«Είμαι σαν τον ελέφαντα: έχω σκληρό δέρμα και δεν μπορώ να πηδήσω…» Η Σμαράγδα είναι μία 40χρονη ανύπαντρη γυναίκα και πρόσφατα ορφανή. Η τυφλή μητέρα της πέθανε κι εκείνη επιστρέφει στο πατρικό σπίτι στην Αγία Νάπα για να ξαναχτίσει εκεί τη ζωή της.
Από που ξεκινάει όμως κανείς; Από τη δουλειά της στην τηλεόραση που τώρα έχουν καταλάβει νεαρές, ημίγυμνες influencers; Από τις σχέσεις που γίνονται όλο και πιο δύσκολες την εποχή του digital dating; Από τη συμφιλίωση με το χρόνο, τη μέση ηλικία, την πάλη των πρέπει και των θέλω; Με πλαίσιο το τουριστικό τοπίο, η Σμαράγδα νιώθει ξένη και προσπαθεί να συνδεθεί ξανά με τη ζωή, τα όνειρα και τη γυναικεία της ταυτότητα.
Ο Κύπριος σκηνοθέτης Αιμίλιος Αβραάμ κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο (σε παραγωγή Τώνιας Μισιαλή) με μία ταινία κοινωνικού ρεαλισμού που επιχειρεί να σπάσει τη σκληρή επιδερμίδα όλων όσων βαραίνουν, εγκλωβίζουν και ετεροκαθορίζουν μία γυναίκα στον σκληρό, βαθιά πατριαρχικό σύγχρονο κόσμο.
Με όπλο του την τόσο εκφραστική, γήινη, αισθαντική πρωταγωνίστρια Νιόβη Χαραλάμπους, ο Αβραάμ έχει στιγμές, έχει ιδέες, και σίγουρα έχει καλή πρόθεση.
Μόνο που η έλλειψη εμπειρίας φαίνεται στο πόσο προσπαθεί να τα χωρέσει όλα, να τα εξηγήσει, να τα υπογραμμίσει.
Eνα πιο αφαιρετικό σενάριο, με λιγότερα παρακλάδια πλοκής, θα επέτρεπε και στην ιστορία και στην ηρωίδα να αναπνεύσουν καλύτερα. Και θα τον γλίτωνε από κλισέ και «παλιακές» παγίδες στις στιχομυθίες, την σκιαγράφηση των χαρακτήρων, τη δραματουργική εξέλιξη.