Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Οι τίτλοι τέλους κάθε επεισοδίου του «Furious» κρύβουν ένα στοιχείο που τουλάχιστον μέχρι τη μέση της μίνι-σειράς (σε ξεγελά πως) ίσως δίνει απαντήσεις στα ερωτήματα που καθώς περνάει η ώρα πληθαίνουν ταυτόχρονα με τρόπο συναρπαστικό και βασανιστικό.
Εκεί αναφέρεται πως η σειρά είναι εμπνευσμένη από τη «Μαύρη Χήρα», την ταινία του Μπόμπ Ράφελσον που πίσω στα 80s δημιούργησε αίσθηση και απρόσμενες γεωγραφίες στο νεο-νουάρ με το παιχνίδι της γάτας και του ποντικιού ανάμεσα σε δύο γυναίκες.
Η ιστορία ήθελε μια αστυνομικό (Ντέμπρα Γουίνγκερ) που, έχοντας ανακαλύψει πως οι πανομοιότυποι φόνοι πλούσιων ηλικιωμένων αντρών προκαλούνται από την ίδια γυναίκα (Τερέζα Ράσελ), να εξαπολύει κυνηγητό προκειμένου να ξεσκεπάσει τη σατανική διαδρομή της. Κάπου στη μέση της ταινίας οι δύο γυναίκες θα συναντηθούν, για να ανακαλύψουν πως ανάμεσά τους σιγοβράζει μια έλξη που δεν είναι μόνo ερωτική, αλλά και μια αίσθηση πως και οι δυο τους θα μπορούσαν υπό συνθήκες να είναι η μία η αντανάκλαση της άλλης.
Τολμηρό για την εποχή του, το φιλμ του Μπόμπ Ράφελσον δεν ανέπτυξε περισσότερο τη σχέση των δύο γυναικών, επηρέασε ωστόσο μια σειρά από μελλοντικές ταινίες που απομόνωσαν ιδέες και θεματικές, είτε αυτό ήταν το «Βασικό Ένστικτο» του Πολ Βερχόφεν ή το «Νέα Γυναίκα Μόνη Ψάχνει» και η «Τελευταία Αποπλάνηση», ταινίες σκηνοθετημένες από άντρες που προσπαθούσαν να κοιτάξουν βαθύτερα στον ψυχισμό των γυναικών - φευ, όχι πάντα με πετυχημένο ή «σωστό» τρόπο.
Το σχήμα που φτιάχνει η δημιουργός του "Furious", Ελίζαμπεθ Μέριγουεδερ είναι συγκεκριμένο. Αυτή τη φορά η ιστορία θα ειπωθεί από τις γυναίκες, τρεις τον αριθμό. Το στοιχείο που αλλάζει το παραδοσιακό αφήγημα και κάνει το «Furious» να παίρνει τροπές που οδηγούν συχνά στα άκρα τις πράξεις και τα κίνητρα των ηρωίδων, είναι πως και οι τρεις γυναίκες είναι θύματα κακοποίησης. Το γεγονός πως οι φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους ιστορίες τους καταλήγουν (σε) μια κοινή ιστορία στο φινάλε είναι και το πιο δυνατό «εύρημα» σε μια διαδρομή που έτσι κι αλλιώς επιλέγει από την αρχή οι ηρωίδες του να μην είναι "καλές" ή "κακές", σε κάθε περίπτωση γυναίκες με ελαττώματα, εθισμούς και πολλή μα πολλή οργή.»
Εμι Ρόσουμ, Σκουτ ΜακΝέρι
To «Furious» διατηρεί το μοτίβο της γυναίκας πράκτορα του FBI (η Αλις Μπλακ που την υποδύεται η Εμι Ρόσουμ, αποδεικνύοντας πως τελικά για κάθε άδικα ξεχασμένη ηθοποιό αυτής της βιομηχανίας έρχεται μια στιγμή που ο τροχός γυρίζει) που βρίσκεται στο κατόπι μιας κατά συρροήν δολοφόνου, με πιο πιθανό αληθινό όνομα το Κάθριν Τα θύματα της είναι ισχυροί άντρες, αλλά εδώ οι φόνοι δεν φαίνεται να γίνονται για κάποιο κέρδος, τουλάχιστον χειροπιαστό, αφού η γυναίκα που τους δολοφονεί με βασανιστικό τρόπο δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για την περιουσία τους.
