Η τρίτη σεζόν του «Euphoria» μοιάζει λιγότερο με συνέχεια και περισσότερο με μια βίαιη επανεφεύρεση, ως μια σειρά που προσπαθεί απεγνωσμένα να αποδείξει πως έχει ξεπεράσει τον ίδιο της τον εαυτό. Πέντε χρόνια μετά τα γεγονότα του δεύτερου κύκλου, ο οποίος ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2022, ο Σαμ Λέβινσον εγκαταλείπει σχεδόν ολοκληρωτικά το γνώριμο teen δράμα και μεταφέρει τους χαρακτήρες του σε ένα σκοτεινό, νεο-γουέστερν σύμπαν γεμάτο καρτέλ, θρησκευτικούς συμβολισμούς, υπαρξιακή παράνοια και αυτοκαταστροφή.
Και παρ’ όλο που μέσα στη σεζόν υπάρχουν στιγμές πραγματικής έμπνευσης, εικόνες, ερμηνείες και σκηνές που θυμίζουν γιατί το «Euphoria» αποτέλεσε κάποτε πολιτισμικό φαινόμενο, κάτι ουσιαστικό μοιάζει πλέον να έχει χαθεί.
Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, η νέα σεζόν δίνει την αίσθηση πως ο Σαμ Λέβινσον έχει αποκοπεί πλήρως από τη συναισθηματική και κοινωνική πραγματικότητα που έκανε τη σειρά να λειτουργεί εξαρχής.
“That’s the beauty of this country we call America. Anyone can reinvent themselves”, λέει ένας νέος χαρακτήρας στη Ρου στην πρεμιέρα της σεζόν.»
Η φράση λειτουργεί σαν δήλωση προθέσεων όχι μόνο για τους χαρακτήρες, αλλά και για την ίδια τη σειρά, καθώς το «Euphoria» επιχειρεί να επανεφεύρει τον εαυτό του, απομακρυνόμενο από την εφηβική δυσφορία που το καθιέρωσε και πλησιάζοντας κάτι πολύ χαοτικό, σχεδόν μετα-αποκαλυπτικό.
Και οπτικά, τουλάχιστον, το καταφέρνει.
Η νέα σεζόν διαθέτει ίσως την πιο εντυπωσιακή κινηματογράφηση που έχει παρουσιαστεί ποτέ σε τηλεοπτική παραγωγή αυτού του είδους.
Ο Μαρτσέλ Ρεβ χρησιμοποιεί το νέο φιλμ VERITA 200D που ανέπτυξε η Kodak αποκλειστικά για τη σειρά, δημιουργώντας εικόνες που θυμίζουν περισσότερο αμερικανικό κινηματογράφο των 70s παρά σύγχρονη streaming τηλεόραση. Τα σκούρα έντονα χρώματα, οι θερμοί τόνοι δέρματος και η σχεδόν «βρώμικη» υφή του φιλμ χαρίζουν στη σειρά μια αίσθηση παρακμής που ταιριάζει απόλυτα με τον κόσμο της.
Ως αποτέλεσμα, υπάρχουν στιγμές που το σύμπαν του «Euphoria» μοιάζει πραγματικά υπνωτιστικό.
Το πρόβλημα είναι πως πίσω από αυτή την αισθητική τελειότητα κρύβεται μια σεζόν που καταρρέει κάτω από το ίδιο της το βάρος.
Ο Λέβινσον ανοίγει τόσα αφηγηματικά μέτωπα που η σειρά αρχίζει σταδιακά να θυμίζει συρραφή ιδεών αντί για ολοκληρωμένη αφήγηση. Με το φινάλε να απέχει μόλις ένα επεισόδιο, παραμένει ασαφές αν η σεζόν οδηγείται σε κάποιο ουσιαστικό συμπέρασμα ή αν απλώς συσσωρεύει στιγμές σοκ για χάρη της εντύπωσης.
