Δεν είναι εύκολο να περιγράψεις τι είναι το «Οτιδήποτε», η δεύτερη ταινία του Γιώργου Αθανασίου μετά το «Ανθη στα Ανθη».
Κάπου ανάμεσα στη μυθοπλασία, την τεκμηρίωση και τον αυτοσχεδιασμό, όπως και στην πρώτη του ταινία, το «Οτιδήποτε» είναι οτιδήποτε: μια μουσική ταινία χωρίς μουσική, ένα bromance χωρίς (προφανή) ρομαντισμό, ένας διάλογος που φλερτάρει με το mumblecore και εκτείνεται απο το φόβο του θανάτου μέχρι το «Pet Sounds» των Beach Boys και όσους κλαίνε στις ταινίες του Κρίστοφερ Νόλαν. Ταυτόχρονα είναι και μια εκδρομή σε ένα απομονωμένο χωριό στην Αρκαδία, εκεί όπου οι δύο φίλοι - πρωταγωνιστές θα αποδράσουν προκειμένου να ηχογραφήσουν έναν αυτοσχεδιαστικό δίσκο. Ή καλύτερα για να αναζητήσουν την έμπνευση για να ηχογραφήσουν έναν αυτοσχεδιαστικό δίσκο.
Ο Γιώργος Αθανασίου εξηγεί στο Flix πώς ξεκίνησε και κυρίως πώς εξελίχθηκε η ιδέα του «Οτιδήποτε», πόση σημασία έχει η αλήθεια για το ψέμα του σινεμά, τις επιρροές του από το παγκόσμιο σινεμά, τι είναι η Deftera Band και τι σχέση έχουν με την ταινία, καθώς και τι πιστεύει για το «ανεξάρτητο» ελληνικό σινεμά που προσπαθεί να διατηρήσει τον πυρήνα ενός σινεμά που μιλάει ταυτόχρονα για κάτι προσωπικό και οικουμενικό μαζί.
Προγραμματισμένες προβολές του «Οτιδήποτε» του Γιώργου Αθανασίου στο Cinobo Πατησίων: Παρασκευή 27/2, Δευτέρα 2/3 και Δευτέρα 9/3 στις 19.30. Προμηθευτείτε εδώ τα εισιτήρια σας.
Μάριος Βίττης, Γιώργος Αθανασίου, Κρις Σκοτ στα γυρίσματα
Τι είναι για σένα το «Οτιδήποτε»;
Το οτιδήποτε είναι όταν αφήνεσαι στο αυθόρμητο της στιγμής.
Πως ξεκίνησε η ιδέα, πόσο ακουμπάει την τεκμηρίωση, τον αυτοσχεδιασμό, είναι τελικά ένα υβριδικό πείραμα; Πώς εξελίχθηκε στην ολοκληρωμένη εκδοχή του φιλμ;
Εγώ, ο Μάριος και ο Κρις (μεταξύ άλλων) παίζουμε μαζί στην αυτοσχεδιαστική μπάντα Το Κορίτσι Κοιμάται στην οποία με κάποιον τρόπο προσεγγίζουμε αυτό το «οτιδήποτε». Προσπαθούμε να φέρουμε κάτι αυθόρμητο «κουρδισμένοι» ο ένας με τον άλλον. Είχα παρατηρήσει πως την στιγμή που άρχιζε να υπάρχει συνειδητή σκέψη για το που πορευόμαστε μουσικά κάτι σα να χανόταν σε αυτήν την σύνδεση μεταξύ μας. Οπότε το σενάριο γεννήθηκε μέσα από αυτή την ιδέα - τι ακριβώς θα συνέβαινε όταν δύο φίλοι αποτυγχάνουν να έρθουν σε αυτήν την μη λεκτική επικοινωνία την στιγμή της δημιουργίας - και τι ενδιαφέρουσες τροπές θα μπορούσε αυτό να γεννήσει σε ένα φιλμ.
