Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
«Οταν ήμουν ήδη τρεις μήνες σε οιστρογόνα, πέταξα στην Καλιφόρνια για να δώσω τέλος σε μια σχέση πέντε χρόνων, δοκίμασα για πρώτη φορά κοκαΐνη και σταμάτησα για λίγο να μιλάω στην οικογένεια μου.»
Για όποιον παρακολουθεί τη διαδρομή του Τζέιν Σένμπρουν μέσα στα χρόνια, η «τριλογία της οθόνης» όπως είναι πλέον γνωστή η τριπλέτα των «We’re All Going to the World's Fair» και «I Saw the TV Glow» (στην Ελλάδα έχουν προβληθεί μόνο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) που κλείνει θριαμβευτικά φέτος με το «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα» - στις αίθουσες στις 27 Αυγούστου - δεν είναι παρά το ταξίδι του σε έναν κόσμο που τώρα πια... «ανήκει».
Οι ήρωες του είναι όλοι παιδιά που ενδίδουν - διστακτικά στην αρχή, αναπολογητικά καθώς ανακαλύπτουν τον κόσμο, ξέφρενα καθώς μεγαλώνουν - στις εμμονές τους, προσπαθώντας να φτιάξουν ένα σύμπαν μέσα στο οποίο δεν θα νιώθουν δυσφορία, μοναξιά, απομόνωση. Χωρίς να του δίνουν όνομα, προτιμούν να το «ζουν» σαν μια διάσταση που συνήθως βρίσκεται ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Ή για να είμαστε πιο ακριβείς, ανάμεσα στον κινούμενο κόσμο μιας ταινίας ή μιας τηλεοπτικής σειράς και στην ακίνητη καθημερινότητα ενός προαστίου που δεν μετακινείται ούτε μπροστά στην τρομακτική ανάγκη για επιβίωση.
We Are All Going to the World's Fair
I Saw the TV Glow
📺 📺 📺 📺 📺
Το σινεμά ως διέξοδος
Γεννημένο το 1987 και μεγαλώνοντας στο Αρντσλεϊ της Νέας Υόρκης, το Τζέιν Σένμπρουν ήταν «δημιουργικό, ταλαντούχο, αλλά οι ζωγραφιές του είναι πολύ “μακάβριες”» όπως έλεγαν οι δάσκαλοι του. Μόνη διέξοδος; Μια βιντεοκάμερα για να καταγράφει τα πάντα μπας και καταφέρει να τα ξορκίσει γεννώντας ερασιτεχνικά φιλμ με ζόμπι, VHS να παίζουν μαραθωνίους του «Εφιάλτη στο Δρόμο με τις Λεύκες», η τηλεόραση να προβάλλει σε replay επεισόδια της «Buffy, The Vampire Slayer» και του «X-Files», το ευρωπαϊκό σινεμά να φτάνει ως «εισβολέας» και ένας ψεύτικος κόσμος να κάνει τον αληθινό να λάμπει μέσα από το φως της τηλεόρασης.
Αυτά είναι και τα υλικά των ταινιών του.
Αναλογικά, όσο τα πρώτα χρόνια της ζωή του. Ψηφιακά, όσο για να μπορέσουν να επιστρέψουν χωρίς μεγάλο budget στο παρελθόν, Βαθιά προσωπικά με τον τρόπο που αφορούν αυτόματα περισσότερους. Ο κόσμος των online forums και virtual games που συντρόφευσαν (ριψοκίνδυνα) τα μοναχικά παιδιά και τους έφηβους των 2000s (στο «We’re All Going to the World's Fair»). Ο κόσμος των τηλεοπτικών σειρών που υπήρξαν καταφύγιο για τους εφήβους που δεν είχαν ακόμη τρόπο να εκφράσουν τη «δυσφορία» του ίδιου του σώματος και του περιβάλλοντός τους («I Saw the TV Glow») στα 90s. Τα slasher movies των 80s που δεν φρόντισαν ποτέ να σώσουν τα προσχήματα του σεξισμού τους και την scream queen τους από τον «κακό», διαιωνίζοντας τοξικά στερεότυπα μέσα από ένα πλέγμα που δεν θα έπετρεπε ποτέ τον όρο «fangirls» να επικρατήσει του «fanboys».
