την Αυστραλία, θα μπορούσες να το κάνεις για την Ελλάδα;
Εννοείται, αλλά, ξέρεις τι; Είναι διαφορετικό όταν μιλάει κάποιος για ένα μέρος που δεν γνωρίζει πολύ καλά, μπορεί να μην έχει πάει καθόλου, ή πάντως δεν είναι από εκεί. Είναι μια άλλου τύπου προσέγγιση, η οποία έχει κι αυτή το ενδιαφέρον της.
Συντελεστές Σκηνοθεσία, Κείμενα, Προγραμματισμός ταινιών & Μουσική: The Boy | Σκηνογραφία: Κωνσταντίνος Λαμπρίδης | Μουσική & Ενδυματολογία: Δεσποινίς Τρίχρωμη | Φως: Σίμος Σαρκετζής | Χορογραφία: Φλομαρία Παπαδάκη | Animation: Ειρήνη Βιανέλλη | Still Photography: Μυρτώ Τζίμα | Ερμηνεύτριες: Φλομαρία Παπαδάκη, Ροζαλίντα Χότζα, Μελίνα Ραχιώτη-Ρηγοπούλου, Μαίρη Γιαννούλα, Δεσποινίς Τρίχρωμη | Ηχοληψία: Γιώτης Παρασκευαΐδης | Επιμέλεια Παραγωγής: Ελένη Μπερντέ | Διεύθυνση Παραγωγής: Κάσση Καφετσή | Εκτέλεση Παραγωγής: Ελισάβετ Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία | Ανάθεση και Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση | Βοηθός Σκηνοθέτη: Αντιγόνη Παπαποστόλου | Βοηθός Σκηνογράφου: Ελένη Βρεττάκου | Σύμβουλος στη σκηνογραφία: Κλειώ Μπομποτή | Κατασκευή Σκηνικών: Nathan Carey, Auste Kausyte, Θωμάς Σταρίδας, Μπάμπης Καμπανόπουλος, Ταξιάρχης Μπαλάσκας, Ιωάννα Σταμούλη, Αναστασία Σταμούλη, Daniela Bolano, Ιάσονας Λαμπρίδης, Ελένη Λαμπρίδου | Ζωγραφικά έργα στα τζάμια: Θωμάς Σταρίδας | Τεχνικά σχέδια σκηνικών: Ελένη Αηδόνη | Love: Theophile Blandet | Ο προγραμματισμός και τα κείμενα του αφιερώματος στον αυστραλιανό κινηματογράφο έγιναν από τον The Boy | Επιμέλεια Αφιερώματος: Ελένη Μπερντέ | Μετάφραση & Υποτιτλισμός: DiGi8 | Κινηματογραφική ταινία «Μαραλίνγκα Μανινγκρίντα Μανταμαρού» | Σκηνοθεσία, Σενάριο, Μουσική, Μοντάζ & Sound Design: The Boy | Παίζουν: Φλομαρία Παπαδάκη, Ροζαλίντα Χότζα, Μελίνα Ραχιώτη-Ρηγοπούλου, Μαίρη Γιαννούλα, Δεσποινίς Τρίχρωμη | Φωτογραφία: Σίμος Σαρκετζής GSC | Κοστούμια & Σκηνικά: Δεσποινίς Τρίχρωμη | Ηχοληψία & Μιξάζ: Γιώτης Παρασκευαΐδης | Βοηθός Σκηνοθέτη: Αντιγόνη Παπαποστόλου | Α’ Βοηθός Κάμερας: Κώστας Μπάμπης | Β’ Βοηθοί Κάμερας: Πέγκυ Ζούτη | Διεύθυνση Παραγωγής: Βασίλης Ντάνης | Η εμφάνιση του φιλμ έγινε στο Dejonghe Film Post Production | Μουσικό άλμπουμ: Δεσποινίς Τρίχρωμη, «Μουσική για διαδρόμους» | Μουσική & Στίχοι: Δεσποινίς Τρίχρωμη | Παραγωγή: Δεσποινίς Τρίχρωμη, Κίμωνας Βλαχάκης | Η ηχογράφηση και η μίξη έγιναν από τον Κίμωνα Βλαχάκη στο studio Aux | Φωτογραφική έκθεση: Μυρτώ Τζίμα, “Into temptation safe in the wide open arms of hell” | Κορίτσια: Teo Apostolescu, Julia Ekert, Μυρτώ Τζίμα, Olivia Kierstead, Laura Anna Lucas | Εκτυπώσεις/κορνίζες/ματ: Μάριος Βαϊνβουρμ | Styling & Art Direction: Μυρτώ Τζίμα | Κινηματογραφική ταινία «Night fall in the ti-tree» | Σκηνοθεσία, Σενάριο, Μοντάζ & Sound Design: The Boy | Παίζει η Φλομαρία Παπαδάκη