Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Ο Στέισι Κιτς, ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς ηθοποιούς της γενιάς του, γνωστός κυρίως για την ενσάρκωση του σκληροτράχηλου ιδιωτικού ντετέκτιβ Μάικ Χάμερ στη μικρή οθόνη, πέθανε σε ηλικία 85 ετών.
Ο ηθοποιός άφησε την τελευταία του πνοή την Τρίτη, στο σπίτι του στη Μαγδαλένκα της Πολωνίας έπειτα από «μια μακρά και δύσκολη μάχη με σοβαρή καρδιολογική πάθηση και καρδιακή ανεπάρκεια», όπως ανακοίνωσε η σύζυγός του, Μαλγκόσια Τομάσι.
«Ο Στέισι δεν ήταν μόνο ένας θρυλικός ηθοποιός, που θαύμαζαν και αγαπούσαν θεατές σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά και ο αγαπημένος μου σύζυγος, σύντροφος και η καρδιά της οικογένειάς μας», ανέφερε χαρακτηριστικά στη δήλωσή της, προσθέτοντας πως το εξαιρετικό πνεύμα του, η αξέχαστη φωνή του και η αγάπη που προσέφερε θα παραμείνουν για πάντα μαζί τους.
Γεννημένος στις 2 Ιουνίου 1941 στη Σαβάνα της Τζόρτζια, ο Κιτς προερχόταν από μια οικογένεια με βαθιές θεατρικές καταβολές. Η μητέρα του, Μέρι Κέιν, ήταν ηθοποιός, ενώ ο πατέρας του, Στέισι Κιτς ο πρεσβύτερος, ασχολούνταν επίσης με την υποκριτική, τη διδασκαλία και τη σκηνοθεσία. Ο μικρότερος αδελφός του, Τζέιμς Κιτς, ακολούθησε επίσης τον χώρο του θεάματος ως σκηνοθέτης και παραγωγός.
Σπούδασε αγγλική φιλολογία και δραματική τέχνη στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ, από όπου αποφοίτησε το 1963, συνέχισε στη Σχολή Δραματικής Τέχνης του Γέιλ και αργότερα φοίτησε στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής και Δραματικής Τέχνης του Λονδίνου ως υπότροφος του προγράμματος Fulbright.
Πριν γίνει ευρύτερα γνωστός στο τηλεοπτικό κοινό, είχε ήδη διαγράψει μια αξιοσημείωτη θεατρική πορεία.
Εκανε το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ το 1965, ενώ το 1966 κέρδισε το πρώτο του βραβείο Obie για την ερμηνεία του στον πρωταγωνιστικό ρόλο του αντιπολεμικού σατιρικού έργου «MacBird!». Το 1969 απέσπασε υποψηφιότητα για βραβείο Tony για την ερμηνεία του ως Μπάφαλο Μπιλ στο «Indians», ενώ ενσάρκωσε τον Εντμουντ στον «Βασιλιά Ληρ» και αργότερα τον ίδιο τον βασιλιά σε διαφορετικές θεατρικές παραγωγές.
Το 2010 τιμήθηκε με βραβείο Helen Hayes για την ερμηνεία του στο έργο του Σαίξπηρ από τη Shakespeare Theatre Company. Στη σκηνή επέστρεψε επανειλημμένα και σε μεγαλύτερη ηλικία, με σημαντικούς σταθμούς τον «Αμλετ», τον «Φάλσταφ» και τον μονόλογο «Pamplona», στον οποίο υποδύθηκε τον Ερνεστ Χέμινγουεϊ.
Η κινηματογραφική του διαδρομή ξεκίνησε το 1968 με την ταινία «The Heart Is a Lonely Hunter», ενώ σύντομα βρέθηκε μπροστά από την κάμερα σημαντικών δημιουργών. Στο «Brewster McCloud» του Ρόμπερτ Ολτμαν υποδύθηκε έναν ανάπηρο εκατομμυριούχο, ενώ στην ταινία «Doc» (1971) ενσάρκωσε τον θρυλικό παράνομο της Αγριας Δύσης Ντοκ Χόλιντεϊ, με τη Φέι Ντάναγουεϊ στο πλευρό του.