Φτιάχοντας ταινίες για να διεκδικήσει τη μη δυαδικότητά του, το Τζέιν Σένμπρουν διεκδικεί με την ίδια σχεδόν αποφασιστικότητα και έναν ολόκληρο κόσμο που είναι φτιαγμένος από τον τρόμο του να μεγαλώνεις κάπου που δεν ανήκεις, από την απουσία των γονιών, από την ασφάλεια της φαντασίας, από ένα τραγούδι των REM ή του Ελιοτ Σμιθ να ακούγονται σαν soundtrack μιας βασανιστικής, αλλά ταυτόχρονα απελευθερωτικής ενηλικίωσης, από μια επιστροφή στα 90s όχι με τη λαγνεία που ίσως το κάνει η Gen Z, αλλά με μια πιο βαθιά αναζήτηση μιας «απλότητας» που χάνεται μέσα στο πολύπλοκο «εδώ και τώρα».
Υπάρχει λόγος για τον οποίο επιστρέφουμε σε αυτήν την εποχή, στα 80s και τα 90s. Αισθάνεσαι την αθωότητα, την ομορφιά, την ελπίδα. Αλλά υπάρχει και κάτι σκοτεινό. Οι αναμνήσεις που έχουμε από την παιδική ηλικία είναι πράγματα που δεν θυμόμαστε, αλλά υπήρξαν καθοριστικά για αυτό που είμαστε. Αυτό για μένα είναι η queer μνήμη. Κάπως έτσι θα έλεγα πως λειτουργούν και οι ταινίες μου.»
φωτό: Εμ Μονφόρτ για τους Los Angeles Times
Πριν φτάσει στο «We are all Going to the World's Fair», το Τζέιν Σένμπρουν αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Βοστόνης, δουλεύοντας ως βοηθός σε μικρού μήκους ταινίας των αδελφών Σάφντι, εργάστηκε σε οργανισμούς όπως το Independent Filmmaker Project, το περιοδικό Filmmaker και την πλατόφρμα crowdfunding Kickstarter - μια σειρά από θητείες πάνω σε διαφορετικές εκφάνσεις του ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά, ακριβώς την ίδια εποχή που αυτό άλλαζε για πάντα.
Ταυτόχρονα, κατανάλωσε πολύ σινεμά, ως video club freak, στήνοντας βάθρα για τον Ζακ Τατί και τον Ινγκμαρ Μπέργκμαν, τον Κιγιόσι Κουροσάουα και τον Ντέιβιντ Λιντς, τον Γκας Βαν Σαντ των 2000s και το slow cinema που υποστήρζει ότι λατρεύει.
Το «A Self-Induced Hallucination» του 2018, πρώτη αλλά χαρακτηριστική απόπειρα της γκρίζας γραμμής ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία που θα γινόταν το σήμα κατατεθέν του σινεμά του, θα γράφεται πλέον για πάντα ως το πρωτόλειό του (υπογεγραμμένο από την εποχή που το ονομά του ήταν Νταν). Eνα «ντοκιμαντέρ» (ή περισσότερο μια «θεολογική έρευνα» όπως το ονομάζε το ίδιο) φτιαγμένο από υπάρχοντα βίντεο στο YouTube, σε μια σύνθεση που αφηγείται την (τρομακτική) ιστορία μιας online κοινότητας με ήρωα τον (τρομακτικό) Slender Man, πρώτο πρωταγωνιστή μιας σειράς «τεράτων» που στη συνέχεια θα αποκτούσαν ηγετικές τάσεις στις ταινίες του.
«Eπεσα στην λαγουδότρυπα. Οπως χιλιάδες πριν από μένα, άρχισα να παρακολουθώ βίντεο στο YouTube και να διαβάζω creepypastas (σ.σ. θρύλοι τρόμου που διαδίονται διαδικτυακά), καταχωρίσεις σε wikis και αναρτήσεις σε φόρουμ MMORPG (σ.σ. Μαζικό Διαδικτυακό Παιχνίδι Ρόλων για Πολλαπλούς Χρήστες), όλα γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο και τα περισσότερα από παιδιά. Με γοήτευε η κοινά αποδεκτή παραδοχή που βρισκόταν στον πυρήνα αυτού του δημιουργικού κινήματος: ότι οι συμμετέχοντες δεν θα έβγαιναν ποτέ από τον ρόλο τους, ότι δεν θα παραδέχονταν ποτέ πως οι εμπειρίες που αφηγούνταν ήταν μυθοπλαστικές.»
