Μια ομάδα αντρών καθορίζει την ανθρώπινη μοίρα με βάσει τα... μετεωρολογικά στοιχεία, σ' αυτό το στιβαρό και συγκινητικό δράμα του Β' Παγκόσμιου, βασισμένου στην πραγματική ιστορία του πώς αποφασίστηκε και κερδήθηκε η συμμαχική απόβαση στη Νορμανδία.
Εχοντας πικρή πείρα από την καταστροφική δοκιμαστική πολύνεκρη απόβαση «Επιχείρηση Τίγρης», ο Αμερικανός Στρατάρχης Αϊζενχάουερ, «αγκυροβολημένος» σ' έναν επιταγμένο πύργο στην Αγγλία, προσπαθεί να διακρίνει πότε ο καιρός θα επιτρέψει να γίνει η οριστική, αναγκαία απόβαση που θα οδηγήσει στην ανάκτηση γαλλικών εδαφών από τους Ναζί. Στο πλευρό του, μία πιστή βοηθός και δυο μετεωρολόγοι, ένας αισιόδοξος Αμερικανός κι ένας σχολαστικός Σκωτσέζος, ο Τζέιμς Σταγκ, που διακρίνει αποτρεπτικές καταιγίδες για την προγραμματισμένη μέρα.
Κλεισμένο, ως επί το πλείστον, στα γεμάτα στρατιώτες δωμάτια ενός εμβληματικού για τη βρετανική αριστοκρατία κτιρίου, το φιλμ του ελληνικής καταγωγής Αυστραλού Αντονι Μάρας, («Επίθεση στη Βομβάη»), μεταφορά του θεατρικού έργου τού πρωτίστως ηθοποιού Ντέιβιντ Χέιγκ, συνδυάζει διαφορετικές υφές φωτογραφίας, ένα ενδιαφέρον σάουντρακ από τον Φόλκερ Μπέρτελμαν και μια θαυμάσια αίσθηση ισορροπίας σε κάθε πτυχή της ταινίας του, με αποτέλεσμα όχι, μεν, ένα φιλμ που θ' αλλάξει την Ιστορία, αλλά 100 λεπτά έντασης, ανθρώπινης ευαισθησίας και στέρεων ερμηνειών.
Σ' ένα ανδρικό σύμπαν, ο Μάρας φροντίζει να συμπεριλάβει, έστω δειγματοληπτικά, την Κέι της Κέρι Κόντον, προσωπική βοηθό και παρασκηνιακή συμβουλάτορα του Αϊζενχάουερ, που ενσαρκώνει και σύσσωμο τον ηρωισμό των γυναικών στον Β' Παγκόσμιο. Ο Μπρένταν Φρέιζερ ως Αϊκ εμφανίζει μια επιβλητική φιγούρα, έστω χωρίς βάθος. Οι σημαντικές προσωπικότητες του Πολέμου, σαν τον Μπέρναρντ Μοντγκόμερι, εναπόκεινται στην τέχνη ηθοποιών σαν τον Ντέιμιαν Λούις για να γίνουν τρισδιάστατοι. Η αντιπαλότητα αμερικανικής και βρετανικής κοσμοθεωρίας αποτελεί κομβικό κομμάτι του σεναρίου.
Εδώ, ο Κρις Μεσίνα δίνει μπρίο στον Αμερικανό μετεωρολόγο Κρικ, πρόθυμο να «κάμψει» τα στοιχεία για να δώσει πολυπόθητα αισιόδοξα αποτελέσματα, ενώ ο Αντριου Σκοτ, ως Τζέιμς Σταγκ, τυπικός, αυστηρός, σχολαστικός Σκωτσέζος, δεν παρεκκλίνει χιλιοστό απο τα δεδομένα του, παραπάνω θλιμμένος και εσωστρεφής γιατί το καθήκον τον έχει καλέσει τη στιγμή που η ετοιμόγεννη γυναίκα του βρίσκεται σ' ένα υπό βομβαρδισμό νοσοκομείο στο Λονδίνο. Είναι αυτές οι μικρές λεπτομέρειες που δίνουν χαρακτήρα στο σενάριο, όσο Κρικ και Σταγκ προσπαθούν να βρουν ένα παράθυρο καλοκαιρίας για μια επιχείρηση που θ' ανατρέψει τη ναζιστική παντοκρατορία. Ταυτόχρονα, η ταινία υπερβαίνει το διεκπεραιωτικό χαρακτήρα, για παράδειγμα, της «Νυρεμβέργης», επενδύοντας στις γκρίζες ζώνες. Τα λίγα εξωτερικά έρχονται να εκπλήξουν, κυρίως εστιάζοντας στην ανθρώπινη σφαγή όπου οδηγούν αποφάσεις ειλημμένες στα σκοτεινά γραφεία της αϋπνίας των λίγων και δυνατών. Οι αντιπαραθέσεις πλάνων θυμίζουν τι σημαίνει «ασφαλίσαμε τις ακτές», πόσα πτώματα τις γέμισαν πριν ασφαλιστούν, πόσο επίπονη ήταν η έρευνα και η πρόβλεψη πριν την εξέλιξη της τεχνολογίας, πόσο ζοφερή είναι η μία πλευρά του «ηρωισμού» αλλά και πόσο η στρατηγική του πολέμου έχει αλλάξει: πόσο το «οι ελεύθεροι άνθρωποι του κόσμου βαδίζουν μαζί προς τη νίκη» του Αϊζενχάουερ συγκρούεται με τις παραληρηματικές ιδέες μεγαλείου του Ντόναλντ Τραμπ.
Αγωνία, διαπροσωπικές (έστω, σχηματικές) σχέσεις, λεπτό χιούμορ και μια αίσθηση βαρύτητας, συνθέτουν μια ταινία συμβατική μεν, αλλά ειλικρινή, οξυδερκή και συγκινητική, μια γνωστή συνταγή καλά εκτελεσμένη.