Το άδικο (;) τέλος του Νέιτ Τζέικομπς
Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της αποσύνθεσης είναι ο Νέιτ Τζέικομπς. Ο χαρακτήρας που στις δύο πρώτες σεζόν λειτουργούσε ως η βασική πηγή έντασης και φόβου, εδώ μετατρέπεται σχεδόν σε τραγική παρωδία.
Παντρεμένος πλέον με την Κάσι και βυθισμένος στα χρέη προς τοκογλύφους, περνά το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν ξυλοκοπημένος, εξαντλημένος και παθητικός, μέχρι τον σχεδόν κωμικά υπερβολικό θάνατό του: θαμμένος ζωντανός σε έναν ρηχό τάφο, πεθαίνει τελικά από δάγκωμα κροταλία.
Η σειρά προσπαθεί να παρουσιάσει το τέλος του ως ειρωνική τραγωδία. Στην πραγματικότητα όμως, μοιάζει περισσότερο με μια αφήγηση που έχει χάσει κάθε αίσθηση αυτοελέγχου.
Διαβάστε ακόμα: Ο Σαμ Λέβινσον εξηγεί το σοκαριστικό φινάλε του Νέιτ στο «Euphoria»
Ο Τζέικομπ Ελόρντι δείχνει εμφανώς αποστασιοποιημένος από τον ρόλο, σαν ακόμη κι ο ίδιος να αδυνατεί να κατανοήσει τι ακριβώς απέμεινε από τον χαρακτήρα που υποδυόταν επί χρόνια.
Δεν είναι τυχαίο πως μεγάλο μέρος του κοινού σχολίασε ότι οι σεναριογράφοι φαίνεται να ξέχασαν ποιος ακριβώς ήταν ο χαρακτήρας που έχτιζαν για δύο σεζόν.
Η υπερσεξουαλικοποίηση της Κάσι και το OnlyFans
Η Κάσι (Σίντνει Σουίνι) συνεχίζει την πορεία πλήρους αποδόμησής της, μόνο που πλέον η σειρά την αντιμετωπίζει σχεδόν σαν camp φιγούρα. Δημιουργεί OnlyFans για να χρηματοδοτήσει τον γάμο της, επανασυνδέεται με τη Μάντι (Αλέξα Ντέμι) για επαγγελματικούς λόγους και περιφέρεται μέσα στη σεζόν σαν μια μόνιμα θλιμμένη καρικατούρα της ανάγκης για ανδρική αποδοχή.
Κι όμως, στις λίγες στιγμές όπου η σειρά χαμηλώνει τους τόνους, διακρίνεται μια πιο ενδιαφέρουσα ιδέα πίσω από την υπερβολή: γυναίκες που προσπαθούν να μετατρέψουν την εικόνα τους σε μέσο επιβίωσης μέσα σε έναν κόσμο που αντιμετωπίζει τα πάντα ως εμπόρευμα.
Δυστυχώς όμως, η ίδια η σειρά, δεν εμπιστεύεται ποτέ αρκετά αυτές τις ιδέες ώστε να τις εξερευνήσει ουσιαστικά. Αντίθετα, επιστρέφει συνεχώς στην υπερβολή, στο σοκ και στην αυτοαναφορική αισθητική της.
Η Τζουλς σαν μια άλλη πριγκίπισσα κλεισμένη στο (γυάλινο) κάστρο
Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η διαχείριση της Τζουλς, καθώς ο χαρακτήρας της Χάντερ Σέιφερ μοιάζει σχεδόν αφηγηματικά περιττός. Η ιστορία της, μια σχέση οικονομικής εξάρτησης με έναν μεγαλύτερο άντρα που την κρατά απομονωμένη σε ένα πολυτελές penthouse, αφού παράτησε το κολλέγιο, παρουσιάζεται σαν κάτι βαθιά συμβολικό, μόνο και μόνο για να εγκαταλειφθεί σχεδόν αμέσως μετά.