To στοιχείο που προδίδει η αναφορά στη «Μαύρη Χήρα» είναι κάτι που αντιλαμβάνεσαι από νωρίς ότι θα συμβεί: αργά ή γρήγορα οι δύο γυναίκες θα ενδώσουν στην εμμονή που έχει η μία για την άλλη - με την πράκτορα εδώ να είναι πιο εμμονική από τη δολοφόνο - και θα ριψοκινδυνέψουν να συναντηθούν, αφήνοντας ανοιχτές τις πιθανότητες για το όποιο φινάλε της ατομικής αλλά και της κοινής τους διαδρομής.
Και κάπου εκεί σταματάει οτιδήποτε θυμίζει τη «Μαύρη Χήρα» ή ακόμη και το «Killing Eve» που αποτελεί και την πιο πρόσφατη και ταιριαστή αναφορά του «Furious» - εκείνο σε άλλο τόνο, πιο ποπ και σατιρικό, αν και ρηξικέλευθο τελικά όσον αφορά τη γυναικεία εκπροσώπηση (δύο γυναίκες πρωταγωνίστριες, γυναίκες στο σενάριο και τη σκηνοθεσία) αλλά και την απεικόνιση δύο δυναμικών γυναικείων χαρακτήρων με όλες τους τις πιθανές, απρόσμενες αποχρώσεις.
Εμι Ρόσουμ
Το «Furious» έρχεται εν έτει 2026 για να αφηγηθεί μια ιστορία γυναικών που επιβιώνουν σε συνθήκες κακοποίησης κάθε είδους μέσα σε ανδροκρατούμενα περιβάλλοντα. Και το κάνει στην μετά Τζέφρι Επστάιν εποχή, ακριβώς γιατί οι αποκαλύψεις που «διαρρέουν» διαρκώς από το φάκελό της υπόθεσής του καταδικασμένου πλέον για σεξουαλικά εγκλήματα χρηματιστή είναι τα αδιάσειστα πειστήρια για το μέγεθος και την ισχύ όσων συμμετέχουν σε ένα κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας και trafficking. Μπορείς να κατηγορήσεις το «Furious» για δραματουργικές υπερβολές, όχι όμως στην απεικόνιση του πλέγματος μέσα στο οποίο «παίζουν» τα παιχνίδια τους οι ισχυροί.
Το σχήμα που φτιάχνει η δημιουργός του «Furious», Ελίζαμπεθ Μέριγουεδερ (υπεύθυνη για το «Dying for Sex» με τη Μισέλ Γουίλιαμς αλλά και το παλιότερο «The Dropout») είναι συγκεκριμένο. Αυτή τη φορά η ιστορία θα ειπωθεί από τις γυναίκες, τρεις τον αριθμό. από την πράκτορα του FBI, την ανώτερή της που θα σταθεί η πιο πολύτιμη σύμμαχος της και την κατά συρροήν δολοφόνο που κυνηγούν. Το στοιχείο που αλλάζει το παραδοσιακό αφήγημα και κάνει το «Furious» να παίρνει τροπές που οδηγούν συχνά στα άκρα τις πράξεις και τα κίνητρα των ηρωίδων, είναι πως και οι τρεις γυναίκες είναι θύματα κακοποίησης. Το γεγονός πως οι φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους ιστορίες τους καταλήγουν (σε) μια κοινή ιστορία στο φινάλε είναι και το πιο δυνατό «εύρημα» σε μια διαδρομή που έτσι κι αλλιώς επιλέγει από την αρχή οι ηρωίδες του να μην είναι «καλές» ή «κακές», σε κάθε περίπτωση γυναίκες με ελαττώματα, εθισμούς και πολλή μα πολλή οργή.
Πόσο επικίνδυνο όμως είναι για μια τηλεοπτική σειρά να εξιδανικεύει την αυτοδικία; Αρκετά θα έλεγε κανείς, μόνο που στο «Furious» δεν υπάρχουν ακριβώς όρια. Μόνο οργή. Και με τον ίδιο τρόπο που ένα τέτοιο κύκλωμα trafficking και παιδικής πορνογραφίας καταφέρνει να επιπλέει στα νερά της νομιμότητας (με τις ευλογίες των ίδιων των ανθρώπων του νόμου), η τιμωρία του δεν μπορεί παρά να φλερτάρει με την παρανομία.»