**Δείτε εδώ ολόκληρο το «A Self-Induced Hallucination»:
📺 📺 📺 📺 📺
Το σινεμά ως μετάβαση
Και οι τρεις ταινίες του Τζέιν Σένμπρουν υπήρξαν βήματα της φυλομετάβασής του από το αγόρι που γεννήθηκε στο «they/them» που είναι σήμερα, με αποκορύφωμα το «Teenage Sex and Blood at Camp Miasma» που μεταθέτει την ταυτότητά του σε μια υπαρξιακή διάσταση όπου δημιουργός (θύτης) και δημιούργημα (θύμα) γίνονται ένα. Πιο σίγουρο πλέον, όχι μόνο για την τρανς φύση του αλλά και για το γεγονός πως ό,τι αποτυπώνει στην οθόνη είναι λιγότερο φετίχ ενός nerd και φανατικού σινεφίλ και περισσότερο μια γλώσσα για να να μπορέσει να εκφράσει την ίδια τη διαδικασία στην οποία βρίσκεται και το ίδιο μετά από χρόνια που γέμισαν από ταινίες, σειρές και ξάγρυπνες online νύχτες για να μπορέσει να βρει τον εαυτό του.
Κανένας καλλιτέχνης δεν θέλει να είναι γνωστός μόνο για την ταυτότητά του. Ταυτόχρονα, όμως, η τρανς εμπειρία δεν είναι απλώς μια ταυτότητα. Είναι ένας τρόπος ύπαρξης, μια οπτική και ένα βλέμμα προς τον κόσμο. Ο λόγος που δεν “έμεινα στην ντουλάπα” ή δεν συνέχισα να καταπιέζω τον εαυτό μου ήταν επειδή ήθελα - ή, μάλλον, ήταν αναγκαίο - να γίνω αυτό που πραγματικά είμαι, να μπορέσω να υπάρξω ολοκληρωμένα μέσα στον κόσμο. Επομένως, το έργο μου αναπόφευκτα θα αντανακλά αυτό το βλέμμα και αυτή την επιθυμία.»
φωτό: Εμ Μονφόρτ για τους Los Angeles Times
«Οι ταινίες μου είναι ταινίες που πολλά τρανς άτομα θα καταλάβουν. Η ένταση ανάμεσα στον χώρο μέσα στον οποίο υπάρχεις, ο οποίος σου δίνει την αίσθηση του σπιτιού, και ταυτόχρονα στον τρόμο αλλά και την απελευθέρωση που νιώθεις όταν συνειδητοποιείς ότι αυτός ο χώρος ίσως να μην είναι σε θέση να σε χωρέσει τον αληθινό σου εαυτό. Νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι, ακόμη κι αν δείχνουν κατανόηση απέναντι σε αφηγήσεις για την αποξένωση από τη βιολογική οικογένεια, εξακολουθούν να θέλουν να πιστεύουν ότι υπάρχει μια λύση ή ότι μπορεί να γίνει μια προσπάθεια αποκατάστασης και επανόρθωσης. Και νομίζω ότι αυτό αδικεί τους queer ανθρώπους.»
