Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Μην είσαι τόσο απασχολημένος με το να βγάζεις τα προς το ζην, ώστε να ξεχάσεις να φτιάξεις μια ζωή.»
Η Ντόλι Πάρτον πέρασε μια ολόκληρη ζωή αποδεικνύοντας πως, όσο μεγάλη κι αν είναι η επιτυχία, δεν έχει πραγματική αξία όταν δεν συνοδεύεται από αναμνήσεις, αγάπη και ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να τη μοιραστείς.
Η είδηση του θανάτου της ανακοινώθηκε χτες, Τρίτη 25 Αυγούστου, μέσα από τον επίσημο λογαριασμό της στο Instagram, όπου ο ανιψιός της, Μπράιαν Σίβερ, μίλησε εκ μέρους της οικογένειας Πάρτον. Στο επίσημο αποχαιρετιστήριο κείμενο της οικογένειας, η ζωή της περιγράφηκε σαν μια λαμπερή διαδρομή γεμάτη στρας, φως και αγάπη, αρκετά φωτεινή ώστε να τη βλέπει ολόκληρος ο κόσμος. Η οικογένειά της στάθηκε όχι μόνο στην αξεπέραστη μουσική και την τεράστια προσφορά της ως τραγουδοποιού, αλλά και στο χιούμορ, τη ζεστασιά και την καλοσύνη που έκαναν εκατομμύρια ανθρώπους να αισθάνονται πως η Ντόλι Πάρτον ήταν, με έναν παράξενο τρόπο, μέλος της δικής τους οικογένειας. Με μια καριέρα που απλώθηκε σε επτά δεκαετίες, η Πάρτον άφησε πίσω της ένα έργο που συνδέθηκε με την αγάπη, τη συμπόνια, την αντοχή και την αδιάκοπη ανάγκη να κάνει τον κόσμο λίγο καλύτερο.
Η Ντόλι Ρεμπέκα Πάρτον γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1946 στο Τενεσί, μέσα σε μια πολυμελή οικογένεια που γνώριζε καλά τη φτώχεια. Hταν το τέταρτο από τα δώδεκα παιδιά και μεγάλωσε στα βουνά των Μεγάλων Καπνισμένων Ορέων, σε ένα περιβάλλον όπου η μουσική αποτελούσε συχνά τον πιο άμεσο τρόπο έκφρασης και διαφυγής. Από εκείνο το φτωχικό ξεκίνημα θα ξεκινούσε μια διαδρομή σχεδόν μυθιστορηματική, η οποία την οδήγησε από τις τοπικές ραδιοφωνικές εκπομπές και την τηλεόραση του Τενεσί στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου.
Για το κοινό, η Ντόλι Πάρτον θα είναι για πάντα η γυναίκα πίσω από τραγούδια όπως τα «Jolene», «I Will Always Love You», «Coat of Many Colors» και «9 to 5». Για την ίδια, όμως, η τραγουδοποιία υπήρξε πάντα κάτι βαθύτερο από τη φήμη. Eγραψε περίπου 3.000 τραγούδια, δημιουργώντας έναν κατάλογο έργων που πέρασε από τη μουσική της κάντρι στην ποπ κουλτούρα και από εκεί στη συλλογική μνήμη. Η μουσική της ήταν απλή μόνο στην επιφάνεια, γιατί πίσω από τις άμεσες μελωδίες και τις καθαρές ιστορίες υπήρχαν η μοναξιά, η επιθυμία, η φτώχεια, η αγάπη, η απώλεια και μια σπάνια ικανότητα να μετατρέπει προσωπικές εμπειρίες σε κάτι καθολικό.
Κι όμως, για ένα κινηματογραφικό κοινό, η Ντόλι Πάρτον δεν ήταν ποτέ απλώς μια τραγουδίστρια που έκανε περιστασιακά εμφανίσεις στην οθόνη. Το πέρασμά της στο σινεμά υπήρξε αποφασιστικό και άφησε πίσω του ταινίες που συνεχίζουν να έχουν τη δική τους θέση στην αμερικανική κινηματογραφική ιστορία. Το 1980 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στο «9 to 5», δίπλα στις Τζέιν Φόντα και Λίλι Τόμλιν, και η παρουσία της αποδείχθηκε αμέσως πολύ πιο φυσική και ουσιαστική απ' όσο περίμενε κανείς από μια σταρ της μουσικής που δοκίμαζε για πρώτη φορά την τύχη της στο Χόλιγουντ.