Μάριος Βίττης, Κρις Σκοτ στα γυρίσματα
Ποιοί είναι αυτοί οι τύποι που πρωταγωνιστούν στην ταινία; Πόσο «μέσα» ήταν στην δημιουργία της; Πόσο «κατευθυνόμενες» είναι οι συζητήσεις τους;
Το σενάριο ήταν δομημένο σε περίπου 20 σελίδες ενός τετραδίου. Οι σκηνές, η αίσθηση, και η πορεία των χαρακτήρων.Υπήρξαν αρκετές σημειώσεις για το περιεχόμενο του διαλόγου το οποίο πολλές φορές άλλαζε τελείως πορεία μέσα από συζήτηση ανάμεσα στα takes με τα παιδιά και ανάλογα με την διάθεση της στιγμής. Με κάποιο τρόπο σα να παίζουν τους εαυτούς τους αλλά θα έλεγα πως περισσότερο παριστάνουν τον εαυτό τους. Πόσο μπορεί να είναι κάποιος ο εαυτός του όταν τον τραβάς με δυο κάμερες και του λες τι να νιώσει;
Με τον Κρις Σκοτ παίζεις μαζί στους «Deftera»; Ο Μάριος Βίττης είσαι «εσύ» στην ταινία; Τι είναι η «Deftera»; Τι μουσική παίζετε; Πώς μπλέκονται με την ταινία; Blue Monday ή I Don't Like Mondays;
Η Deftera είναι ένα μουσικό project που ξεκινήσαμε με τον Κρις που ήταν σαν μουσικό ημερολόγιο, καθώς βρισκόμασταν κάθε Δευτέρα για να ηχογραφήσουμε αυτά τα τραγούδια - σκέψεις. Πλέον έχουμε αρκετές κυκλοφορίες και παίζουμε τακτικά λαιβ. Δεν ξέρω αν είμαι εγώ ο Μάριος σίγουρα όμως έχουμε κάποια κοινά στον χαρακτήρα μας καθώς είμαι και εγώ σχετικά λιγομίλητος. Αν έπρεπε να επιλέξω θα έλεγα «I Don't Like Mondays» αλλά ελπίζω ο Κρις να συμφωνεί σε αυτό.
Μια ταινία για τη μουσική με ελάχιστη μουσική; Γιατί;
Η ταινία γενικότερα μιλάει για την δημιουργικότητα. Οι δύο χαρακτήρες μας προσπαθούν να βρουν μια λύση - μια δίοδο στην μεταξύ τους σύνδεση ώστε να καταφέρουν να φτιάξουν κάτι που να τους ικανοποιεί. Μέσα σε αυτή τη διαδικασία θα συναντήσουν διάφορα εμπόδια - την φιλία τους, τον εαυτό τους και ίσως κάτι μέσα απο το δάσος. Νιώθουν πως πρέπει κάτι να συμβεί ώστε να φύγει αυτό το σύννεφο απο πάνω τους που τους αποτρέπει απο το να μπορέσουν να γράψουν μουσική αλλά και να απολαύσουν την στιγμή.
Χριστίνα Σκουτέλα, Κρις Σκοτ, Μάριος Βίττης στα γυρίσματα
Το τοπίο είναι εδώ ο τρίτος πρωταγωνιστής. Πολλές φορές και ο πρώτος ή ο δεύτερος. Επίσης κινηματογραφείς - κάνεις διεύθυνση φωτογραφίας μόνος σου; Μίλα μας γι' αυτό. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο.