Λόλα Πέτικρου
Η σειρά ξεκινάει με ένα φόνο, απεικονίζοντας γλαφυρά τη μέθοδο της Κάθριν - σημαντική σημείωση: υπάρχουν στιγμές που το «Furious» ανεβάζει ένταση στο gore και την αντοχή του θεατή. Οι μεταμορφώσεις της (εδώ οι αναφορές στη «Μαύρη Χήρα» αλλά και το «Killing Eve» είναι κάτι περισσότερο από εμφανείς) είναι μόνο ένα - και το λιγότερο ενδιαφέρον - στοιχείο τελικά σε μια ψυχοσύνθεση όπου το κυρίαρχο και τελικά κινητήριο για όλες τις της πράξεις χαρακτηριστικό της είναι ότι μπροστά στα μάτια μας βρίσκεται μια γυναίκα που μοιάζει εγκλωβισμένη μέσα στο παιδί που ήταν κάποτε.
Η παιδικότητα της Καθρίν (εμφανής όχι μόνο στα αξεσουάρ της αλλά και στο ίδιο το πρόσωπο της, στον τρόπο τελικά με τον οποίο νοιάζεται για όσους αγαπάει και κάνει τα πάντα για να τους προστατέψει) δεν την κάνει λιγότερο επικίνδυνη ή ψυχωσική, αλλά δίνει τη διάσταση της κακοποίησης, αφού γρήγορα μαθαίνουμε πως σε μια παιδική ηλικία που εξαντλήθηκε σε ανάδοχα σπίτια, άσυλα και στο… δρόμο, η Κάθριν υπήρξε θύμα trafficking όταν ήταν ανήλικη και είδε την καλύτερη της φίλη να πεθαίνει εν μέσω ενός κανονισμένου οργίου μεταξύ ισχυρών αντρών της υψηλής κοινωνίας της Νέας Υόρκης.
Το σχέδιο της είναι να σκοτώσει όλους όσους ήταν μπλεγμένοι σε αυτό το όργιο, «καθαρίζοντας» ταυτόχρονα με το όνομα της φίλης της και την αφρόκρεμα ενός κυκλώματος που εμπλέκει δικαστές, μεγαλοδικηγόρους, υψηλόβαθμους του FBI και όλους όσους χρειάζονται για να καλύπτονται παρόμοιες δράσεις.
Στην άλλη πλευρά του κυνηγητού, η Αλις προσπαθεί να βγει από μια δική της ιστορία κακοποίησης από τον αρραβωνιαστικό της. Μετά την καταγγελία της, όλοι οι συνάδελφοι της στράφηκαν εναντίον της. Εχει παραιτηθεί από την αστυνομία και δουλεύει ως πράκτορας του FBI προσπαθώντας να ξεκινήσει κάπως από την αρχή. Η υπόθεση της Καθρίν έρχεται να τη συναντήσει όταν είναι πιο ευάλωτη από ποτέ και να την κάνει να αντιμετωπίσει και τους δικούς της δαίμονες. Μαζί της η Νόρα Γουάσινγκτον, επικεφαλής του τμήματος, μια γυναίκα που παραμένει στο «υπόγειο», βλέποντας τον λευκό άνδρα συνεργάτη με τον οποίο ξεκίνησαν μαζί να έχει ανέβει πατώματα στην ιεραρχία.
Η αντανάκλαση της μίας ηρωίδας στην άλλη - πόση Αλις κρύβεται μέσα στην Καθρίν και πόση Νόρα κρύβεται μέσα στην Αλις, αλλά και η διαγενειακή συνέχεια που καταδεικνύει και τις διαφορές με τις οποίες η κάθε γενιά "κρύβει", "εκδηλώνει" ή τελικά (δεν) "επουλώνει" το τραύμα θα είναι η κινητήριος δύναμη που θα οδηγήσει το "Furious", οκτώ επεισόδια συνολικά, μέχρι το δυνατό και λυτρωτικό του φινάλε.»
Eμι Ρόσουμ και Κουίνσι Τάιλερ Μπερνστάιν
Είναι ειρωνικό, είναι και αστείο, είναι και πορωτικό, είναι και απόλυτα κινηματογραφικό. Κάθε φορά που η Καθρίν σκοτώνει έναν από την αλυσίδα του κυκλώματος είναι σαν τον σκοτώνει και για την Αλις και για την Νόρα. Και μαζί για όλες τις γυναίκες που κάποτε κακοποιήθηκαν ή υπήρξαν παράπλευρες απώλειες μέσα στα γρανάζια ενός άτεγκτου συστήματος.
