Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
«Στη λαμπρότερη μέρα, στην πιο σκοτεινή νύχτα, κανένα κακό δεν θα ξεφύγει από το βλέμμα μου».
Ο εμβληματικός όρκος των Green Lanterns συμπυκνώνει την υπόσχεση μιας δύναμης που δεν γνωρίζει φόβο, μιας δύναμης που καλείται να προστατεύσει το σύμπαν από κάθε απειλή, όσο τρομακτική κι αν είναι. Τι συμβαίνει, όμως, όταν εκείνος που κρατά το δαχτυλίδι αδυνατεί να αντιμετωπίσει τους δικούς του δαίμονες; Η πρώτη σεζόν του «Lanterns» αφήνει στην άκρη τις εύκολες απαντήσεις, προσγειώνοντας τους υπερασπιστές της DC στην αμερικανική επαρχία, όπου ένα ανεξιχνίαστο έγκλημα γίνεται η αφετηρία για μια ιστορία γύρω από τον φόβο, την εξουσία και τις συνέπειες της ανάγκης να ελέγχουμε τη ζωή των άλλων.
Με τον Κρις Μάντι, γνωστό από το «Ozark» και το «True Detective: Night Country», τον Ντέιμον Λίντελοφ των «Lost», «The Leftovers» και «Watchmen», καθώς και τον καταξιωμένο σεναριογράφο κόμικς Τομ Κινγκ, δημιουργούς της σειράς, το «Lanterns» διαθέτει εξαρχής τις προϋποθέσεις για κάτι περισσότερο από μια συνηθισμένη υπερηρωική περιπέτεια. Η ιστορία του Χαλ Τζόρνταν και του Τζον Στιούαρτ ξεκινά ως αστυνομικό μυστήριο, εξελίσσεται σε μια σύνθετη μελέτη χαρακτήρων και καταλήγει σε μια αναμέτρηση με όσα κληροδοτούμε στους επόμενους, είτε πρόκειται για αξίες που αξίζει να διατηρηθούν είτε για φόβους που μεταμφιέζονται σε μαθήματα ζωής. Η σειρά δεν πετυχαίνει πάντοτε την ισορροπία ανάμεσα στις διαφορετικές αφηγηματικές της κατευθύνσεις, ανακαλύπτει όμως σταδιακά πως η μεγαλύτερη δύναμή της δεν βρίσκεται στα δαχτυλίδια, αλλά στους ανθρώπους που καλούνται να τους φορέσουν.
Διαβάστε ακόμα: Το «VisionQuest» φιλοσοφεί πάνω στο παράδοξο της ανθρώπινης ψυχής
Σκηνοθετικά, η επιλογή ενός προσγειωμένου ύφους αποδεικνύεται από τις πιο ενδιαφέρουσες αποφάσεις της παραγωγής. Τα αχανή τοπία της Νεμπράσκα, η καθημερινότητα μιας κοινότητας γεμάτης μυστικά και η αίσθηση πως κάτι απειλητικό κρύβεται κάτω από την επιφάνεια δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που παραπέμπει περισσότερο σε αστυνομικό θρίλερ παρά σε παραδοσιακή υπερηρωική περιπέτεια. Η συγκρατημένη χρήση των ειδικών εφέ επιτρέπει στις ερμηνείες να αναλάβουν το μεγαλύτερο βάρος, ενώ οι σιωπές και οι αμήχανες συναντήσεις αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Ωστόσο, η επιμονή στον ρεαλισμό λειτουργεί ορισμένες φορές περιοριστικά, καθώς το φανταστικό στοιχείο και η μυθολογία των Green Lanterns μοιάζουν να υποχωρούν περισσότερο από όσο θα έπρεπε, ενώ κάποιες αφηγηματικές μεταβάσεις διακόπτουν τον ρυθμό της έρευνας.
Το "Lanterns" δεν αξιοποιεί κάθε αφηγηματική δυνατότητα με την ίδια συνέπεια, ενώ η περιορισμένη παρουσία θεαματικής δράσης ενδέχεται να απογοητεύσει όσους περιμένουν μια πιο παραδοσιακή περιπέτεια της DC. Εκεί, όμως, όπου επιλέγει να εμπιστευτεί τους χαρακτήρες του, πετυχαίνει κάτι ουσιαστικότερο από μια εντυπωσιακή αναμέτρηση.»
Το σενάριο βρίσκει σταδιακά τον πραγματικό του προσανατολισμό, μετατρέποντας το μυστήριο της δολοφονίας σε αφετηρία για μια βαθύτερη διερεύνηση των χαρακτήρων και των κινήτρων τους. Ο Χαλ, φοβούμενος πως η εποχή του ως Green Lantern πλησιάζει στο τέλος της, βλέπει στον νεότερο Τζον όχι μόνο έναν μαθητευόμενο, αλλά και μια απειλή για την ταυτότητα που έχει οικοδομήσει γύρω από το δαχτυλίδι του. Η σκληρή εκπαίδευση που του επιβάλλει ξεπερνά σταδιακά τα όρια της καθοδήγησης, καθώς πίσω από τα μαθήματα επιβίωσης κρύβεται η ανάγκη του να διατηρήσει τον έλεγχο, επιβάλλοντας στον διάδοχό του τη δική του αντίληψη για τη δύναμη και το καθήκον. Την ίδια στιγμή, ο Τζον καλείται να διαχειριστεί τις προσδοκίες μιας οικογένειας που τον προετοίμασε από παιδί για έναν συγκεκριμένο προορισμό, αντιμετωπίζοντας την αποτυχία ως κάτι που δεν δικαιούται να γνωρίσει. Οι διαφορετικές αυτές μορφές πίεσης φωτίζουν τον τρόπο με τον οποίο η αγάπη, η πειθαρχία και η προστατευτικότητα μπορούν να μετατραπούν σε ασφυκτικό έλεγχο, όταν κάποιος θεωρεί πως γνωρίζει καλύτερα από τον άλλον τι πρέπει να γίνει. Η ουσιαστική πρόκληση για τον Τζον είναι να σπάσει αυτόν τον φαύλο κύκλο, διαχωρίζοντας όσα αξίζει να κρατήσει από εκείνα που οφείλει να αφήσει πίσω, ώστε να χαράξει τη δική του πορεία χωρίς να αναπαράγει τα λάθη όσων τον διαμόρφωσαν.