Το τοπίο παίζει μεγάλο ρόλο σε αυτήν την ιστορία καθώς για άτομα που ζουν στην πόλη προσφέρει μια διαφορετική οπτική στα πράγματα. Σε κάνει να αμφιβάλλεις για τον τρόπο ζωής που έχεις συνηθίσει στην πόλη και αυτό απο τη μία προσφέρει ηρεμία από την άλλη γεννά σκέψεις οι οποίες είναι δύσκολο να διώξεις. Κάτι που είναι κομβικό για την ιστορία μας. Σχετικά με την διεύθυνση φωτογραφίας - ο τρόπος που δούλεψα αυτήν την ταινία αλλά και στο «Τα Ανθη στα Ανθη» απαιτεί πολύ χρόνο και συζήτηση - πολλές φορές πάνω στην λήψη. Από την άλλη επειδή οι πρωταγωνιστές πολλές φορές μοιράζονται αληθινές ιστορίες και απόψεις το να είμαστε ελάχιστα άτομα πίσω από τον φακό δημιουργεί μια ζεστή ατμόσφαιρα που θα ήταν αδύνατη με μεγάλο συνεργείο. Στο «Οτιδήποτε» δουλέψαμε με δύο κάμερες μια εκ των οποίων την χειρίστηκε η Χριστίνα Σκουτέλα.
Υπάρχουν κάποιες ιδέες που πραγματικά είναι πολύ ωραίο να γυριστούν εκτός συστήματος, ενώ όταν μιλάμε για ταινίες στις οποίες είναι σημαντικό να αποτυπωθεί κάποιο ξεκάθαρο όραμα, μάλλον απαιτείται μπάτζετ, οπότε πρέπει να βρεθεί η ισορροπία ανάμεσα στα δύο.»
Γιώργος Αθανασίου στα γυρίσματα
Εχει το «Οτιδήποτε» συγκεκριμένο target group; Οταν κάνεις τις ταινίες σου σκέφτεσαι ποιος θα τις δει;
Νομίζω σίγουρα απευθύνεται σε ένα κοινό με καλλιτεχνικές και φιλοσοφικές ανησυχίες. Πολλές φορές το σκέφτομαι αυτό, αλλά νομίζω πως όσο εκφράζω εγώ κάτι αληθινό μέσα από αυτό τόσο έχει αξία και για το κοινό να την παρακολουθήσει.
Φτιάχνονται οι ταινίες για τον ίδιο που τις φτιάχνει ή για να βγουν εκεί έξω;
Νομίζω πως είναι ένας συνδυασμός - πιστεύω είναι τόσο πολύπλοκη η διαδικασία του να παράξει κάποιος μια ταινία που αν δεν έβρισκε ποτέ το κοινό θα ήταν στενάχωρο και προφανώς συμβαίνει. Υλοποιείς ιδέες που είναι κομμάτια του εαυτού σου ως δημιουργός και το να τα παρουσιάσεις σε ένα κοινό νιώθεις λίγο πιο κοντά στον κόσμο. Το «Οτιδήποτε» πάντως είναι σίγουρα μια ταινία την οποία θα αναζητούσα και ως κοινό.
Σκηνή από τα γυρίσματα
Παίζεις (#διπλής) εκτός συστήματος. Ποια είναι τα υπέρ και ποια τα κάτά;
Από την μία υπάρχει ελεύθερη δημιουργία και δεν λογοδοτώ σε κανέναν - από την άλλη χωρίς χρηματοδότηση υπάρχουν περιορισμένες επιλογές για το που μπορεί να κινηθεί η ταινία απο άποψη production value, location, σεναρίου αλλά και φεστιβαλικά. Υπάρχουν κάποιες ιδέες που πραγματικά είναι πολύ ωραίο να γυριστούν εκτός συστήματος, ενώ όταν μιλάμε για ταινίες στις οποίες είναι σημαντικό να αποτυπωθεί κάποιο ξεκάθαρο όραμα, μάλλον απαιτείται μπάτζετ, οπότε πρέπει να βρεθεί η ισορροπία ανάμεσα στα δύο.