Στο «9 to 5», η Πάρτον υποδύθηκε τη Ντοραλί Ρόουντς, μια γυναίκα που αντιμετωπίζεται υποτιμητικά και σεξιστικά στον εργασιακό της χώρο, κυρίως εξαιτίας της εμφάνισής της. Η ταινία είχε την ελαφρότητα μιας κωμωδίας, αλλά κάτω από το χιούμορ της υπήρχε μια καθαρή ματιά πάνω στη θέση των γυναικών στον επαγγελματικό κόσμο, και η Πάρτον κατάφερε να μεταφέρει την αθωότητα, την εξυπνάδα και την αποφασιστικότητα της ηρωίδας της χωρίς ποτέ να την κάνει καρικατούρα. Παράλληλα, έγραψε και ερμήνευσε το ομώνυμο τραγούδι, το οποίο έγινε ένα από τα μεγαλύτερα σύμβολα ολόκληρης της καριέρας της και έδωσε στην ταινία μια μουσική ταυτότητα αδύνατο να αποσυνδεθεί από την ίδια.
Στο «9 to 5»
H συμπρωταγωνίστριες της στην ταινία, Λίλι Τόμλιν και Τζέιν Φόντα, ανέβασαν στο instagram τους φωτογραφίες μαζί την Πάρτον, με την Φόντα να γράφει «Είμαι συντετριμμένη. Μόλις έμαθα ότι η Ντόλι προχώρησε. Ξέρω ότι εκατομμύρια άνθρωποι πενθούν και θέλω να το πω αυτό - περισσότερο από οποιονδήποτε έχω γνωρίσει ποτέ, η Ντόλι θα είναι πάντα μαζί μας επειδή ήταν τόσο παρούσα, τόσο δυνατή, τόσο γενναιόδωρη και παιχνιδιάρα που είναι συνυφασμένη με τις ζωές και τις καρδιές όλων μας για πάντα. Εχουμε τις αναμνήσεις μας από αυτήν, τα τραγούδια της, την Ντόλιγουντ, το “9 to 5”, τα εκατομμύρια βιβλία που έδωσε στα χέρια των παιδιών, όλες τις εμβληματικές εικόνες που την φέρνουν κοντά μας. Και όλα αυτά είναι ευλογίες. Ας είμαστε ευγνώμονες για όλα όσα μας άφησε για να απαλύνει τη θλίψη μας τώρα. Δεν γνώρισα ποτέ καμία σαν κι αυτήν. Ηταν ταυτόχρονα μια άτακτη, παιχνιδιάρα κοπέλα του Νότου από τις κοιλότητες του Τενεσί και μια βαθιά ψυχή που μπορούσε να δει μέσα από τους ανθρώπους μέχρι τον αληθινό τους εαυτό. Ηταν πολλά πράγματα... στιχουργός, τραγουδίστρια, παίκτρια πολλών μουσικών οργάνων, συγγραφέας, φαρσέρ, οραματίστρια, πιστή φίλη, που δεν πήγαινε ποτέ για ύπνο πριν αυτή και οι φίλοι της γελάσουν τόσο πολύ που θα έπρεπε να σταυρώσουν τα πόδια τους. Προς τους γκέι και τρανς θαυμαστές της, θέλω να ξέρετε ότι σας αγαπούσε. Το ξέρετε αυτό χωρίς να σας το πω. Αγαπούσε όλους τους θαυμαστές της και είναι αμέτρητοι. Και ξέρετε ότι δεν θέλει να θρηνήσετε τώρα. Ντυθείτε άψογα και γιορτάστε το πνεύμα της. Αλλά πρώτα, δείτε το τελευταίο επεισόδιο του “Grace and Frankie” όπου είναι ένας Αγγελος, ο επικεφαλής άγγελος της εργατικής τάξης στον Παράδεισο.»
Δύο χρόνια αργότερα, στο «The Best Little Whorehouse in Texas», βρέθηκε δίπλα στον Μπαρτ Ρέινολντς, αποδεικνύοντας ότι μπορούσε να σταθεί και σε ένα διαφορετικό κινηματογραφικό περιβάλλον, όπου η μουσική, η κωμωδία και το ρομάντζο συνυπήρχαν με τρόπο απολύτως ταιριαστό στην προσωπικότητά της. Ακολούθησαν ταινίες όπως το «Rhinestone» με τον Σιλβέστερ Σταλόνε και το «Straight Talk», όμως η πιο αγαπημένη και ίσως πιο ώριμη στιγμή της ως ηθοποιού ήρθε το 1989 με το «Ανθισμένες Μανόλιες».
«The Best Little Whorehouse in Texas»
Στις «Ανθισμένες Μανόλιες»
Εκεί, ανάμεσα σε μια εντυπωσιακή ομάδα ηθοποιών που περιλάμβανε τη Σάλι Φιλντ, τη Σίρλεϊ ΜακΛέιν, την Τζούλια Ρόμπερτς και την Ολίβια Νιούτον Τζον, η Πάρτον δεν προσπάθησε να κλέψει την παράσταση. Υποδύθηκε την Τρουβί Τζόουνς με μια άνεση που έμοιαζε να πηγάζει από την πραγματική της προσωπικότητα, προσφέροντας στην ταινία χιούμορ, τρυφερότητα και εκείνη την αίσθηση ότι πίσω από κάθε αστείο κρύβεται μια γυναίκα που καταλαβαίνει πολύ περισσότερα απ' όσα αφήνει να φανούν. Το «Ανθισμένες Μανόλιες» έγινε ένα από τα πιο αγαπημένα δράματα της εποχής του και η παρουσία της Πάρτον αποτελεί μέχρι σήμερα έναν από τους λόγους που η ταινία διατηρεί τη ζωντάνια και την ανθρωπιά της.