We Are All Going to the World's Fair
Είναι όμως το σινεμά του Τζέιν Σένμπρουν μόνο η ταυτότητα του;
«Κανένας καλλιτέχνης δεν θέλει να είναι γνωστός μόνο για την ταυτότητά του. Ταυτόχρονα, όμως, η τρανς εμπειρία δεν είναι απλώς μια ταυτότητα. Είναι ένας τρόπος ύπαρξης, μια οπτική και ένα βλέμμα προς τον κόσμο. Ο λόγος που δεν “έμεινα στην ντουλάπα” ή δεν συνέχισα να καταπιέζω τον εαυτό μου ήταν επειδή ήθελα - ή, μάλλον, ήταν αναγκαίο - να γίνω αυτό που πραγματικά είμαι, να μπορέσω να υπάρξω ολοκληρωμένα μέσα στον κόσμο. Επομένως, το έργο μου αναπόφευκτα θα αντανακλά αυτό το βλέμμα και αυτή την επιθυμία. Βρίσκομαι πάνω σε αυτό το γενεακό χάσμα ανάμεσα στους Millennials, τη δική μου γενιά, με την οποία στην πραγματικότητα δεν ταυτίζομαι ιδιαίτερα - έχουν μια πολύ δυαδική και ουσιοκρατική αντίληψη για το φύλο - και τη Gen Z, της οποίας η κατανόηση και η γλώσσα γύρω από το φύλο είναι πολύ βαθύτερες και, πιστεύω, πιο εξελιγμένες από εκείνες της δικής μου γενιάς. Μέσα σε αυτή την πολιτισμική αναθεώρηση, αυτή η εξέλιξη στην κατανόηση είναι εξαιρετικά σημαντική. Το να συμμετέχω σε αυτή την πολιτισμική διαδικασία ως καλλιτέχνης είναι συναρπαστικό. Οχι, όμως, δεν θα ήθελα αυτό να καταλήξει να με περιορίζει ή να με κατατάσσει σε ένα συγκεκριμένο στερεοτυπικό ¨κουτάκι". Νομίζω ότι, αν αυτό καταλήξει να γίνει ένας μονολιθικός τρόπος κατανόησης του έργου μου συνολικά - ως ανθρώπου και ως καλλιτέχνη - τότε γίνεται προβληματικό. Ο Κρίστοφερ Νόλαν δεν χρειάζεται ποτέ να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι το έργο του παρουσιάζεται ως σινεμά ενός cis ή ετεροφυλόφιλου λευκού άνδρα. είναι απλώς κινηματογράφος.»
Σεξ και Αίιμα στο Καμπ Μίασμα
📺 📺 📺 📺 📺
Το σινεμά ως ζωή
Αν το «We are all Going to the World's Fair» είναι κατά το Τζέιν Σένμπρουν η ταινία που συνέπεσε με το στάδιο της αναγνώρισης της δυσφορίας φύλου που ένιωθε και το «I Saw the TV Glow» η φυσική συνέχεια, όπου αρχίζεις να εξερευνάς το νέο σου ευατό, το «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα» είναι κάτι σαν την γιορτή, όταν πια μπορείς να απολαύσεις το νέο σου εαυτό.
«Είμαι πάντα ο κλόουν της παρέας και κάνω χιούμορ συνεχώς. Πιστεύω πως και οι δύο πρώτες μου ταινίες έχουν χιούμορ, απλά είναι πιο σκοτεινό. Στο "Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα" νομίζω πως μπορείς πλέον να γελάσεις και με αυτά. Είναι μια πιο φωτεινή ταινία, πιο διασκεδαστική. Οι δύο πρώτες ταινίες προέκυψαν από μια τόσο συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου. Η σχέση μου με το κοινό είναι εξαιρετικά σημαντική για μένα. Οι ταινίες μου είναι ένα παράξενο μείγμα εμπορικής ψυχαγωγίας και πιο πυκνού, ακαδημαϊκού, φιλοσοφικού στοχασμού. Ομως, με αυτή την ταινία, θέλω οι άνθρωποι να νιώθουν σαν να αράζουμε όλοι μαζί. Σαν να καπνίζουμε ένα τσιγάρο με χόρτο στη βεράντα, να τρώμε γλυκά και να μιλάμε για πραγματικά πράγματα — κάτι που δεν μοιάζει με ακαδημαϊκή διάλεξη. Είναι σαν μια συζήτηση με έναν φίλο.»
Ανεβαίνοντας κλίμακα και σε budget αλλά και σε παραγωγή - το «We're All Going to the World’s Fair» κόστισε 200.000 δολάρια, το «I Saw the TV Glow» με παραγωγό την Εμα Στόουν 10 εκατομμύρια δολάρια - το «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα» κόστισε λίγο περισσότερο από το «I Saw the TV Glow» άλλα είχε στην παραγωγή το MUBI, την Plan B του Μπραντ Πιτ και έκανε την μεγαλύτερη πρεμιέρα ταινίας του Σένμπρουν στο άνοιγμα του «Ενα Κάποιο Βλέμμα» στο 79ο Φεστιβάλ Καννών κερδίζοντας και το Queer Palm.
