Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Ο Φλόριαν Ζέλερ («Ο Πατέρας»,«Ο Γιος») επέστρεψε στη Βενετία με το «Bunker», τη νέα του ταινία κι ένα πρωταγωνιστικό ζευγάρι που, όπως ήταν αναμενόμενο, τράβηξε όλους τους προβολείς του Λίντο.
Οι Πενέλοπε Κρουζ και Χαβιέ Μπαρδέμ πρωταγωνιστούν ως ένα παντρεμένο ζευγάρι που έρχεται αντιμέτωπο με τις σύγχρονες κοινωνικές συμβάσεις - της φυσικής απομόνωσης, της εμμονικής ιδιωτικότητας, της παράνοιας για τον ξένο, της καχυποψίας για το γείτονα. Πόση ενσυναίσθηση δείχνουμε στον διπλανό μας; Πόσο πρέπει να αποκαταστήσουμε τον κοινωνικό ιστό που έχει διαλυθεί; Εχουμε την πλάτη του άλλου, όταν μάς έχει ανάγκη;
Αυτά κι άλλα πολλά ήρθαν να μας απαντήσουν στη συνέντευξη Τύπου της ταινίας, όπου σκηνοθέτη και πρωταγωνιστές πλησίασαν και οι υπόλοιποι ηθοποιοί: Στίβεν Γκρέιχαμ, Πολ Ντάνο και Πάτρικ Σβατζενέιγκερ.
Το 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας διεξάγεται φέτος από τις 2 μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου. Το Flix βρίσκεται εκεί για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες. Συντονιστείτε στο ειδικό stream του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.
Ο Φλόριαν Ζέλερ ομολογεί ότι η έμπνευση για την ταινία ήταν η αληθινή ζωή «Πριν λίγα χρόνια διάβασα ένα άρθρο για έναν εκατομμυριούχο ο οποίος είχε παραγγείλει να του κατασκευάσουν ένα καταφύγιο σ’ ένα εξωτικό νησί - κι ενώ ήταν ένα top secret πρότζεκτ, η είδηση είχε διαρρεύσει στον Τύπο. Είχα εντυπωσιαστεί με το παράδοξο αυτού του διάσημου εκατομμυριούχου (σ.σ Μαρκ Ζάκερμπεργκ). Ενώ έκανε χρήματα με μία πλατφόρμα που υποτίθεται ενώνει επικοινωνιακά τον κόσμο, εκείνος είχε plan B: επειδή ο κόσμος καταστρέφεται, έφτιαξε την τέλεια απομόνωση.
Αυτός ο εκατομμυριούχος είναι εν μέρει υπεύθυνος που όλοι πλέον ζούμε σε καταφύγια «Οσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσα ότι όλοι μας, σε κάποιον βαθμό, μπαίνουμε στον πειρασμό να ζήσουμε μέσα σε ένα καταφύγιο — όχι σε ένα πραγματικό καταφύγιο, αλλά σε ένα αόρατο. Αυτό των σόσιαλ μίντια. Ο τρόπος ζωής που υιοθετούμε όλο και περισσότερο, χωρίς καν να τον αμφισβητούμε, ο τρόπος ζωής που ουσιαστικά προωθούν αυτοί οι δισεκατομμυριούχοι, είναι ένας κόσμος ψευδαίσθησης, όπου πιστεύεις ότι, κατά κάποιον τρόπο, δεν χρειάζεσαι πια πραγματικά τους άλλους. Επικοινωνείς ψηφιακά και μέχρι εκεί…»
Ηθελα δυο ηθοποιούς που είναι ζευγάρι και στη ζωή, γιατί ήθελα να παίξω με τα όρια της αλήθειας και της μυθοπλασίας, της πραγματικότητας και του σινεμά. Πηγή έμπνευσης ήταν ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ που πήρε τους Τομ Κρουζ & Νικόλ Κίντμαν για το “Μάτια Ερμητικά Κλειστά”…»
Γιατί ήθελε για πρωταγωνιστές του το ζευγάρι των Χαβιέ Μπαρδέμ & Πενέλοπε Κρουζ «Γιατί είναι καταπληκτικοί ηθοποιοί. Υπέροχοι, ταλαντούχοι, γενναίοι - από τους καλύτερους της γενιάς τους. Επιπλέον, ναι ήθελα δυο ηθοποιούς που είναι ζευγάρι και στη ζωή, γιατί ήθελα να παίξω με τα όρια της αλήθειας και της μυθοπλασίας, της πραγματικότητας και του σινεμά. Πηγή έμπνευσης ήταν ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ που πήρε τους Τομ Κρουζ & Νικόλ Κίντμαν για το “Μάτια Ερμητικά Κλειστά” Κάτι ήξερε για τη δυναμική που δημιουργήθηκε στην οθόνη και στο θεατή…»
Ο Χαβιέ Μπαρδέμ προτείνει να ανοίξουμε περισσότερα παράθυρα προς το γείτονα μας «Δεν ξέρω να σας πω για το αν είναι ανήθικος ένας εκατομμυριούχος που μπορεί να πληρώσει για να του σχεδιάσουν ένα καταφύγιο. Ανησυχώ αρκετά για τη δική μου ηθική, δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι καταλαβαίνω των άλλων. Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα όμως είναι ότι ζούμε σε εποχές που δεν επικοινωνούμε με τον διπλανό μας. Δεν τολμούμε να ανοίξουμε ένα παράθυρο που θα μας συνδέσει με την ανάγκη του, με τον πόνο του. Δεν βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Δεν έχουμε ενσυναίσθηση. Αυτό θίγει η ταινία - είναι ένα κάλεσμα για ενσυναίσθηση…»
Ως άνθρωποι, ως πολίτες του κόσμου, έχουμε το δικαίωμα να εκφράσουμε τις απόψεις μας, να πάρουμε πολιτική θέση, να πούμε την αλήθεια μας - όλοι μας, καλλιτέχνες, ηθοποιοί, υδραυλικοί, οδηγοί ταξί. Εγώ προφανώς έχω περισσότερα μέσα και μεγαλύτερη πλατφόρμα να το κάνω αυτό. Επομένως, η ευθύνη είναι διαφορετική, και αυτό είναι που θεωρώ σημαντικό. Να αναλαμβάνουμε και την ευθύνη κι όχι μόνο το προνόμιο της διασημότητας μας...»
