Από τα αρχεία | Η Φρίντα Λιάππα γράφει για τα σκοτεινά ερωτήματα της εφηβείας της

ΑΠΟΨΗ 05 AUG  /  Flix Team

Για κάθε μια μέρα του Αυγούστου, διαβάζουμε «επίκαιρα» κείμενα από το παρελθόν του ελληνικού σινεμά.

Τι είναι τo γυναικείο σώμα;
Τι είναι ο γυναικείος έρωτας;
Τι είναι η γυναικεία ομοφυλοφιλία;
Τι είναι η γυναικεία εξέγερση;
Τι είναι η γυναικεία συνείδηση;
Τι είναι ο γυναικείος πόθος;
Τι είναι η γυναικεία γραφή;

Τι είναι το ελληνικό γυναικείο σώμα;
Τι είναι ο ελληνικός γυναικείος έρωτας;
Τι είναι η ελληνική γυναικεία ομοφυλοφιλία;
Τι είναι η ελληνική γυναικεία εξέγερση;
Τι είναι η ελληνική γυναικεία συνείδηση;
Τι είναι ο ελληνικός γυναικείος πόθος;
Τι είναι η ελληνική γυναικεία γραφή;

Τι είναι το σώμα;
Τι είναι ο έρωτας;
Τι είναι η ομοφυλοφιλία:
Τι είναι η εξέγερση;
Τι είναι η συνείδηση;
Τι είναι ο πόθος;
Τι είναι η γραφή:

Η έκφραση που μου στερείται (λόγω συγκυρίας, βεβαίως, μιας και οι συνθήκες της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής κτλ) δοκιμάζει την ακρίβεια της σ' ένα σκυλάδικο της Ιεράς Οδού, "σκηνοθετώντας» την Μπλάνς Ντυμπουά να τραγουδάει μεθυσμένη Καζαντζίδη".»

Σκοτεινά ερωτήματα που αναδύθηκαν στην εφηβεία μου - μεσούσης τότε της καραμανλικής οκταετίας. Σκοτεινά ερωτήματα που τώρα μου τα λύνει η Φρίντα Μπιούμπι σε κάθε κυριακάτικο «Βήμα» - μεσούσης πάντα της καραμανλικής δημοκρατίας.
Ομολογώ, ότι, με τόσες άπελεύθερες γυναίκες που κυκλοφορούν, με τόσες πολιτιστικές κινήσεις πού επιβάλουν την ευπρέπεια και την ποιότητα, με μια προοδευτική νεότητα αλλαλάζουσα για την ενταξή μας στήν ΕΟΚ και την περιοδεία των αρχαίων, τα έχω ολότελα χαμένα. Το μόνο που ξέρω καλά είναι, ότι «η σκοτεινή νύχτα τής επταετίας» εξέθρεψε τέρατα, πού τεχνοκρατικές μαγγανείες και πεφωτισμένα ξόρκια δεν δύνανται να τα αφανίσουν.
Ο καθένας μας, αρσενικός ή θηλυκός, διανοούμενος ή λαϊκός, κινηματογραφιστής ή θεατής, καταναλώνει το μύθο του, ή, κατά πώς λέει ένας φίλος, «παραμύθι για να τη βγάλουμε». Εδώ, οι φεμινιστικές ρητορίες, οι κοινωνιολογίζουσες υπεκφυγές, οι ομα- δοποιήσεις και οι οδηγίες προς ναυτιλλόμενους, δεν χωράνε.
Μοναδικό αίτημα η προσωπική τελετή, η σωματική πληρωμή.
«Κι έτσι ο τελευταίος τόπος τής πραγματικότητας, δηλαδή το σώμα, και μάλιστα το λαϊκό σώμα, εξαφανίστηκε κι αυτό» είπε ο Παζολίνι. Δολοφονήθηκε σε μια Ιταλία που «δεν ζει άλλο από μια διαδικασία προσαρμογής στην ίδια της την εξαθλίωση, από την οποία προσπαθεί να απαλλαγεί, κι αυτό στα λόγια μόνον.»
Η έκφραση που μου στερείται (λόγω συγκυρίας, βεβαίως, μιας και οι συνθήκες της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής κτλ κτλ) δοκιμάζει την ακρίβεια της σ' ένα σκυλάδικο της Ιεράς Οδού, «σκηνοθετώντας» την Μπλάνς Ντυμπουά να τραγουδάει μεθυσμέ- νη Καζαντζίδη.
Το έρώτημα, θα ήθελα να ήμουν ή Μάρλεν Ντήτριχ ή ό Γιόζεφ φόν Στέμπεργκ, μένει άνοιχτό.

Το παραπάνω κείμενο είναι δημοσιευμένο με τον τίτλο «Αυτοπαρουσίαση» στο τεύχος 17 του περιοδικού Φιλμ, Ιούλιος 1979.

Συνεχίζοντας την πλοήγηση σας στο flix.gr, συμφωνείτε στην εγκατάσταση cookies στον υπολογιστή σας. Μάθετε περισσότερα.