Η νέα ταινία «Αποστολή Χαίρε Μαρία» της Amazon MGM Studios δεν έχει τραβήξει την προσοχή μόνο για το διαστημικό της εύρος και τη σκηνοθετική της φιλοδοξία, αλλά κυρίως για έναν απρόσμενο πρωταγωνιστή. Ο Ρόκι, ένα εξωγήινο πλάσμα με μορφή αράχνης, έχει εξελιχθεί σε κεντρικό στοιχείο της αφήγησης και σε μία από τις πιο συζητημένες δημιουργίες της χρονιάς. Πίσω από την κίνηση και την «ψυχή» του χαρακτήρα βρίσκεται ο Τζέιμς Ορτίζ, κουκλοπαίκτης και ηθοποιός θεάτρου, ο οποίος δίνει ζωή στον Ρόκι μέσα από μια εξαιρετικά απαιτητική συνδυαστική ερμηνεία.
Ο Ορτίζ, που εμφανίζεται δίπλα στον Ράιαν Γκόσλινγκ, δεν αντιμετωπίζει τον ρόλο ως τεχνικό κατόρθωμα αλλά ως καθαρή υποκριτική πράξη. «Πάντα με ενδιαφέρει η καρδιά του χαρακτήρα, όχι το μέσο που χρησιμοποιείται για να τον δούμε», έχει δηλώσει χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας πως ακόμη και μέσα από κουκλοθεατρικές τεχνικές στόχος παραμένει η συναισθηματική αλήθεια.
Διαβάστε ακόμα: Το «Αποστολή Χαίρε Μαρία» είναι φτιαγμένο για να βιώνεται στο σκοτάδι μιας αίθουσας
Η συζήτηση γύρω από την ερμηνεία του έχει ήδη φτάσει μέχρι τα βραβεία της Ακαδημίας. Σύμφωνα με τις τρέχουσες διαδικασίες, η δουλειά του μπορεί να θεωρηθεί επιλέξιμη για Οσκαρ ερμηνείας, ενώ παράλληλα εντάσσεται και στο πλαίσιο της ένωσης ηθοποιών. Ωστόσο, άλλοι θεσμοί αντιμετωπίζουν διαφορετικά το έργο του, γεγονός που αναδεικνύει για ακόμη μία φορά το θολό όριο ανάμεσα στην υποκριτική, την τεχνολογία και την καθαρή καλλιτεχνική δεξιοτεχνία.
Δεν είναι η πρώτη φορά που το Χόλιγουντ βρίσκεται αντιμέτωπο με τέτοιου είδους ερωτήματα. Από τον Γκόλουμ στις ταινίες «Ο Αρχοντας των Δαχτυλιδιών» μέχρι τον Σίζαρ στο «Πλανήτης των Πιθήκων», η βιομηχανία δυσκολεύεται διαχρονικά να αποφασίσει αν τέτοιες ερμηνείες ανήκουν στους ηθοποιούς ή στους τεχνικούς. Ακόμη παλαιότερα, μορφές όπως ο Γιόντα ή οι δημιουργίες των Muppets έθεσαν αντίστοιχα ζητήματα, χωρίς ποτέ να υπάρξει οριστική απάντηση.
Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο όταν η συζήτηση αγγίζει το ίδιο το τι θεωρούμε «ερμηνεία». Ο Ρόκι δεν είναι απλώς ένα οπτικό εφέ ούτε μια φωνή που ντουμπλάρεται, αλλά μια πλήρης υποκριτική παρουσία που περνά μέσα από σώμα, ρυθμό και συντονισμό ανθρώπου και μηχανισμού. Οπως λένε οι δημιουργοί της ταινίας, η σχέση του Ορτίζ με τον χαρακτήρα είναι τόσο άμεση όσο ενός κλασικού ηθοποιού με τον ρόλο του, έστω κι αν το μέσο είναι ασυνήθιστο.
Πάντως ο Ρόκι παραμένει κάτι περισσότερο από ένας χαρακτήρας. Είναι ένα τεστ για το ίδιο το τι σημαίνει να είσαι ηθοποιός σήμερα.