«Οι καλλιτέχνες να μην μιλούν για πολιτική - να μένουν στο «καταφύγιο» τους. Προφανώς ο Μπαρδέμ διαφωνεί και βγαίνει μπροστά… Ως καλλιτέχνες, η μόνη ευθύνη που έχουμε είναι αφηγούμαστε την ιστορία που θέλει ο σκηνοθέτης μας. Ως άνθρωποι όμως, ως πολίτες του κόσμου, έχουμε το δικαίωμα να εκφράσουμε τις απόψεις μας, να πάρουμε πολιτική θέση, να πούμε την αλήθεια μας - είτε είμαστε καλλιτέχνες, ηθοποιοί, υδραυλικοί, οδηγοί ταξί. Εγώ προφανώς έχω περισσότερα μέσα για να το κάνω αυτό, από έναν οδηγό ταξί - έχω μικρόφωνο και πλατφόρμα να ακούγομαι. Έχω εσάς που με ρωτάτε. Επομένως, η ευθύνη είναι διαφορετική, και αυτό είναι που θεωρώ σημαντικό. Να αναλαμβάνουμε και την ευθύνη κι όχι μόνο το προνόμιο της διασημότητας μας. Έχουμε ευθύνη απέναντι στον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε και δεν πρέπει να τον θεωρούμε δεδομένο. Αυτή η ταινία μιλάει γι’ αυτό. Μιλάει για το πόσο πρόθυμοι είμαστε να δούμε, να νιώσουμε, να καλωσορίσουμε τον Άλλον, ή κατά το πόσο θα επιλέξουμε να απομονωθούμε και να ποινικοποιήσουμε και να απανθρωποποιήσουμε τον Άλλον…»
«Η Πενέλοπε Κρουζ προσθέτει ότι μετά από μία τέτοια ταινία θα ήταν υποκριτικό να μην μιλήσουν για πολιτική** «Θα ήμασταν υποκριτές αν παίζαμε σε μία τέτοια ταινία που θίγει όλα αυτά τα θέματα κι ερχόμασταν εδώ μπροστά σας και λέγαμε ότι δε θέλουμε να μιλήσουμε πολιτικά. Είναι αδύνατον. Ακόμα και η επιλογή μας να την κάνουμε είναι πολιτική επιλογή…»
Γνωριζόμαστε πάνω από 30 χρόνια - λέτε να μην έχουμε τσακωθεί. Ομως ξέρουμε να ξεχωρίζουμε την προσωπική μας ζωή από τη δουλειά και να κρατάμε ισορροπίες…»
Όχι, δε λένε συχνά ναι, στις προτάσεις να παίξουν μαζί «Μας προτείνουν πολλά πράγματα, αλλά δεν δεχόμαστε. Συνήθως δεν μας ταιριάζει κάτι. Κάνουμε μαζί ταινίες σπάνια - μία φορά κάθε 5-6 χρόνια. Με το που διαβάσαμε το σενάριο του Φλόριαν όμως δεχθήκαμε αμέσως. Ήταν ευφυές, έθιγε θέματα που μας αφορούσαν, και του είχαμε απόλυτη εμπιστοσύνη ότι θα μας προστατέψει..»
Επιτέλους, τα σενάρια επιτρέπουν κι άλλες γλώσσες να ακούγονται στις ταινίες «Η αλήθεια ενός ζευγαριού Ισπανών που μένουν στο Λονδίνο είναι ότι στο σπίτι με τα παιδιά τους μιλούν Ισπανικά. Ξέρετε πόσο ανεφάρμοστο ήταν αυτό πριν από 10-15 χρόνια στις χολιγουντιανές παραγωγές; Δεν μπορούσες να το περάσεις από τους παραγωγούς, καμία φορά ούτε από τους σκηνοθέτες. Φοβόντουσαν. Το κοινό όμως ήταν πάντα έτοιμο να διαβάσει υπότιτλους - αν αυτό που συνέβαινε στη σκηνή ήταν αληθινό. Έτσι συνδέεσαι όμως με το θεατή - όταν είσαι ειλικρινής. Όταν είναι κάτι πιο κοντά στην αλήθεια αυτό δε θέλουμε όλοι;»
Τσακώνονται πάνω στη δουλειά; «Όχι πάνω στη δουλειά. Αλλά γνωριζόμαστε πάνω από 30 χρόνια - λέτε να μην έχουμε τσακωθεί. Ομως ξέρουμε να ξεχωρίζουμε την προσωπική μας ζωή από τη δουλειά και να κρατάμε ισορροπίες…»
Το 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας διεξάγεται φέτος από τις 2 μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου. Το Flix βρίσκεται εκεί για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες. Συντονιστείτε στο ειδικό stream του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.