Γιώργος Αθανασίου, Μάριος Βίττης, Κρις Σκοτ στα γυρίσματα
Ποια είναι η γνώμη σου για το σύγχρονο ελληνικό σινεμά; Που τοποθετείς το δικό σου;
Πρόκειται για μία γενικότερη τάση και όχι μόνο στην Ελλάδα εννοείται - η βιομηχανία του σινεμά αντιμετωπίζει τις ταινίες ως προϊόντα που φτιάχνονται μόνο για να πουλήσουν - υπάρχει εμμονή με το production value ώστε να πακετάρεται εντυπωσιακά ενώ λείπει η πραγματική ψυχή πίσω από όλα αυτά. Αναμφίβολα υπάρχουν και έξω και στην Ελλάδα πολύ ταλαντούχοι δημιουργοί που ελπίζω να βρουν τον τρόπο να γυρίσουν τις ταινίες τους. Προς το παρόν έχω δουλέψει προσπαθώντας να αποφύγω το παραπάνω, ελπίζω εν μέρει να το έχω καταφέρει.
Ανεξάρτητο σινεμά στην Ελλάδα. Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό;
Σε μεγάλο βαθμό το ελληνικό σινεμά έχει υπάρξει ανεξάρτητο καθώς τα ποσά των χρηματοδοτήσεων είναι απελπιστικά χαμηλά. Οι περισσότερες ταινίες έχουν γυριστεί με τα ελάχιστα χρήματα και τα συνεργεία δούλεψαν εξαντλητικές ώρες, πόσο μάλλον αν μιλήσουμε και για μικρού μήκους ταινίες.
Πέντε επιρροές για το σινεμά σου; Θέλουμε τίτλο ταινία ή δημιουργό και το γιατί;
- «Computer Chess» του Αντριου Μπουζάλσκι (2013) | Απλά είναι ταινιάρα και κάθε φορά που κάνω brainstorming μου έρχεται στο μυαλό.
- «Gummo» (1997) του Χάρμονι Κορίν | Μου αρέσει η ελευθερία του Χάρμονι να συνδέει σκηνές συχνά χωρίς συνειδητή νοηματοδότηση.
- «Twin Peaks» (1990) του Ντέιβιντ Λιντς | Και άλλος σκηνοθέτης που κινείται κυρίως με το ένστικτο παρά με τη λογική.
- «Permanent Vacation» (1980) του Τζιμ Τζάρμους | Φοιτητική no wave ταινία του Τζάρμους που ο ρυθμός της δίνει ζωή στους χαρακτήρες.
- «The Color Wheel» (2011) του Αλεξ Ρος Πέρι | Εχει το μεγαλύτερο plot twist ever.
Deftera Band
Ερώτηση μιας φανατικής θαυμάστριας των Deftera: Αν η ταινία σου ήταν τραγούδι ποιο θα ήταν;
Η προηγούμενη ταινία μου «Τα Ανθη στα Ανθη» τελείωνε με το «My Blazer». Το «Οτιδήποτε» έχει ένα τραγούδι από Deftera που ακούγεται σε κάποιο σημείο στην ταινία που νομίζω είναι πολύ πιο ενδιαφέρον να το αναζητήσει το κοινό. Στο μυαλό μου έρχεται το μακρόσυρτο «Yes U Can» απο το «Giant Hits» που βγάλαμε πέρυσι τέτοια εποχή.
Ερώτηση ενός φανατικού θαυμαστή του σινεμά σου: Τι να περιμένουμε μετά το «Οτιδήποτε»;
Προς το παρόν δουλεύω δύο σενάρια για μεγάλου μήκους ταινίες που θα ήθελα να τα αξιοποιήσω με πιο παραδοσιακό τρόπο - είναι απαιτητικές ιδέες και σίγουρα θα χρειαστεί εταιρεία παραγωγής και χρηματοδότηση. Απο την άλλη σίγουρα έχω πράγματα στο πίσω μέρος του μυαλού μου που θα ήθελα να δουλέψω τελείως ανεξάρτητα.
Προγραμματισμένες προβολές του «Οτιδήποτε» του Γιώργου Αθανασίου στο Cinobo Πατησίων: Παρασκευή 27/2, Δευτέρα 2/3 και Δευτέρα 9/3 στις 19.30. Προμηθευτείτε εδώ τα εισιτήρια σας.
