Από τα αρχεία | Ο Αλέξης Δαμιανός στέλνει ανοιχτή επιστολή

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 04 AUG  /  Flix Team

Για κάθε μια μέρα του Αυγούστου, διαβάζουμε «επίκαιρα» κείμενα από το παρελθόν του ελληνικού σινεμά.

Στον κόσμο γύρω μας γίνεται μια αναθεώρηση αξιών. Τα γεγονότα σχεδόν απρόσμενα «συντε­λούνται» κι ο άνθρωπος μοιάζει σαν να ετοιμάζεται ν’ αγωνιστεί για μια απαλλαγή από καταστάσεις, που ο ίδιος έχυσε ποταμούς αίματος και δακρύων για να κατακτήσει. Οι μέρες οι ώρες, οι στιγμές είναι καθοριστικές για το μέλλον… και η θολή ελπίδα δε φωτίζει αυτό το μέλλον. Ούτε, όμως, δι­καιώνει κανέναν αυτή η χρεοκοπία.
Εκείνο που φανερώνει είναι ότι ο άνθρωπος και η δυνατότητα του μυαλού του, ο εύφρων άν­θρωπος δικάζεται αυτή την ώρα, ο πνευματικός άνθρωπος. Ο Homo Sapiens. Την ίδια ώρα που συντελούνται παντού στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο τα γνωστά γεγονότα, εμείς έχουμε μια κρίση… οικονομική, ισχυρίζονται.
Δυστυχώς, ξεχνάμε την κρίση των αξιών, που καλλιεργείται με την αλλοτρίωση, τον καταναλωτισμό, την καταβαράθρωση του αθλητικού ιδανικού, από τον πρω­ταθλητισμό και τον εμπορισμό.
Με το ρουσφέτι, την κατάρα της φυλής μας που εν ονόματι της ψηφοθηρίας παζαρεύει μ’ έναν ο­λόκληρο λαό την αξιοπρέπεια του. Κι όχι μόνο όταν αρπάξει σαν ψηφοφόρος μια θεσούλα στο Δημόσιο είσαι ευτυχής και αισθάνεσαι «έξυπνος», αλλά και οι υπόλοιποι στη θέση του «κορόιδου» αμφισβητούν την αρετή, σιωπούν και οδηγούνται στο κυνήγι ή ενός ρουσφετιού ή κάτι πιο ευπρεπούς όπως η σιωπηλή ανοχή που μοιάζει συναίνεση.

Η κρίση είναι πνευματική και η ηγεσία του τόπου πρέπει να ξέρει ότι, υποβαθμίζοντας την πνευ­ματική παραγωγή, θα βαθαίνει περισσότερο την οικονομική κρίση. Τα γεγονότα που συντελούνται με την κοσμογονική αμφισβήτηση των κρατούντων αξιών χρειά­ζονται γνώση ιστορική… όχι παραποιημένη ή δικολαβική, γιατί έτσι θα γίνει πείρα, όχι λήθη, ούτε επανάληψη ιστορίας των λαθών.»


Κραυγάζουν αυθεντίες και μη: η κρίση της εποχής μας είναι κρίση αξιών και θεματοφύλακες των αξιών είναι οι δάσκαλοι, η παιδεία… Είναι οι πνευματικοί άνθρωποι, που δε ζήτησαν μια στέγη ισχύος, μα στέκονται στα μετερίζια της αγάπης στον τόπο τους, όχι σαν «χαζοί ρομαντικοί», αλλά με γνώση πραγματική τού ότι η αρετή είναι ανάγκη ύπαρξης.
Η κρίση είναι πνευματική και η ηγεσία του τόπου πρέπει να ξέρει ότι, υποβαθμίζοντας την πνευ­ματική παραγωγή, θα βαθαίνει περισσότερο την οικονομική κρίση. Τα γεγονότα που συντελούνται με την κοσμογονική αμφισβήτηση των κρατούντων αξιών χρειά­ζονται γνώση ιστορική… όχι παραποιημένη ή δικολαβική, γιατί έτσι θα γίνει πείρα, όχι λήθη, ούτε επανάληψη ιστορίας των λαθών.
Πρέπει όποιοι υπηρετούν να υπηρετούν καθαρά, ελεύθερα, γιατί οι αποφάσεις και οι πραγματώ­σεις τώρα θα είναι σοβαρότερες από απλές επιπτώσεις του λάθους.
Θέλει ευθύτητα, ταπεινότητα κι ανύψωση των υπευθύνων στις σημερινές συνθήκες, γιατί αλλιώς α­ντί να φυτεύσουμε για την αθανασία, θα σπέρνουμε το θάνατο και θα έχουμε την ευθύνη για την κατάντια των παιδιών μας και του μέλλοντος.

Η ανοιχτή επιστολή του Αλέξη Δαμιανού δημοσιεύτηκε στις 9 Φεβρουαρίου του 1990 στην εφημερίδα Καθημερινή.


Από τα αρχεία

Ο Σταύρος Τορνές γράφει γιατί κάνει κινηματογράφο
Η Τώνια Μαρκετάκη γράφει για «μια χώρα δύσκολη, όχι μόνο για τον κινηματογράφο ή για τις γυναίκες»
Ο Χρήστος Βακαλόπουλος γράφει για το ελληνικό σινεμά

Συνεχίζοντας την πλοήγηση σας στο flix.gr, συμφωνείτε στην εγκατάσταση cookies στον υπολογιστή σας. Μάθετε περισσότερα.