Η ιδέα ενός μωρού με υπερδυνάμεις κουβαλά από μόνη της μια υπόσχεση κινηματογραφικής αναρχίας. Είναι το σημείο όπου η παιδική φαντασία μπορεί να συγκρουστεί με τον κόσμο των ενηλίκων, να τον αποδομήσει και να τον ξαναχτίσει μέσα από χιούμορ, χάος και συναίσθημα. Το «Σούπερ Τσάρλι», διασκευή του παιδικού βιβλίου της σπεσιαλίστα στην αστυνομική λογοτεχνία Καμίλα Λάκμπεργκ, βασίζεται ακριβώς σε αυτή την υπόσχεση, αλλά στην πορεία μοιάζει να μην ξέρει τι ακριβώς θέλει να κάνει με αυτήν.
Ο δεκάχρονος Βίλι πάντα ονειρευόταν να γίνει σούπερ ήρωας και να κατατροπώσει εγκληματίες με τον αστυνομικό πατέρα του. Ωστόσο, το όνειρό του καταρρέει όταν γεννιέται ο μικρός του αδερφός Τσάρλι. Ο μικρός μπόμπιρας αναστατώνει τα νερά και ο Βίλι ανακαλύπτει πως είναι να είσαι ο μεγάλος αδερφός ενός σουπερμωρού.
Σε επίπεδο σύλληψης, το σενάριο θυμίζει έντονα μια εκδοχή των «Απίθανων» της Pixar αν η ιστορία αποφάσιζε να εστιάσει σχεδόν αποκλειστικά στο μωρό της οικογένειας και στη σύγχυση που προκαλεί η ύπαρξή του. Η διαφορά είναι ότι εδώ λείπει η πολυεπίπεδη ματιά και η αφηγηματική ακρίβεια που θα μετέτρεπαν το εύρημα σε κάτι ουσιαστικό. Η ταινία περιορίζεται σε μια απλή, γραμμική αφήγηση, η οποία εξαντλεί γρήγορα τις δυνατότητές της και δεν καταφέρνει να επεκτείνει τον κόσμο ή τους χαρακτήρες της πέρα από το απολύτως βασικό.
Το animation λειτουργεί επαρκώς, χωρίς όμως να ξεχωρίζει. Το 3D ύφος είναι καθαρό και φωτεινό, με έντονα χρώματα και σχεδιασμό που απευθύνεται ξεκάθαρα σε πολύ μικρές ηλικίες. Υπάρχει μια αίσθηση φροντίδας στη γενική εικόνα, αλλά ταυτόχρονα και μια εμφανής έλλειψη φιλοδοξίας. Οι κινήσεις των χαρακτήρων συχνά μοιάζουν άκαμπτες, τα κάδρα προβλέψιμα και οι σκηνές δράσης στερούνται της φαντασίας και της κινηματογραφικής ενέργειας που θα μπορούσαν να κάνουν το θέαμα πραγματικά απολαυστικό.
Τα μηνύματα που περνά η ταινία είναι καλοπροαίρετα και σαφή. Μιλά για την αποδοχή, για τη συνεργασία, για τον ρόλο του μεγαλύτερου αδελφού και για τη διαχείριση της ζήλιας. Είναι όμως μηνύματα που παρουσιάζονται με τρόπο προβλέψιμο, χωρίς δραματουργικό βάθος ή συναισθηματική κορύφωση. Η ταινία σπάνια εμπιστεύεται το κοινό της να νιώσει, προτιμώντας να του εξηγεί τι ακριβώς πρέπει να καταλάβει.
Σε μια εποχή όπου το animation έχει αποδείξει ότι μπορεί να μιλήσει ταυτόχρονα σε παιδιά και ενήλικες με φαντασία και βάθος, το «Σούπερ Τσάρλι» στέκεται ως μια συμπαθητική αλλά αδιάφορη προσθήκη στο σύγχρονο οικογενειακό animation. Διαθέτει ένα έξυπνο αρχικό concept και μια αξιοπρεπή τεχνική βάση, αλλά δεν τολμά να πάει πιο πέρα από τα απολύτως αναμενόμενα.