Στο ίδιο πλαίσιο, η έννοια του φόβου αποκτά ιδιαίτερο βάρος. Για τον Χαλ αποτελεί αδυναμία που προσπαθεί να κρύψει πίσω από την αλαζονεία του, ενώ για τον Τζον είναι ένα συναίσθημα που έχει μάθει να καταπιέζει, προκειμένου να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των άλλων. Η τελική του επιλογή να διαμορφώσει τον δικό του όρκο, αντί να επαναλάβει μηχανικά εκείνον του Σώματος, συμπυκνώνει την ουσία της διαδρομής του. Η γενναιότητα δεν σημαίνει απουσία φόβου, αλλά την ικανότητα να ενεργείς με συνείδηση παρά την παρουσία του. Αντίστοιχα, η απόφασή του να μη θεωρήσει τον Νόα καταδικασμένο εξαιτίας της φύσης και του προγραμματισμού του, όπως και η στάση του απέναντι στην Κέρι, δείχνουν έναν ήρωα που αρνείται να αφήσει τους κανόνες να υποκαταστήσουν την προσωπική του κρίση. Η σειρά υπενθυμίζει έτσι πως η δικαιοσύνη απαιτεί περισσότερα από την εφαρμογή μιας εντολής, καθώς προϋποθέτει την κατανόηση των συνθηκών που οδηγούν έναν άνθρωπο στις πράξεις του.
Οι ερμηνείες αποτελούν τον βασικό λόγο για τον οποίο αυτή η διαδρομή αποκτά συναισθηματική υπόσταση. Ο Κάιλ Τσάντλερ προσφέρει έναν Χαλ Τζόρνταν γοητευτικό, σαρκαστικό και βαθιά ανασφαλή, αφήνοντας σταδιακά να αποκαλυφθεί ο φόβος ενός ανθρώπου που δεν ξέρει ποιος είναι χωρίς τον ρόλο του ήρωα. Ο Ααρον Πιερ, από την άλλη, ενσαρκώνει τον Τζον με μια εσωτερική ένταση που σταδιακά υποχωρεί μπροστά στην ενσυναίσθηση και στην ωριμότητα, χωρίς να χάνει τη δυναμική του χαρακτήρα. Η χημεία τους είναι εξαιρετική, καθώς η σχέση τους ισορροπεί ανάμεσα στην αντιπαλότητα, στην απογοήτευση και σε μια αμοιβαία εκτίμηση που κερδίζεται δύσκολα. Η τελευταία τους συνάντηση αποκτά ιδιαίτερη συγκινησιακή δύναμη ακριβώς επειδή δεν διαγράφει τις πληγές που προηγήθηκαν, αλλά επιτρέπει στους δύο άντρες να αναγνωρίσουν όσα δεν κατάφεραν να εκφράσουν εγκαίρως. Η Κέλι Μακντόναλντ προσθέτει αντίστοιχη πολυπλοκότητα στην Κέρι, αποφεύγοντας να μετατρέψει την ενοχή και την αγάπη της σε εύκολες ηθικές κατηγορίες.
Το «Lanterns» δεν αξιοποιεί κάθε αφηγηματική δυνατότητα με την ίδια συνέπεια, ενώ η περιορισμένη παρουσία θεαματικής δράσης ενδέχεται να απογοητεύσει όσους περιμένουν μια πιο παραδοσιακή περιπέτεια της DC. Εκεί, όμως, όπου επιλέγει να εμπιστευτεί τους χαρακτήρες του, πετυχαίνει κάτι ουσιαστικότερο από μια εντυπωσιακή αναμέτρηση. Γιατί η κληρονομιά δεν είναι απλώς ένα δαχτυλίδι που περνά από το ένα χέρι στο άλλο, ούτε η ενηλικίωση μια υποχρέωση να δικαιώσεις τις προσδοκίες όσων προηγήθηκαν. Είναι η δύσκολη απόφαση να κρατήσεις όσα σε έκαναν καλύτερο άνθρωπο και να αφήσεις πίσω όσα σε έμαθαν να φοβάσαι. Κάπου εκεί κρύβεται και το πιο φωτεινό μήνυμα μιας σειράς που ανακαλύπτει πως ακόμη και οι ισχυρότεροι ήρωες χρειάζεται πρώτα να συμφιλιωθούν με το σκοτάδι τους.
Ολόκληρη η πρώτη σεζόν της σειράς «Lanterns» είναι διαθέσιμη στο HBO Max.