Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Η Μαρίνα Βλαντί πέθανε στις 24 Σεπτεμβρίου, στο σπίτι της, σε ηλικία 88 ετών, έχοντας κοντά της την οικογένεια και τα ζώα της. Τα παιδιά της αποχαιρέτησαν μια γυναίκα που, όπως ανέφεραν, έζησε «μια μακρά, όμορφη και γεμάτη ζωή». Για περισσότερες από πέντε δεκαετίες, η Βλαντί παρέμεινε ενεργή στον κινηματογράφο, στο θέατρο και την τηλεόραση, συνεργαζόμενη με σκηνοθέτες όπως ο Μάρκο Φερέρι, ο Ορσον Γουέλς και ο Ζαν Λικ Γκοντάρ, ενώ η παρουσία της δεν περιορίστηκε ποτέ αποκλειστικά στην υποκριτική.
Γεννημένη στις 10 Μαΐου 1938 στο Κλισί, κοντά στο Παρίσι, ως Κατρίν Μαρίνα ντε Πολιάκοφ, μεγάλωσε σε οικογένεια Ρώσων μεταναστών με έντονη καλλιτεχνική παράδοση. Ο πατέρας της, Βλαντίμιρ ντε Πολιάκοφ, ήταν τραγουδιστής της όπερας και η μητέρα της, Μιλίτσα Ενβαλντ, χορεύτρια, ενώ και οι τρεις αδελφές της ακολούθησαν καλλιτεχνική πορεία. Η ίδια ξεκίνησε με σπουδές χορού και πέρασε από την Οπερα του Παρισιού, όμως η υποκριτική ήταν εκείνη που τελικά θα καθόριζε τη ζωή της. Μόλις στα 11 της χρόνια εμφανίστηκε στην ταινία «Orage d'ete» του Ζαν Ζερέ, ανοίγοντας έναν δρόμο που σύντομα θα την οδηγούσε από τους παιδικούς ρόλους στους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες του γαλλικού σινεμά.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, η Βλαντί άρχισε να γίνεται ολοένα και πιο αναγνωρίσιμη, με συμμετοχές σε ταινίες όπως το «Avant le Deluge» του Αντρέ Καγιάτ και το «Jours d'amour» του Τζουζέπε Ντε Σάντις. Σημαντικό κεφάλαιο στην πρώτη περίοδο της καριέρας της υπήρξε η σχέση της με τον ηθοποιό, σκηνοθέτη και σεναριογράφο Ρομπέρ Οσεΐν, τον οποίο παντρεύτηκε μόλις στα 17 της χρόνια. Ο Οσεΐν, μεγαλύτερός της κατά περίπου 14 χρόνια, έγινε παράλληλα ένας από τους πρώτους σημαντικούς συνεργάτες της, δίνοντάς της ρόλους σε ταινίες όπως οι «Les Salauds Vont en Enfer», «Pardonnez nos Offenses», «Toi, le Venin» και «La Nuit des Espions». Ο γάμος τους δεν κράτησε για πολλά χρόνια, όμως η επαγγελματική τους σχέση συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση της κινηματογραφικής της ταυτότητας και στην καθιέρωσή της ως πρωταγωνίστριας.
Το μεγάλο καλλιτεχνικό ορόσημο ήρθε το 1963 με την «Ape Regina», γνωστή και ως «Le Lit Conjugal», του Μάρκο Φερέρι, όπου η Βλαντί βρέθηκε απέναντι στον Ούγκο Τονιάτσι. Η ταινία, με την αιχμηρή ματιά της πάνω στον γάμο, τη μητρότητα και τις κοινωνικές προσδοκίες που επιβάλλονται στις γυναίκες, προκάλεσε συζητήσεις και έδωσε στην ηθοποιό έναν από τους σημαντικότερους ρόλους της καριέρας της. Η ερμηνεία της αναγνωρίστηκε στο Φεστιβάλ Καννών, όπου τιμήθηκε με το βραβείο γυναικείας ερμηνείας. Τα επόμενα χρόνια θα συνεργαζόταν με δύο ακόμη εμβληματικές μορφές του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, τον Ορσον Γουέλς στο «Falstaff», γνωστό και ως «Campanadas a Medianoche», και τον Ζαν Λικ Γκοντάρ στο «Deux ou Trois Choses que je Sais d'elle» του 1967, όπου υποδύθηκε τη Ζιλιέτ Ζανσόν, σε μια ταινία που εξερευνούσε την αστικοποίηση, την αλλοτρίωση και την περιστασιακή πορνεία στο μεταβαλλόμενο Παρίσι.
Η ζωή της Βλαντί, ωστόσο, ήταν εξίσου συνδεδεμένη με τη ρωσική καλλιτεχνική παράδοση της οικογένειάς της όσο και με το γαλλικό σινεμά. Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 γνώρισε τον ποιητή, τραγουδιστή και ηθοποιό Βλαντίμιρ Βισότσκι και το 1970 οι δυο τους παντρεύτηκαν. Η Βλαντί ταξίδευε ανάμεσα στο Παρίσι και τη Μόσχα και έζησε από κοντά την ιδιαίτερη καλλιτεχνική διαδρομή ενός ανθρώπου που είχε αποκτήσει τεράστια δημοτικότητα στη Σοβιετική Ενωση, παρά τους περιορισμούς και την επιφυλακτικότητα των αρχών απέναντι στο έργο του. Ο θάνατός του, στις 25 Ιουλίου 1980, σε ηλικία μόλις 42 ετών, αποτέλεσε βαθύ πλήγμα για εκείνη. Το 1987 κατέγραψε τη σχέση τους στο βιβλίο «Vladimir ou le Vol Arrete», ενώ χρόνια αργότερα θα επέστρεφε στη σκηνή με μουσικό αφιέρωμα στον ίδιο.
Η Μαρίνα Βλαντί υπήρξε πολύ περισσότερα από μια ηθοποιός. Μαζί με τις αδελφές της δημιούργησε το μουσικό σχήμα «Les Soeurs Poliakoff», ενώ αργότερα ακολούθησε και προσωπική μουσική πορεία, με το «Le Voleur de Chevaux» να ξεχωρίζει ανάμεσα στις ηχογραφήσεις της. Ασχολήθηκε ακόμη με την παραγωγή και τη συγγραφή, ενώ η δημόσια παρουσία της συνδέθηκε και με κοινωνικά ζητήματα, καθώς υπέγραψε το περίφημο «Μανιφέστο των 343» το 1971, συμμετέχοντας στη δημόσια συζήτηση για το δικαίωμα στην άμβλωση στη Γαλλία.
Με περισσότερες από 80 κινηματογραφικές συμμετοχές, αλλά και σημαντική παρουσία στο θέατρο και την τηλεόραση, η Βλαντί διέσχισε διαφορετικές εποχές και καλλιτεχνικά ρεύματα χωρίς να εγκλωβιστεί ποτέ σε έναν μόνο ρόλο. Από το γαλλικό σινεμά της δεκαετίας του 1950 μέχρι τη nouvelle vague και από τον Φερέρι και τον Γουέλς έως τον Γκοντάρ, η πορεία της αποτελεί ένα μικρό κομμάτι της ίδιας της ιστορίας του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Πίσω από την οθόνη έμεινε μια ζωή γεμάτη τέχνη, έρωτες, πολιτιστικές συγκρούσεις και δημιουργικές αναζητήσεις, με τη Μαρίνα Βλαντί να παραμένει μια ξεχωριστή μορφή μιας ολόκληρης κινηματογραφικής εποχής.