Αυτό είναι ίσως και το πιο χαρακτηριστικό πρόβλημα της νέας σεζόν: τίποτα δεν εξελίσσεται πραγματικά. Οι ιστορίες δεν ολοκληρώνονται, οι ιδέες δεν ωριμάζουν και οι χαρακτήρες δεν αλλάζουν οργανικά. Υπάρχουν μόνο εικόνες, ατμόσφαιρα και στιγμές σχεδιασμένες να κυκλοφορήσουν αποκομμένες στο TikTok και στο X την επόμενη μέρα.
Μια κακή επιλογή μετά την άλλη για την Ρου
Η Ρου παραμένει το μοναδικό στοιχείο που εξακολουθεί να δίνει στη σειρά κάποια συναισθηματική συνοχή. Η Ζεντάγια συνεχίζει να κουβαλά το βάρος ακόμη και των πιο ασταθών αφηγηματικών επιλογών, μετατρέποντας μια ηρωίδα μπλεγμένη σε διακίνηση φαιντανύλης, καρτέλ και θρησκευτικά οράματα σε κάτι σχεδόν τραγικό.
Ωστόσο, ακόμη και η ιστορία της Ρου αποκαλύπτει τη βασική αδυναμία της σειράς. Το «Euphoria» δεν ενδιαφέρεται πλέον να μιλήσει για την μετάβαση απο την εφηβεία στην ενήλικη ζωή, για τον εθισμό ή την αποξένωση. Ενδιαφέρεται κυρίως να αυτομυθοποιηθεί.
Κάθε σκηνή μοιάζει σχεδιασμένη για να θεωρηθεί «iconic» πριν καν αποκτήσει πραγματικό συναισθηματικό βάρος.»
Και κάπου εκεί η σειρά αρχίζει να καταρρέει κάτω από την ίδια της τη φιλοδοξία.
Οι πρώτες δύο σεζόν λειτουργούσαν επειδή, πίσω από την υπερβολή, υπήρχε μια αίσθηση αληθινού συναισθηματικού κινδύνου. Η υστερία των χαρακτήρων αντανακλούσε τον τρόπο με τον οποίο βιώνεται η εφηβεία: σαν το τέλος του κόσμου.
Η τρίτη σεζόν όμως μοιάζει να έχει ξεχάσει εντελώς αυτόν τον πυρήνα. Οι χαρακτήρες δεν συμπεριφέρονται πλέον σαν άνθρωποι στα όρια της κατάρρευσης αλλά σαν σύμβολα μέσα σε ένα ατελείωτο moodboard παρακμής.
Και όσο εντυπωσιακό κι αν παραμένει οπτικά το αποτέλεσμα, αυτό τελικά δεν αρκεί.
Το «Euphoria» παραμένει φιλόδοξο, τεχνικά άρτιο και συχνά καθηλωτικό. Ωστόσο, η τρίτη σεζόν αποκαλύπτει με τον πιο σαφή τρόπο πως η αισθητική, όσο εντυπωσιακή κι αν είναι, δεν μπορεί από μόνη της να αντικαταστήσει τη δραματουργική συνοχή. Για πρώτη φορά, η σειρά μοιάζει να εγκλωβίζεται ολοκληρωτικά στην ίδια της την εικόνα.
Το αν τα νήματα της ιστορίας θα κλείσουν οριστικά ή αν θα οδηγηθούμε σε ανανέωση με τέταρτη σεζόν θα το μάθουμε την Κυριακή. Σε κάθε περίπτωση, η τρίτη σεζόν δεν στερείται ιδεών· στερείται πειθαρχίας. Και για μια σειρά που πάντα στηριζόταν στην ένταση ανάμεσα στο χάος και τη συναισθηματική αλήθεια, αυτό αποδεικνύεται τελικά πιο καθοριστικό — και πιο επιζήμιο — από οποιοδήποτε σοκ, ανατροπή ή θάνατο χαρακτήρα.
Διαβάστε ακόμα: «Euphoria»: Tο παρασκήνιο της σειράς είναι πιο σκοτεινό από την ίδια την ιστορία της