Πόσο επικίνδυνο όμως είναι για μια τηλεοπτική σειρά να εξιδανικεύει την αυτοδικία; Αρκετά θα έλεγε κανείς, μόνο που στο «Furious» δεν υπάρχουν ακριβώς όρια. Μόνο οργή. Και με τον ίδιο τρόπο που ένα τέτοιο κύκλωμα trafficking και παιδικής πορνογραφίας καταφέρνει να επιπλέει στα νερά της νομιμότητας (με τις ευλογίες των ίδιων των ανθρώπων του νόμου), η τιμωρία του δεν μπορεί παρά να φλερτάρει με την παρανομία. Και οι δύο ηρωίδες, η Αλις και η Νόρα, που βρίσκονται από την πλευρά του νόμου, θα χρειαστεί πολλές φορές να παρακάμψουν πρωτόκολλα, ιεραρχίες και κανονισμούς προκειμένου να καταφέρουν να πλησιάσουν στο στόχο τους. Και, παρόλο που δεν θα τολμούσαν ποτέ να αφήσουν την Καθρίν ελεύθερη, είναι λίγα όσα τις εμποδίζουν να την βοηθήσουν στο δικό της στόχο.
Λόλα Πέτικρου, Εμι Ρόσουμ
Η αντανάκλαση της μίας ηρωίδας στην άλλη - πόση Αλις κρύβεται μέσα στην Καθρίν και πόση Νόρα κρύβεται μέσα στην Αλις, αλλά και η διαγενειακή συνέχεια που καταδεικνύει και τις διαφορές με τις οποίες η κάθε γενιά «κρύβει» «εκδηλώνει» ή τελικά (δεν) «επουλώνει» το τραύμα θα είναι η κινητήριος δύναμη που θα οδηγήσει το «Furious», οκτώ επεισόδια συνολικά, μέχρι το δυνατό και λυτρωτικό του φινάλε - αντάξιο των ρίσκων που είχε πάρει μέχρι εκεί αλλά κυρίως μιας αφηγηματικής (α)συνέχειας που δεν προδίδεται ελέω τηλεθέασης ή/και μιας κάποιας «ηθικολογίας».
Μέχρι να φτάσει εκεί, η σειρά που είναι προτιμότερο παρακολουθώντας την να μην γνωρίζεις περισσότερες λεπτομερείες από τις απολύτως βασικές, θα πρωτοτυπήσει, θα προσπαθήσει (και θα καταφέρει σε στιγμές) να σοκάρει, θα παίξει πάνω στις σεναριακές ανατροπές (άλλες οργανικές, άλλες όχι) που κρατούν και το ενδιαφέρον από επεισόδιο σε επεισόδιο. Θα παραγεμίσει την ιστορία της με υποπλοκές (και κυρίως θεματικές) σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να καλύψει όλο το φάσμα της συζήτησης που ανοίγει η κακοποίηση. Θα φτιάξει ένα πορτρέτο της Νέας Υόρκης που τελευταία μοιάζει να προστατεύεται από την εικόνα μιας ευημερούσας, πλούσιας και ασφαλούς πόλης. Θα δώσει την ευκαιρία και στις τρεις πρωταγωνίστριες του (ή κάθε μία από αυτές με δική της σκηνή ανθολογίας) να παίξουν με αριστοτεχνικό τρόπο κάτι πολύ δύσκολο.
Και δεν θα σταματήσει εκεί, αλλά θα υπερβάλλει. θα φωνάξει, θα φλυαρήσει, θα περπατήσει σε ναρκοπέδια, θα σε κάνει να μπερδευτείς, να αδιαφορήσεις, να ξαναεθιστείς, τελικά να συγκινηθείς σε μια διαδρομή που το νιώθεις ότι δεν θέλει να κρυφτεί, αλλά να μιλήσει χωρίς αναστολές, αγγίζοντας ακόμη και την καταγγελία την ίδια ώρα που στέκεται και ως crime entertainment, με μια αίσθηση επείγοντος που το νιώθεις ότι προκύπτει από την ίδια οργή που έχουν οι ηρωίδες της. Και που, όπως και το κάνουμε, μερικές φορές είναι το μόνο που πάει τον κόσμο λίγο παραπέρα.