«Αυτή είναι η πρώτη ταινία που έχω κάνει και πραγματικά νιώθω ότι συλλαμβάνει ολόκληρη την προσωπικότητά μου», θα παραδεχτεί τελικά μετά από 3 1% ταινίες το Τζέιν Σένμπρουν.
Στα γυρίσματα του «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα» με την Τζίλιαν Αντερσον
Χάνα Αϊνμπιντέρ και Τζίλιαν Αντερσον Στα γυρίσματα του «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα»
Και είναι αλήθεια. Μπορείς να ανακαλύψεις το Τζέιν Σένμπρουν όχι μόνο στην προφανή αναφορά του ρόλου της Κρις (την υποδύεται η Χάνα Αϊνμπιντερ), μιας νεαρής φιλόδοξης σκηνοθέτη που επιστρέφει εκεί όπου είχαν γυριστεί οι ταινίες της σειράς ταινιών «Camp Miasma» προκειμένου να πείσει την πρώτη scream queen της σειράς να επιστρέψει σε ένα meta reboot του θρύλου. Το Τζέιν Σένμπρουν βρίσκεται και στο ρόλο της Τζίλιαν Αντερσον, που υποδύεται τη ξεχασμένη και απομονωμένη από τον κόσμο ντίβα ως άλλη Γκλόρια Σουάνσον στη «Λεωφόρο της Δύσης» και η οποία προσπαθεί να μην «επαναλάβει» τα λάθη του παρελθόντος, Μπορείς να βρεις το Σένμπρουν και στο ρόλο του δολοφόνου που φοράει στο κεφάλι του έναν εξαεριστήρα (ή κάτι τέτοιο) - μια αστεία εκδοχή όλων των serial killer που τρόμαξαν ποτέ την πρόωρη εφηβική σεξουαλικότητα από ορδές νέων στα 80s και τα 90s.
Σχεδόν μπορείς να ανακαλύψεις το Τζέιν Σένμπρουν και στο ίδιο το (σα βγαλμένο από κόμικ) τοπίο του Καμπ Μίασμα, φτιαγμένο σχεδόν χειροποίητα σαν ένας χώρος που περισσότερο από αναμνήσεις κρύβει μέσα του μια ολόκληρη εποχή όπου αυτή η ταινία (και η ταινία μέσα στην ταινία) έρχεται να ανατρέψει.
Εχοντας εξαντλήσει τις θεάσεις όλων των horror series των 80s (από τον «Εφιάλτη στο Δρόμο με τις Λεύκες» μέχρι το «Παρασκευή και 13» και το «Halloween»), το Τζέιν Σένμπρουν αποφάσισε από νωρίς πως το «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα» θα είναι ταυτόχρονα φόρος τιμής και παρωδία, χωρίς κανένα από τα δύο να επικρατεί του άλλου. Περισσότερο όμως από όλα θα ήταν μια ταινία για το «σεξ», για τον τρόπο που το σεξ υπήρξε το κέντρο όλων των slasher movies, τον τρόπο που αντιλαμβάνεται το σεξ ένα άτομο που έχει φτάσει στο τέλος της φυλομετάβασής του, τον τρόπο που η Gen Z προσπαθεί να το αποκωδικοποιήσει - χωρίς να κάνει σεξ.
«Αν αρχίσει να γίνεται υπερβολικά αληθινό τώρα, μπορείς να το σταματήσεις…», είναι το tagline της ταινίας.
Μια πλήρης μεταφορά για αυτό που το Τζέιν Σένμπρουν βλέπει στην ταινία - και την πραγματική ζωή.