Η σχέση της με τον κινηματογράφο, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στην υποκριτική. Η Πάρτον είχε ένστικτο παραγωγού και επιχειρηματία, κατανοώντας πολύ νωρίς ότι η δημιουργική της ταυτότητα δεν χρειαζόταν να εξαρτάται αποκλειστικά από το αν κάποιος άλλος θα της έδινε έναν ρόλο. Μέσα από τις εταιρείες παραγωγής με τις οποίες συνδέθηκε, συμμετείχε στην ανάπτυξη κινηματογραφικών και τηλεοπτικών πρότζεκτ, ενώ η προσωπικότητά της έγινε από μόνη της ένα ισχυρό αφηγηματικό σύμπαν.
Στην τηλεόραση, η Πάρτον ήταν σχεδόν πανταχού παρούσα. Από τις πρώτες της εμφανίσεις στο «The Porter Wagoner Show», που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην καθιέρωσή της, μέχρι τις τηλεοπτικές ειδικές εκπομπές, τις χριστουγεννιάτικες παραγωγές και τις σειρές που έφεραν το όνομά της, κατάφερε να δημιουργήσει μια μοναδική σχέση με το κοινό. Η τηλεόραση της ταίριαζε, ίσως επειδή δεν απαιτούσε από εκείνη να μεταμορφωθεί σε κάτι διαφορετικό. Αντίθετα, της επέτρεπε να είναι η Ντόλι Πάρτον, με το χαρακτηριστικό γέλιο, την αυτοσαρκαστική διάθεση και εκείνη την παράξενη ικανότητα να μοιάζει ταυτόχρονα μεγαλύτερη από τη ζωή και εντελώς προσιτή.
Αυτό το στοιχείο φάνηκε και στο «Dolly Parton's Heartstrings», τη σειρά ανθολογίας που παρουσίασε ιστορίες εμπνευσμένες από τα τραγούδια της. Μέχρι και τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Ντόλι Πάρτον συνέχιζε να δημιουργεί, να σχεδιάζει νέα πρότζεκτ και να κοιτάζει μπροστά. Η επίσημη ιστοσελίδα της παρέμενε γεμάτη από ανακοινώσεις για νέες δραστηριότητες, θεατρικές παραγωγές και επιχειρηματικά σχέδια, κάτι που έμοιαζε απόλυτα ταιριαστό σε μια γυναίκα η οποία δεν έμαθε ποτέ πραγματικά να σταματά. Ακόμη και το γεγονός ότι το νέο μιούζικαλ «Dolly: A True Original Musical» ετοιμαζόταν για το Μπρόντγουεϊ μοιάζει σήμερα με μια τελευταία υπενθύμιση ότι η ιστορία της είχε ακόμη πράγματα να πει.
Η Ντόλι Πάρτον πέθανε στα 80 της χρόνια μετά από μια μικρή μάχη με τον καρκίνο, αλλά η λέξη «τέλος» μοιάζει σχεδόν ακατάλληλη για μια καλλιτέχνιδα που κατάφερε να υπάρξει ταυτόχρονα ως τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, ηθοποιός, τηλεοπτική προσωπικότητα, παραγωγός, επιχειρηματίας και φιλάνθρωπος. Για το σινεμά, θα μείνει για πάντα η ακαταμάχητη Ντοραλί του «9 to 5», η Τρουβί του «Steel Magnolias» και μια παρουσία που απέδειξε ότι το Χόλιγουντ μπορούσε να χωρέσει τη λάμψη της χωρίς ποτέ να την περιορίσει.
Πίσω από τα στρας, τις περούκες, τα αστεία και την εικόνα μιας γυναίκας που έμοιαζε να έχει βγει από κάποιο παραμύθι του αμερικανικού Νότου, υπήρχε μια δημιουργός με σπάνια επιμονή και αληθινή γενναιοδωρία. Η Ντόλι Πάρτον έζησε μια ζωή τόσο μεγάλη, ώστε ήταν αδύνατο να χωρέσει σε έναν μόνο ρόλο. Και τώρα που έφυγε, αφήνει πίσω της τραγούδια που θα συνεχίσουν να ακούγονται, ταινίες που θα συνεχίσουν να βλέπονται και μια παρουσία που, όπως ακριβώς ανέφερε η οικογένειά της, θα εξακολουθήσει να εμπνέει ανθρώπους κάθε ηλικίας για πολλά χρόνια ακόμη.