Ενας από τους πιο χαρακτηριστικούς κινηματογραφικούς σταθμούς του ήταν το «Fat City» (1972) του Τζον Χιούστον, όπου υποδύθηκε έναν παρηκμασμένο πυγμάχο που προσπαθεί να ξαναβρεί τη θέση του στο ρινγκ, δίπλα στον νεαρό πυγμάχο που ενσάρκωνε ο Τζεφ Μπρίτζες. Συνεργάστηκε ξανά με τον Χιούστον στο «The Life and Times of Judge Roy Bean», ενώ το 1980 εμφανίστηκε στο «The Ninth Configuration» του Γουίλιαμ Πίτερ Μπλάτι, μια ταινία που απέκτησε στη συνέχεια cult status. Την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε στο «The Long Riders», υποδυόμενος τον Φρανκ Τζέιμς δίπλα στον αδελφό του, Τζέιμς, που ενσάρκωνε τον Τζέσι Τζέιμς.
Η μεγάλη τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα ήρθε μέσα από τον ρόλο του Μάικ Χάμερ, του σκληροτράχηλου ιδιωτικού ντετέκτιβ που δημιούργησε ο συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων Μίκι Σπιλέιν. Ο Κιτς τον ενσάρκωσε στην τηλεοπτική σειρά του CBS «Mickey Spillane's Mike Hammer», η οποία προβλήθηκε από το 1984 έως το 1987 και στη συνέχεια μετονομάστηκε σε «The New Mike Hammer». Επέστρεψε στον ίδιο χαρακτήρα στην τηλεοπτική ταινία «Mike Hammer: Murder Takes All» το 1989, αλλά και στη σειρά «Mike Hammer, Private Eye» στα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Η τηλεοπτική του παρουσία ωστόσο, εκτεινόταν πολύ πέρα από τον συγκεκριμένο ρόλο.
Κέρδισε Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία του ως Eρνεστ Χέμινγουεϊ στην εξάωρη μίνι σειρά «Hemingway» (1988), για την οποία πήρε περίπου 16 κιλά, ενώ η ερμηνεία του τού χάρισε και υποψηφιότητα για Emmy.
Ανάμεσα στις τηλεοπτικές του εμφανίσεις ξεχωρίζει και εκείνη στη μίνι σειρά «Η Κόρη του Μιστράλ», βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Τζούντιθ Κραντζ όπου υποδύθηκε τον κεντρικό χαρακτήρα, τον ζωγράφο Ζυλιέν Μιστράλ. Ενας ρόλος που, αν μη τι άλλο, αξίζει να θυμηθούμε ανάμεσα στις πολλές και εντελώς διαφορετικές μεταμορφώσεις του.
Αργότερα εμφανίστηκε στις σειρές «Prison Break», «Titus», «ER», «Ray Donovan» και «Blue Bloods», όπου υποδύθηκε τον καρδινάλιο Κέβιν Κερνς. Eδωσε επίσης τη φωνή του σε χαρακτήρα της σειράς «The Simpsons», ενώ συμμετείχε σε παραγωγές όπως τα «Two and a Half Men», «30 Rock» και «Brooklyn Nine-Nine».
Παράλληλα, ανέλαβε την αφήγηση της σειράς ντοκιμαντέρ «American Greed» του CNBC, αξιοποιώντας τη βαθιά και αναγνωρίσιμη φωνή του.
Στη μεγάλη οθόνη συνέχισε να εμφανίζεται σε διαφορετικά κινηματογραφικά είδη, από το «Up in Smoke» των Τσιτς και Τσονγκ μέχρι το «American History X», το «W.» του Ολιβερ Στόουν, το «Honeydripper» του Τζον Σέιλς, το «Sin City: A Dame to Kill For», «The Bourne Legacy» αλλά και στην κωμωδία «Nebraska» του Αλεξάντερ Πέιν, που απέσπασε έξι υποψηφιότητες για Oσκαρ. Η τελευταία κινηματογραφική εμφάνισή του ήταν στο «Jay Kelly» του Νόα Μπόμπακ το 2025, όπου υποδύθηκε τον πατέρα του ομώνυμου χαρακτήρα του Τζορτζ Κλούνεϊ.
Μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής του ήρθε το 1984, όταν συνελήφθη στο αεροδρόμιο Χίθροου του Λονδίνου, καθώς επιχειρούσε να εισαγάγει παράνομα κοκαΐνη στη Βρετανία. Η ουσία ήταν κρυμμένη σε ένα δοχείο αφρού ξυρίσματος και σε άλλα σημεία των αποσκευών του. Ο Κιτς δήλωσε ένοχος, καταδικάστηκε σε εννέα μήνες φυλάκισης και εξέτισε έξι στις φυλακές του Ρέντινγκ. Η απουσία του μάλιστα από τη σειρά «Μάικ Χάμερ» δημιούργησε ένα απρόσμενο πρόβλημα στην παραγωγή, καθώς ο ηθοποιός αφηγούνταν και τα επεισόδια με τη φωνή του. Την αντικατάστασή του ανέλαβε προσωρινά Ριτς Λιτλ.
Στην αυτοβιογραφία του «All in All: An Actor's Life On and Off the Stage», που κυκλοφόρησε το 2013, περιέγραψε τον εγκλεισμό ως τη χαμηλότερη στιγμή της ζωής του. Η εμπειρία αυτή, ωστόσο, τον οδήγησε σε μια βαθύτερη προσωπική αναζήτηση και στη γνωριμία του με έναν ιερέα, η οποία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μεταστροφή του στον Ρωμαιοκαθολικισμό.
Μετά την αποφυλάκισή του μίλησε ανοιχτά για την εξάρτησή του από την κοκαΐνη, συμμετείχε σε ενημερωτικές εκστρατείες σε πανεπιστήμια και κέντρα απεξάρτησης και κατέθεσε ενώπιον επιτροπής του αμερικανικού Κογκρέσου, περιγράφοντας τη δική του εμπειρία με τον εθισμό.
Παρά τις δυσκολίες, συνέχισε να εργάζεται μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Το 2009, ενώ υποδυόταν τον Ρίτσαρντ Νίξον στην περιοδεύουσα παραγωγή του «Frost/Nixon», υπέστη μια σειρά εγκεφαλικών επεισοδίων, από τα οποία κατάφερε να αναρρώσει και να επιστρέψει στη σκηνή.
Το 2017 ενώ πρωταγωνιστούσε στη θεατρική παράσταση «Pamplona», υπέστη καρδιακή προσβολή επί σκηνής στο Σικάγο, με αποτέλεσμα να διακοπεί η παράσταση.
«Στόχος μου ήταν να έχω όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ποικιλία ρόλων. Πιθανότατα αυτό έβλαψε την καριέρα μου», είχε δηλώσει στο New York Magazine το 2012. «Ομως είχα την ευκαιρία να παίξω τον Αμλετ, τον Ριχάρδο Γ΄ και τον Βασιλιά Ληρ, και δεν θα τα αντάλλασσα με τίποτα».
Ηταν άλλωστε ένας ηθοποιός που δεν ήθελε να περιορίζεται σε μια συγκεκριμένη εικόνα, ακόμη κι αν αυτή του είχε εξασφαλίσει την αναγνωρισιμότητα.
Ο Στέισι Κιτς παντρεύτηκε τέσσερις φορές. Αφήνει πίσω του τη σύζυγό του Μαλγκόσια Τομάσι, την οποία γνώρισε στα γυρίσματα της σειράς «Μάικ Χάμερ» και με την οποία παντρεύτηκε το 1986, τα παιδιά του, Σάνον και Καρολίνα, καθώς και τον αδελφό του, Τζέιμς.