Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Υπάρχει ένα είδος γαλλικού σινεμά που μοιάζει να γυρίζεται αποκλειστικά σε καφέ και διαμερίσματα με βιβλιοθήκες ως το ταβάνι, στους δρόμους του Παρισιού, όπου άνθρωποι με ωραία παλτά περπατούν και αναλύουν τη ζωή τους σε ολοκληρωμένες, καλοζυγισμένες προτάσεις. Το «One Minute to Midnight» του Νικολά Παριζέ, είναι ένα καθαρόαιμο δείγμα αυτού ακριβώς του σινεμά, κι αυτό δεν είναι ακριβώς κομπλιμέντο.
Ο Λεό (Μελβίλ Πουπό) είναι 49 χρονών, ζει στη Νανσύ και βρίσκεται ένα βήμα πριν από τον χωρισμό. Έρχεται στο Παρίσι για μια μπερδεμένη κληρονομιά: ο βιολογικός του πατέρας, ένας εύπορος Ιταλός που δεν γνώρισε ποτέ, πέθανε. Το ραντεβού για τα χαρτιά αναβάλλεται κατά μία εβδομάδα και μεταφέρεται στην Ιταλία, κι έτσι ο Λεό μένει στο Παρίσι με άφθονο χρόνο και τίποτα να κάνει. Βλέπει την κόρη του, την Έμμα , φοιτήτρια και ακτιβίστρια της αριστεράς, και κάνει τον γύρο των παλιών συναδέλφων από το περιοδικό που είχε συνιδρύσει στα τέλη του '90. Ώσπου μαθαίνει ότι ένας από την παλιά παρέα κατηγορείται από αρκετές γυναίκες για βιασμό και σεξουαλική επίθεση, για περιστατικά εκείνης της εποχής. Και ο Λεό αρχίζει να αναρωτιέται για την δική του συμπεριφορά απέναντι στις γυναίκες τότε.
Το 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας διεξάγεται φέτος από τις 2 μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου. Το Flix βρίσκεται εκεί για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες. Συντονιστείτε στο ειδικό stream του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.
Η πρόθεση είναι σεβαστή και ο Παριζέ δεν την κρύβει. Θέλει να μιλήσει για τους άντρες της γενιάς του, κάπου ανάμεσα στα 45 και τα 55, που κοιτάζουν πίσω μετά το #MeToo και δεν είναι σίγουροι ότι τους αρέσει αυτό που βλέπουν. Το ερώτημα είναι γνήσιο, επίκαιρο και άβολο. Το πρόβλημα είναι ο τρόπος.
Γιατί η ταινία τον βάζει να κάνει την αυτοκριτική του τόσο «γαλλικά» που κάνει ακόμη και τους γάλλους να βαρεθούν: μιλώντας. Σχεδόν κάθε σκηνή είναι μια κουβέντα, περπατώντας στον δρόμο, σε ένα μπαρ, σε ένα σαλόνι, και σχεδόν κάθε κουβέντα καταλήγει στο ίδιο σημείο. Πώς ήμουν τότε; Τι έκανα; Φέρθηκα σωστά; Την πρώτη φορά η ερώτηση έχει βάρος. Τη δεύτερη έχει ενδιαφέρον. Κάπου στην πέμπτη παραλλαγή της έχεις αρχίσει να μετράς τα λεπτά, και είναι 111.
Σαν να μην έφτανε αυτό, στο φόντο σιγοβράζει μια κοινωνική αναταραχή, με διαδηλώσεις και βία, ενώ μια παλιά φίλη και ερωμένη του, σήμερα σοσιαλίστρια πολιτικός, αναλύει στη διάρκεια μιας ακόμη κουβέντας τις ανησυχίες της για την δημοκρατία. Κι εκεί αντιλαμβάνεσαι ότι ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται στο «τέλος του κόσμου», ή εν πάσει περιπτώσει στο τέλος του κόσμου όπως τον ξέραμε.
Η μεγάλη ειρωνεία είναι ότι φιλμ θέλει να αποδομήσει το γαλλικό αστικό ερωτικό δράμα, με τις γυναίκες του ως αντικείμενα του αντρικού πόθου, αλλά καταλήγει να το αναπαράγει τελικά. Η γυναίκα που του αντιστέκεται, που τον βάζει στη θέση του θα κοιμηθεί φυσικά μαζί του τελικά.
Και η αυτοκριτική του Λεό, όσο ειλικρινής κι αν θέλει να είναι, είναι στην ουσία μια αναζήτηση μιας επιβεβαίωσης: θέλει να ακούσει ότι δεν ήταν τόσο κακός. Ούτε ο ίδιος ξέρει τι ακριβώς ψάχνει, και η ταινία μοιάζει να μοιράζεται την ίδια σύγχυση, αλλά και τον ίδιο ναρκισσισμό. Καταλήγωντας βαθιά εγωκεντρική και φλύαρη, μια ομφαλοσκόπηση σχεδόν δύο ωρών.
Το 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας διεξάγεται φέτος από τις 2 μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου. Το Flix βρίσκεται εκεί για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες. Συντονιστείτε στο ειδικό stream του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.