«Αυτό αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο η ταινία καταφέρνει να "έχει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο", κάτι που αποτελεί κατά κάποιον τρόπο μια αναφορά στη συναίνεση, η οποία είναι ένα θέμα που απασχολεί πολύ έντονα την ταινία. Το να παρακολουθείς μια ταινία τρόμου είναι προφανώς διαφορετικό από το να σε καταδιώκει στην πραγματικότητα ένας ψυχοπαθής δολοφόνος, ακριβώς επειδή έχεις την ελευθερία να την κλείσεις. Και το ίδιο ισχύει και στο queer σεξ. Μπορεί, για παράδειγμα, να εξερευνάς μια φαντασίωση και αυτή η φαντασίωση να αγγίζει αρκετά ωμά και τρομακτικά στοιχεία, αλλά το κάνεις με ασφαλή τρόπο, με κάποιον που εμπιστεύεσαι έξω από τον χώρο της φαντασίωσης στον οποίο εισέρχεστε μαζί. Αν αρχίσει να γίνεται υπερβολικά αληθινό τώρα, μπορείς να το σταματήσεις… Αυτό μου φάνηκε ένας πολύ όμορφος τρόπος για να μιλήσουμε για την κεντρική μεταφορά της ταινίας: Αν το σεξ για σένα είναι ταυτόχρονα κάτι τρομακτικό και δελεαστικό, πώς μπορείς να δημιουργήσεις μια σχέση μαζί του έτσι ώστε να αισθάνεσαι ασφαλής;»
Aν η Gen Z φοβάται το σεξ και έχει τραυματιστεί ψυχολογικά από όσα σχετίζονται με αυτό, έχει κάθε λόγο να νιώθει έτσι. Η σχέση που έχουμε ως κοινωνία με το σεξ είναι τόσο ανθυγιεινή. Είναι, λοιπόν, απολύτως φυσικό να προσπαθούμε να το βάλουμε σε ένα ξεχωριστό "κουτάκι" ή να το κρατάμε απλώς ανοιχτό σε μια καρτέλα του browser μας, χωρίς ποτέ να το μοιραζόμαστε με έναν άλλο άνθρωπο, ή κάτι τέτοιο. Αλλά δεν νομίζω ότι αυτό μας κάνει καλό ως ανθρώπους. Νομίζω ότι η καταπίεση είναι ο εχθρός - και ιδιαίτερα ο εχθρός του καλλιτέχνη. Και αυτή είναι μια ταινία ενάντια στην καταπίεση.»
φωτό: Εμ Μονφόρτ για τους Los Angeles Times
«Οταν βλέπεις τη σκηνή του βιασμού από το "The Evil Dead" ή το "I Spit on Your Grave", το "Psycho" ή οποιαδήποτε από αυτές τις ταινίες, όταν είσαι δέκα χρονών, σε βιντεοκασέτα, δεν έχεις πραγματικά τη δυνατότητα να τις σκεφτείς με όρους του τύπου "Μήπως εδώ παρακολουθώ κάτι μισογυνιστικό;". Απλώς τις βλέπεις. Το να βλέπεις ταινίες τρόμου σε βιντεοκασέτα σε τόσο μικρή ηλικία είναι ένα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα μιας γενικότερης ιδέας: ο μισογυνισμός βρίσκεται παντού γύρω μας, η κουλτούρα του βιασμού βρίσκεται παντού γύρω μας, όπως επίσης και σχέσεις εξουσίας που είναι πραγματικά βίαιες και νοσηρές.»
«Ολα αυτά υπάρχουν στον κόσμο και στην κουλτούρα μας και, μάλιστα, παρουσιάζονται με έναν πολύ mainstream τρόπο ως κάτι αξιοθαύμαστο ή αποδεκτό. Ολοι ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτά από πολύ μικρή ηλικία. Δεν νομίζω ότι κανείς έχει λύσει τα μυστήρια της σεξουαλικότητας, αλλά πιστεύω ότι από μικροί εσωτερικεύουμε την ιδέα πως αυτή η σεξουαλική ορμή είναι σχεδόν σαν μια βρεφική αντίδραση στην αίσθηση του τρόπου με τον οποίο σχετιζόμαστε με τους άλλους ανθρώπους. Οι φαντασιώσεις μιας γυναίκας μπορούν να είναι μισογύνικη. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι είναι η δική της φαντασίωση και ότι το να μην την εξερευνήσει θα σήμαινε καταπίεση. Και το να προσποιείσαι ότι κάτι δεν υπάρχει δεν σημαίνει ότι πράγματι παύει να υπάρχει. Στην πραγματικότητα, εμείς, ως κοινωνία το 2026, θα ήμασταν λίγο πιο υγιείς αν ήμασταν λίγο λιγότερο πουριτανοί και λίγο πιο ανοιχτοί απέναντι σε αυτά τα ζητήματα.»
Το «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα» θα προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες από την Πέμπτη 27 Αυγούστου. Την Παρασκευή 21 Αυγούστου η Weird Wave και το Flix.gr σας προσκαλούν σε μια avant-premiere στον κινηματογράφο Στέλλα στη Κυψέλη για μια... πρόγευση.
📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺
10 ταινίες που έφτιαξαν το σύμπαν του «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα»
1. Ψυχώ του Αλφρεντ Χίτσκοκ (1960)
«Το ντους ως η πρωταρχική σκηνή του slasher είδους. Ενας άντρας ντυμένος με γυναικεία ρούχα - ο δολοφόνος - παρακολουθεί, και μια γυμνή γυναίκα - το θύμα - βρίσκεται κάτω απο το βλέμμα του. Ο φόβος και η επιθυμία συγχέονται. Μια κουρτίνα μπάνιου τους χωρίζει. Κι όμως, αυτή σκίζεται - και από τότε την ξαναφτιάχνουμε ξανά και ξανά.»
2. Peeping Tom του Μάικλ Πάουελ (1960)
«Το κατεξοχήν αυτοαναφορικό slasher. Η κάμερα γίνεται ταυτόχρονα μάτι, όπλο και φαλλός.»
3. Dressed to Kill του Μπράιαν Ντε Πάλμα (1980)
«Το ψευδοριμέικ του "Psycho" από τον Μπράιαν Ντε Πάλμα (και μάλιστα όχι το πρώτο του). Ο Μάικλ Κέιν είναι πραγματικά εντελώς παρανοϊκός. Προτιμώ το "Psycho" του Γκας Βαν Σαντ.»
4. The Burning του Τόνι Μέιλεμ (1981)
«Ενας τότε άγνωστος Χάρβεϊ Γουάινστιν όχι μόνο κάνει παραγωγή σε αυτήν την exploitation ρέπλικα του "Παρασκευή και 13" αλλά αναφέρεται επίσης στους τίτλους ως εμπνευστής της ιστορίς ως δημιουργός. Και αυτό φαίνεται.»
5. Sleepaway Camp του Ρόμπερτ Χίλκτζικ (1983)
«Στην ταινία μου, ο Τζακ Χέιβεν επανασυνθέτει το παρανοϊκό, αξέχαστο χαμόγελο που έχει η νεαρή Φελίσα Ρόουζ στο τελευταίο πλάνο αυτής της ταινίας. Μια εικόνα τρανς μανίας που σου καίει τον εγκέφαλο, την οποία συναγωνίζεται μόνο ο χορός του Μπάφαλο Μπιλ υπό τους ήχους του “Goodbye Horses”, μια δεκαετία αργότερα, στη "Σιωπή των Αμνών".»
6. A Nightmare on Elm Street Part 2: Freddy's Revenge του Τζακ Σόλντερ (1985)
«Τα θέματα “γκέι πανικού” της ταινίας είναι ολοφάνερα και ουσιαστικά έβαλαν τέλος στην καριέρα του queer ηθοποιού Μαρκ Πάτον στο Χόλιγουντ. Στην ταινία μου, το ξενοδοχείο όπου μένει η Κρις (Χάνα Αϊνμπιντερ) είναι ονομασμένο προς τιμήν του Μαρκ.»
7. The Silence of the Lambs του Τζόναθαν Ντέμι (1991)
«Το αρχικό σενάριο του "Καμπ Μίασμα διαδραματιζόταν στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης (κάτι που έκανε τον ατζέντη της Κρις να σχολιάσει: “Ο Μπίλι από το Μπάφαλο, το καταλαβαίνω, πολύ ταιριαστό.”). Η αναφορά αυτή αφαιρέθηκε όταν η παραγωγή μεταφέρθηκε στο Βανκούβερ, μάλλον προς το καλύτερο.»
8. The Texas Chainsaw Massacre: The Next Generation του Κιμ Χένκελ (1994)
«Ο Leatherface σε αυτή την ταινία φοράει κανονικά φόρεμα, κι όμως εξακολουθεί να κρατάει το φαλλικό σύμβολο που τον χαρακτηρίζει. Μπράβο του :)»
📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺📺
Το «Σεξ και Αίμα στο Καμπ Μίασμα» θα προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες από την Πέμπτη 27 Αυγούστου. Την Παρασκευή 21 Αυγούστου η Weird Wave και το Flix.gr σας προσκαλούν σε μια avant-premiere στον κινηματογράφο Στέλλα στη Κυψέλη για μια... πρόγευση.
